บริบทและการพัฒนาการเมืองระดับท้องถิ่นไทย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ทักษิณ ประชามอญ

บทคัดย่อ

การเมืองเป็นเรื่องไกลตัว เป็นคำพูดที่มักจะได้ยินได้ฟังบ่อยๆ ตามพื้นที่ชนบทของสังคมไทยเพราะการผู้พูด
เหล่าต่างก็ต้องดิ้นรนทำมาหากินเพื่อการเอาตัวรอดไปวัน ๆ ให้ได้แม้ว่าการเมืองจะเกี่ยวข้องประชาชน แต่ใน
ความรู้สึกได้บ่งบอกว่า การเมืองเป็นเรื่องของคนรวยหรือคนมีความรู้เท่านั้น หาได้เกี่ยวคนจน ๆ หรือคนไร้การศึกษา
ไม่ หรือเจ้าของธุรกิจที่ต้องการปกป้องผลประโยชน์และเสริมสร้างความเข้มแข็งในธุรกิจของตนเองเท่านั้น ทำให้การ
มีส่วนร่วมในชนบทหรือคนส่วนใหญ่ยังเกี่ยวข้องกับการเมืองเพียงแค่ การเลือกตั้ง ซึ่งความรู้สึกและทัศนคติดังกล่าว
นี้สังคมไทยต้องได้รับการพัฒนาภาคการเมืองการปกครองให้มากขึ้นโดยเฉพาะสังคมรอบนอกที่มีการปกครอง
ท้องถิ่นและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกระจายอยู่ทุกพื้นที่ด้วยการ 1.การส่งเสริมการศึกษาผ่านระบบการศึกษา
นอกโรงเรียนให้มากขึ้น หรือสร้างโรงเรียนประชาธิปไตยระดับท้องถิ่นและประชาชนต้องผ่านประกาศนียบัตร 2.การ
ออกระเบียบกฎหมายเพื่อการรองรับการออกแบบเชิงนโยบายที่ต้องให้ประชาชนมีส่วนร่วมก าหนดของภาคการเมือง
ท้องถิ่น 3.เพิ่มพลังสื่อสารมวลชนและเปิดช่องสำหรับสื่อระดับท้องถิ่นให้บทบาทในการทำหน้าที่ให้ความรู้ 4.เพิ่ม
พลังการติดตาม ตรวจและระบบประเมินการทำงานของนักการเมืองท้องถิ่น 5. ลดอิทธิพลและบทบาทของผู้นำ
ชุมชนในการทำหน้าที่ในช่วงมีการเลือกตั้ง

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

โกวิทย์ พวงงามและคณะ. (2557). บทบาทสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งกับการเสริมสร้างความเข้มแข็ง

ให้กับพรรคการเมืองในการพัฒนาประชาธิปไตย : ปัญหา อุปสรรค และแนวทางแก้ไข. วารสารวิชาการ

Veridian E-Journal. ปีที่ 7. ฉบับที่ 1. (เดือนมกราคม – เมษายน) : 43)

กลุ่มงานผลิตเอกสาร สำนักประชาสัมพันธ์ (2557). การพัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

จรัส สุวรรณมาลา. (มปป.). วัฒนธรรมการเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย. คณบดีคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

ชยัยนต์ ประดษิฐศลิปและคณะ. (2562). การเมnองและการจัดการปกครองท้องถิ่นตามแนวปรัชญาของเศรษฐกิจ

พอเพียงและศาสตร์พระราชา. วารสารสหวิทยาการวิจัย. (ฉบับบัณฑิตศึกษา). ปีที่ 8. ฉบับที่ 1. (มกราคมมิถุนายน) : 60.

เดชา คำเกิด. (2554). บทบาทของผู้นำท้องถิ่นในการเลือกตั้งระดับชาติ และท้องถิ่น อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์.

รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ธวัลกร บุญศรี. (2556). สื่อที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมือง: กรณีศึกษา การเข้าร่วมชุมนุมทางการเมืองเวที

ราชดำเนินปี2556. นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ธนิษฐา สุขะวัฒนะ. (2551). สร้างการปกครองท้องถิ่นให้เป็นรากฐานพัฒนาประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร :

โรงพิมพ์ธรรมดาเพรส จำกัด.

ฐิติมา อิมรัตน์. (2558). ปัจจัยทีมีผลต่อการตัดสินใจเลือกนายกองค์การบริหารส่วนตำบลโขมง อำเภอท่าใหม่

จังหวัดจันทบุรี. ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น). บัณฑิตวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

ญาเรศ อัครพัฒนานุกูล. (2559). บทบาทของการกระจายอำนาจกับการส่งเสริมการเมืองภาคประชาชนศึกษากรณี

องค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดอุบลราชธานีในช่วงปี พ.ศ. 2554-2555. วารสารสังคมศาสตร์

มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ 12. ฉบับที่ 2. (กรกฎาคม—ธันวาคม) : 189.

ณัฐนันท์ ศิริเจริญ. (มปป.). ผลกระทบจากการเปิดรับข่าวสารทางการเมืองจากผู้ดำเนินรายการเล่าข่าวการเมือง

ผ่านทางสื่อทีวีดาวเทียมและสื่อวิทยุชุมชนกรณีศึกษา: สถานีสุวรรณภูมิและคลื่นประชาธิปไตย 92.25

MHz. มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.

บุศรา โพธิสุข. (2558). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชน :ศึกษาเฉพาะกรณีตำบลช้างเผือก อำเภอ

เมือง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่.

ปธาน สุวรรณมงคล. (มปป.). หลักและแนวทางการศึกษาการเมืองท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ยุทธพร อิสรชัย. (มปป.). แนวคิดการสื่อสารทางการเมือง. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ใยอนงค์ ทิมสุวรรณ. (มมป.). ประชาธิปไตยกับบทบาทสถานศึกษาและชุมชนในการพัฒนาส่งเสริมอัตลักษณ์วิถี

ไทย. วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2546). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ. สาขาวิชารัฐศาสตร์และรัฐ

ประศาสนศาสตร์สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง.

วสันต์เหลืองประภัสร์. (2554). บทวิเคราะห์ร่างกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการขับเคลื่อนการกระจายอำนาจใน

ประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า,

วัชราภรณ์ จุ้ยลำเพ็ญ. (2558). การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการปกครองส่วนท้องถิ่น. สำนักวิชาการสำนักงาน

เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

วันชัย หวังสวาสด. (2560). รูปแบบการบริหารประชาธิปไตยในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้น

พื้นฐาน. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. ปีที่ 4. ฉบับที่ 1. (มกราคม –

เมษายน) : 60.

ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2556). การเมืองในกระบวนการกระจายอำนาจ : ศึกษาผ่านบทบาทของนักวิชาการข้าราชการ

นักการเมือง และประชาชน. วารสารธรรมศาสตร์. ปีที่ 32. ฉบับที่ 1. (มกราคม-เมษายน) : 67.

สากล พรหมสถิตย์และนพดล ธีระวงศ์ภิญโญ. (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนในทางการเมือง. รายงานสืบ

เนื่องจากงานประชุมวิชาการรัฐประศาสนศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 7/2561 “รัฐประศาสนศาสตร์ไทย 4.0 :

ประชารัฐ นวัตกรรม และความท้าทาย”, มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.