Context and development of local politics in Thailand
Main Article Content
Abstract
“Politics is far away” Is a speech that can often be heard especially in rural areas of Thai
society. Since the speakers they all has to struggle to make a living for their survival. Even if
politics is concerned with people, in a sense, it indicates that Politics is only about the rich or the
knowledgeable. There is no connection with the poor or uneducated people or even business
owners who only want to protect the interests and strengthen their own business. Therefore, the
participation related to politics in rural areas or the majority of people is still just by elections.
Within this sense and attitude, Thai society needs to be developed more in the political and
administrative sector, especially in the rural areas with Local and local government organizations
scattered in all areas by 1. To promote more education through the non-formal education system
or create a local democratic school and people must pass a certificate 2. Legislation to support
policy design that requires the public participation of the local political sector. 3. Increase the
power of journalism and open channels for local media to play a role in educating. 4. Increase
the tracking power, check, and evaluation of the local politicians’ performance. 5. To reduce the
influence and role of community leaders in acting during elections.
Article Details
Section
References
โกวิทย์ พวงงามและคณะ. (2557). บทบาทสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งกับการเสริมสร้างความเข้มแข็ง
ให้กับพรรคการเมืองในการพัฒนาประชาธิปไตย : ปัญหา อุปสรรค และแนวทางแก้ไข. วารสารวิชาการ
Veridian E-Journal. ปีที่ 7. ฉบับที่ 1. (เดือนมกราคม – เมษายน) : 43)
กลุ่มงานผลิตเอกสาร สำนักประชาสัมพันธ์ (2557). การพัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
จรัส สุวรรณมาลา. (มปป.). วัฒนธรรมการเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย. คณบดีคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ชยัยนต์ ประดษิฐศลิปและคณะ. (2562). การเมnองและการจัดการปกครองท้องถิ่นตามแนวปรัชญาของเศรษฐกิจ
พอเพียงและศาสตร์พระราชา. วารสารสหวิทยาการวิจัย. (ฉบับบัณฑิตศึกษา). ปีที่ 8. ฉบับที่ 1. (มกราคมมิถุนายน) : 60.
เดชา คำเกิด. (2554). บทบาทของผู้นำท้องถิ่นในการเลือกตั้งระดับชาติ และท้องถิ่น อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์.
รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ธวัลกร บุญศรี. (2556). สื่อที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมือง: กรณีศึกษา การเข้าร่วมชุมนุมทางการเมืองเวที
ราชดำเนินปี2556. นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ธนิษฐา สุขะวัฒนะ. (2551). สร้างการปกครองท้องถิ่นให้เป็นรากฐานพัฒนาประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร :
โรงพิมพ์ธรรมดาเพรส จำกัด.
ฐิติมา อิมรัตน์. (2558). ปัจจัยทีมีผลต่อการตัดสินใจเลือกนายกองค์การบริหารส่วนตำบลโขมง อำเภอท่าใหม่
จังหวัดจันทบุรี. ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น). บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ญาเรศ อัครพัฒนานุกูล. (2559). บทบาทของการกระจายอำนาจกับการส่งเสริมการเมืองภาคประชาชนศึกษากรณี
องค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดอุบลราชธานีในช่วงปี พ.ศ. 2554-2555. วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ 12. ฉบับที่ 2. (กรกฎาคม—ธันวาคม) : 189.
ณัฐนันท์ ศิริเจริญ. (มปป.). ผลกระทบจากการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองจากผู้ดำเนินรายการเล่าข่าวการเมือง
ผ่านทางสื่อทีวีดาวเทียมและสื่อวิทยุชุมชนกรณีศึกษา: สถานีสุวรรณภูมิและคลื่นประชาธิปไตย 92.25
MHz. มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
บุศรา โพธิสุข. (2558). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชน :ศึกษาเฉพาะกรณีตำบลช้างเผือก อำเภอ
เมือง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่.
ปธาน สุวรรณมงคล. (มปป.). หลักและแนวทางการศึกษาการเมืองท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ยุทธพร อิสรชัย. (มปป.). แนวคิดการสื่อสารทางการเมือง. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ใยอนงค์ ทิมสุวรรณ. (มมป.). ประชาธิปไตยกับบทบาทสถานศึกษาและชุมชนในการพัฒนาส่งเสริมอัตลักษณ์วิถี
ไทย. วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2546). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ. สาขาวิชารัฐศาสตร์และรัฐ
ประศาสนศาสตร์สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง.
วสันต์เหลืองประภัสร์. (2554). บทวิเคราะห์ร่างกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการขับเคลื่อนการกระจายอำนาจใน
ประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า,
วัชราภรณ์ จุ้ยลำเพ็ญ. (2558). การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการปกครองส่วนท้องถิ่น. สำนักวิชาการสำนักงาน
เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
วันชัย หวังสวาสด. (2560). รูปแบบการบริหารประชาธิปไตยในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้น
พื้นฐาน. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. ปีที่ 4. ฉบับที่ 1. (มกราคม –
เมษายน) : 60.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2556). การเมืองในกระบวนการกระจายอำนาจ : ศึกษาผ่านบทบาทของนักวิชาการข้าราชการ
นักการเมือง และประชาชน. วารสารธรรมศาสตร์. ปีที่ 32. ฉบับที่ 1. (มกราคม-เมษายน) : 67.
สากล พรหมสถิตย์และนพดล ธีระวงศ์ภิญโญ. (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนในทางการเมือง. รายงานสืบ
เนื่องจากงานประชุมวิชาการรัฐประศาสนศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 7/2561 “รัฐประศาสนศาสตร์ไทย 4.0 :
ประชารัฐ นวัตกรรม และความท้าทาย”, มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.