พหุวัฒนธรรมชาติพันธุ์ : แนวคิด ความเชื่อ ภาษา และกระบวนการจัดการทางสังคม เพื่อเสริมสร้างความสุขของกลุ่มจังหวัดสนุก
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์และการแสวงหาคำตอบพหุวัฒนธรรมชาติพันธุ์ : แนวคิด ความ
เชื่อ ภาษา และกระบวนการจัดการทางสังคม เพื่อเสริมสร้างความสุขของกลุ่มจังหวัดสนุก
ผลวิจัยพบว่า 1 ด้านความเชื่อ ด้านจิตใจหรือจิตวิญญาณแล้ว ความเชื่อ พิธีกรรมและระเพณีตอบสนองใน
การทำหน้าที่สร้างความเชื่อมั่นแก่ผู้เชื่อและผู้ปฏิบัติตาม ความเชื่อและการทำพิธีกรรม การประกบประเพณีมาจาก
แรงผลักภายใจจิตใจ แรงบันดาลใจ และความศรัทธา ทำให้จิตใจมีความเชื่อมั่น มีจิตใจเบิกบาน ทำให้จิตใจเบิกบาน
หมายความว่าเมื่อทุกคนภายในหมู่บ้านหรือเขตแดนที่ใกล้เคียงกับศาลเจ้าปู่ เมื่อได้ทำพิธีบวงสรวงท่านแล้วจะทำให้
จิตใจผ่องใสเบิกบานไม่เศร้าหมอง อารมณ์ร้ายจะกลายเป็นอารมณ์ดีในที่สุด ทำให้จิตใจเข้มแข็ง ความเชื่อสร้างข้อ
ห้ามและข้ออนุญาตที่บุคคลในการดำเนินชีวิตเพื่อเป้าหมายส่วนบุคคลและเป้าหมายร่วมของกลุ่ม กฎ กติกาที่เป็น
ความเชื่อฝังแน่นในจิตวิญญาณเป็นตัวกำหนดทิศทางการดำเนินชีวิตทั้งบุคคลและสังคมการละเมิดหรือการก่อ
อาชญากรรมของชาวไทยย้อไม่ค่อยปรากฏ กล่าวคือมีน้อยมาก เพราะความเชื่อและพิธีกรรมยังทำหน้าที่ยึดเหนี่ยว
คนในสังคมได้อย่างกลมกลืน สร้างดุลยภาวะของสังคมดำเนินไปอย่างสันติ 2 ด้านการจัดการทางสังคม การจัดการ
ทางสังคมภายใต้ทุนทางสังคมดังกล่าวเป็นการจัดการผ่านองค์กร เช่น การจัดงานนมัสการพระธาตุพนม การฟ้อง
บวงสรวงรายพระธาตุพนม เป็นต้น 3. ด้านนโยบาย งานศึกษาเบื้องต้นพบว่าการสร้างความสุขของคนในชุมชนมี
ลักษณะพิเศษ บริบทของบ้านนี้เคยเป็นหมู่บ้านสีแดงหรือคอมมิวนิสต์ในสมัยจอมพลสฤทธิ์ ธนรัตน์มาก่อน เพราะ
นั้นการสร้างความแกนหลักสำคัญคือการมีนโยบายจากบนสู่ล่าง ขณะเดียวกันก็จากล่วงขึ้นไปข้างตน ความเชื่อ
วัฒนธรรมและแนวคิดบางประการ จึงเหมือนและแตกต่างจากชนเผ่าอื่น ชนเผ่าข่ามักมองว่าตนเองถูกทำให้ด้อยจาก
ชนเผ่าอื่นโดยเฉพาะชนเผ่าลาว ซึ่งเป็นชนเผ่าส่วนใหญ่ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อย่างไรก็ดี งานวิจัยชิ้นนี้อยู่
ระหว่างการสรุปสมบูรณ์ ข้อมูลเบื้องต้นชีให้เห็นว่านโยบายมีส่วนสำคัญต่อการสร้างความสุข
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
หนังสือ
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2541). พุทธธรรมฉบับปรับปรุงและขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ:
มหา จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
________________. สภาวะองค์รวมแนวพุทธ. (2548). พิมพ์ครั้งที่ 10; กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์
การเกษตรแห่งประเทศไทย.
รายงานการวิจัย
พิฆเนศ อิศรมงคลรักษ์. (2556). อัตลักษณ์เชิงเลขนศิลป์ 8 กลุ่มชาติพันธุ์ในแถบลุ่มแม่น้ำโขง กรณีศึกษาจังหวัด
มุกดาหาร. รายงานผลวิจัย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัชพรรณ ฆารพันธ์และสิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2551). การปรับปรนและเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของ
ชาวไทย้อจังหวัดมหาสารคาม. รายงานผลวิจัย. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อธิราชย์ นันขันต. (2558). การนับถือผีของชาวไทยย้อ: ความสัมพันธ์ด้านความเชื่อและนิเวศวิทยาวัฒนธรรม.
วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา
บทความ
สนองวิชญ์ ภูวันทมาตย์. (2561). การพัฒนาความสุขครัวเรือนด้วยอัตลักษณ์วิถีพอเพียง ของกลุ่มชาติพันธุ์ไทยลาว ในราชอาณาจักรไทย และสาธารณรัฐ ประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสารคณะมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ (น. 114-143). ศรีษะเกษ: มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีษะเกษ
สม จะเปา. (2560). การเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์คะฉี่น บ้านใหม่สามัคคี ตำบลเมืองนะ อำเภอ
เชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา. (น. 69-77). เชียงใหม่: ,มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง
กรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่.