การประยุกต์หลักไตรสิกขาในการพัฒนาคุณภาพชีวิตชาวไทยใหญ่ ของหน่วยงานจัดหางานในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชาวไทย
ใหญ่ในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นของชาวไทยใหญ่เกี่ยวกับการ
พัฒนาคุณภาพชีวิตชาวไทยใหญ่ และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการประยุกต์หลักไตรสิกขาในการ
พัฒนาคุณภาพชีวิตชาวไทยใหญ่ของหน่วยงานจัดหางานในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ดำเนินการวิจัยโดยการวิจัยแบบผสานวิธีคือเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์
ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าทีและค่าเอฟ ในส่วน
ของแบบสัมภาษณ์ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาโดยวิธีการพรรณนาอ้างอิงคำพูดบุคคล
ผลการวิจัย 1) ชาวไทยใหญ่ ผู้ตอบแบบสอบถามมีระดับคุณภาพชีวิต โดยภาพรวมอยู่ใน
ระดับมาก (X= 3.91) 2) การทดสอบสมมติฐาน พบว่า ชาวไทยใหญ่ที่มีเพศ อายุ อาชีพ รายได้ และ
ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย แตกต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับระดับการพัฒนาคุณภาพชีวิต
ไม่แตกต่างกันในทุกด้าน จึงปฏิเสธสมมติฐานที่ตั้งไว้ และ 3) ผู้ให้ข้อมูลสำคัญส่วนใหญ่เน้นในเรื่องของ
การสร้างรับรู้ สร้างความเข้าใจว่าหลักธรรมไตรสิกขาคืออะไร ในด้านศีลนั้น เป็นการสร้างความดีใน
เบื้องต้นให้เกิดขึ้นในชีวิต การประยุกต์ใช้หลักสมาธินั้น เป็นการดำเนินชีวิตอย่างมีสติ เพราะสติและ
สมาธิเป็นผลต่อเนื่องกัน และการใช้ปัญญา อันเป็นความรู้ความสามารถของตนเองในการหาหนทางใน
การพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นได้อย่างยั่งยืน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กัญจน์ คงหนู. (2563). คุณภาพชีวิตของประชาชนด้านการแพทย์และสาธารณสุขภายใต้การ
บริหารงานของหน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 47 บ้านสะปาเราะ อำเภอยะหา
จังหวัดยะลา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี. 12(2) : 329.
ญาตินันท์ โคกมา และ พิชิต รัชตพิบุลภพ. (2563). คุณภาพชีวิตของประชาชนที่สัมพันธ์กับ
ความผูกพันต่อชุมชน อำเภอน้ำปาด จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารบัณฑิตวิทยาลัยสวน
ดุสิต. 16(1) : 202 - 203.
ทรงชัย ทองปาน. (2563). สภาพปัญหา และข้อเสนอเชิงนโยบายที่เกี่ยวข้องกับแรงงานข้ามชาติ
ในประเทศไทย: ผลจากการสังเคราะห์งานวิจัยที่ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงาน
คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา. 2(4) : 3.
เทพไทย โชติชัย และคณะ. (2563). คุณภาพชีวิตของเกษตรกรที่ปลูกผัก อำเภอเมือง จังหวัด
ขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 7(2) : 209 - 215.
นภสร เจริญโพธิ์. (2560). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: การให้บริการแรงงานต่างด้าวแบบจุด
เดียวเบ็ดเสร็จในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ประเทศไทย. วารสารสมาคม
นักวิจัย. ๒๒(๑) : 232.
พิริยะ ผลพิรุฬห์. (2552). แรงงานไทยภายใต้กระแสโลกาภิวัตน์. วารสารพัฒนศาสตร์. 49(3) :
39.
ภฤศ โสภณณิชกุล. (2561). แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักไตรสิกขาสำหรับผู้ต้องขัง
เรือนจำจังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง
กรณราชวิทยาลัย.
ภัคสิริ แอนิหน. (2560). แรงงานต่างด้าว: การบริหาร และการจัดการในประเทศไทย. วารสาร
ศิลปการจัดการ. 2(2) : 117.
โสภณ อินริสพงศ์. (2555). ความคาดหวังของพนักงาน บริษัท เอ็น เอ็กซ์ พี เซมิ คอนดักเตอร์
(ไทยแลนด์) จำกัด ที่มีต่อบทบาทของสหภาพแรงงานในการพัฒนาคุณภาพชีวิตการ
ทำงาน. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณ
ทหารลาดกระบัง.
อนรรฆ อิสเฮาะ. (2562). คุณภาพชีวิตของประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสะกอม
อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา. สารนิพนธ์หลักสูตรปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหา
บัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
เอกพล เคราเซ. (2562). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ: ถอดรหัสจากผู้รู้และผู้เป็น. วารสารสังคม
สงเคราะห์ศาสตร์. 27(2) : 146.