การศึกษาผลสัมฤทธิ์การบริหารงานบุคคลตามแนวทางการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ปิยะวัฒน์ ฉัตรวงศ์ตระกูล
พัฒนพันธ์ เขตต์กัน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์การบริหารงานบุคคลและเปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยที่มีต่อการบริหารงานบุคคลตามแนวการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร 2. เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารงานบุคคลตามแนวการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์การปฏิบัติราชการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร


ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ พนักงานส่วนท้องถิ่น สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร จำนวน 480 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ได้ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ เท่ากับ 0.98 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS for window สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย (X) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่าที t-test และวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว One-Way ANOVA และค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (peason’s product moment correlation)


ผลการวิจัยพบว่า การศึกษาเกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลตามแนวการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านโดยเรียงค่าเฉลี่ยจากลำดับสูงสุดไปลำดับท้ายสุด ได้แก่ มิติด้านการพัฒนาศักยภาพของส่วนราชการ มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก รองลงมา คือ มิติด้านความมีอิสระในการบริหาร มิติด้านการมุ่งเน้นพัฒนาทรัพยากรบุคคล ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยลำดับสุดท้าย ได้แก่ มิติด้านกระบวนทัศน์การบริหารจัดการท้องถิ่น และการศึกษาระดับผลสัมฤทธิ์การปฏิบัติราชการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านโดยเรียงค่าเฉลี่ยจากลำดับสูงสุดไปลำดับท้ายสุด ได้แก่ มิติด้านประสิทธิภาพของการปฏิบัติราชการ มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก รองลงมา คือ มิติด้านประสิทธิผลตามแผนปฏิบัติราชการ และมิติด้านการพัฒนาองค์การ ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยลำดับสุดท้าย ได้แก่ มิติด้านคุณภาพการให้บริการ


การศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารงานบุคคลตามแนวการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตรในมิติด้านต่าง ๆ พบว่า อายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่งงาน และประสบการณ์ในการทำงานที่แตกต่างกันส่งผลต่อการบริหารงานบุคคลตามแนวการจัดการภาครัฐแนวใหม่ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05*1


การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างระหว่างการบริหารงานบุคคลตามแนวการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่กับผลสัมฤทธิ์การปฏิบัติราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร ในภาพรวมมีความสัมพันธ์เชิงบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

เกศิณี คงเมือง. (2551). ความคิดเห็นของพนักงานเทศบาลต่อการบริหารงานแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ของผู้บริหารเทศบาลเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (สาขารัฐประศาสนศาสตร์) มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ทศพร ศิริสัมพันธ์. (2543). การบริหารจัดการภาครัฐในยุคโลกาภิวัฒน์. เอกสารประกอบการประชุมทางวิชาการในวาระครบรอบ 50 ปี คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นงลักษณ์ ชื่นแฉ่ง. (2553). การบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาการปกครองท้องถิ่น) มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

นินุช บุญยฤทธานนท์. (2551). ผลลัพธ์การนำแนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่มาใช้ในการปฏิรูประบบราชการของหน่วยงานภาครัฐในจังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพ: สุวีริยาสาส์น.

วรรณะ ท้าวเพชร. (2553). ความคิดเห็นในการบริหารงานบุคคลของพนักงานเทศบาลตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ. ปริญญาวิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์. (2549). การบริหารทรัพยากรมนุษย์หลักการและแนวคิด. กรุงเทพฯ: เอ็ม.ที. เพรส.

สมชาย สุเทศ. (2554). การบริหารการจัดการภาครัฐแนวใหม่ขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.

อริชัย เกตุจันทร์. (2552). ผลสัมฤทธิ์การบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่นตามการบริหารทรัพยากรบุคคลแนวใหม่ ศึกษาเฉพาะองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดภาคกลาง. ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

อภิชัย ศรีเมือง. (2550). การปฏิรูประบบการบริหารงานบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศ. ดุษฎีนิพนธ์รัฐศาสตร์ ดุษฎีบัณฑิตคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อุดมโชค อาษาวิมลกิจ. (2550). “บทบาทของการบริหารรัฐกิจแนวใหม่ต่อระบบราชการไทย: การสร้างอำนาจให้กับรัฐไทยหรือให้กับประชาชน”. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิต สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์.