อาหาเรปฏิกูลสัญญากรรมฐาน: หลักการบริโภคอาหารเชิงพุทธ
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
อาหาร หมายถึง สภาพที่นำมาซึ่งกำลัง เครื่องค้ำจุนชีวิต มี 4 ประเภท ได้แก่ 1. กวฬิงการา หาร 2. ผัสสาหาร 3. มโนสัญเจตนาหาร และ 4. วิญญาณาหาร การบริโภคอาหารเชิงพุทธสามารถ ศึกษาได้จากโภชนปฏิบัติของพระพุทธเจ้าและในพระวินัยที่มีบทบัญญัติว่าด้วยการบริโภคอาหาร เรียกว่า โภชนาปฏิสังยุต สำหรับอาหาเรปฏิกูลสัญญานั้นเป็นหนึ่งในสมถกรรมฐาน 40 หมายถึง ความ กำหนดหมายความเป็นปฏิกูลในอาหาร โดยกำหนดในอาการต่างๆ 10 ประการ เช่น โดยการไป เป็น ต้น รวมถึงการพิจารณาความน่าเกลียดของอาหารที่รับประทานไปในหลายๆ วิธี สำหรับการประยุกต์ หลักอาหาเรปฏิกูลสัญญากรรมฐานในชีวิตประจำวันนั้นมี 3 หลักการ คือ 1. หลักโภชนจำกัด เป็น หลักการที่ประยุกต์มาจากคำสอนเรื่องโภชนมัตตัญญุตาและหลักของอาหาเรปฏิกูลสัญญา 2. หลัก โภชนปฏิบัติ ประยุกต์มาจากคำสอนเรื่องพุทธวิธีในการบริโภคและบทโภชนปฏิสังยุต และ 3. หลัก โภชนเภสัช ประยุกต์มาจากหลักการกินอย่างมีสติและการกินเพื่อสุขภาพ มีแนวทางปฏิบัติคือ เข้าใจ เข้าถึง และ พัฒนา
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
พระ พี. วชิรญาณมหาเถระ. (2534). สมาธิในพระพุทธศาสนา (ชูศักดิ์ ทิพย์เกสร, แปล). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมมิก.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพุทธโฆสเถระ. (2547). คัมภีร์วิสุทธิมรรค (สมเด็จพระพุฒาจารย์ [อาจ อาสภมหาเถระ], แปล). กรุงเทพมหานคร: บริษัทประยูรวงศ์พริ้นติ้งจำกัด.
พระมหาปรีชา บุญศรีตัน. (2540). พุทธจริยธรรมกับการบริโภคอาหาร: ศึกษาเฉพาะกรณีเกณฑ์ทางจริยธรรมการบริโภคอาหารของนักศึกษาชมรมพุทธฯ ในมหาวิทยาลัยของรัฐ (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุวรรณี ไชยอำพร และวิไลลักษณ์ รุ่งเมืองทอง. (2557). แนวคิดว่าด้วยเรื่องอาหาร...ความท้าทายนโยบายด้านอาหารมนุษย์ของรัฐ. วารสารพัฒนาสังคม, 16(2), 105.