การสร้างความสุขด้วยจิตวิทยาแนวพุทธ

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูปริยัติคุณรังษี มหาวโร
พระมหาจินดา ถิรเมธี

บทคัดย่อ

ความสุขเป็นสิ่งที่ทุก ๆ คนมีความปรารถนาและมีความต้องการ ความสุขจึงเป็นความพอใจกับวิถีชีวิตของ
ตัวเองและวางฝันของตัวเองตามกําลังที่ตนทําได้ การได้รับวัตถุและความสําเร็จในหน้าที่การงานทําให้เราพึงพอใจ
และยกระดับฐานะเท่านั้น แตํเป็นการสร้างความสุขเพียงภายนอกและอาจมิได้อยู่กับเราอยํางมั่นคงถาวรตลอดไป 
ความสุขที่แท้จริงเกิดจากภายในจิตใจของคนเราถ้าจิตใจของเราไม่ว่าง เต็มไปด้วยอารมณ์อันตรายต่าง ๆ จิตวิทยา
แนวพุทธ จึงเป็นการศึกษาธรรมชาติของจิตใจมนุษย์จากหลักพุทธธรรมอันเป็นแหลํงรวบรวมความรู้การวิเคราะห์
จิตใจของมนุษย์ไว้อย่างละเอียด โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้บุคคลสามารถจัดการกับชีวิตที่ดําเนินอยูํในแต่ละวันในโลก
ใบนี้ได้ สาระสําคัญของจิตวิทยาแนวพุทธจึงอยู่ที่การเสนอถึงหลักการตามธรรมชาติของกระบวนการเกิดและดับทุกข์ 
ไม่ใช่การอ้อนวอนขอร้องการดลบันดาลจากสิ่งใด ความสุขตามหลักพุทธธรรมนั้นสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายระดับ 
มีทั้งข้อดี ข้อเสีย และวิธีการพัฒนาแตกต่างกันไป การพัฒนาความสุขตามหลักการทางจิตวิทยาแนวพุทธนั้นไม่ได้มุ่ง
เพียงแค่ให้มนุษย์มีความสุขเท่านั้น แต่ได้คํานึงถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นตามมาทั้งต่อตนเอง สังคม สิ่งแวดล้อม ไม่
ก่อให้เกิดทุกข์หรือปัญหาในภายหลังและพัฒนาสูงขึ้นไปจนเป็นความสุขที่ปราศจากทุกข์ทั้งหลายโดยสิ้นเชิง

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

ประเวศ วะสี. (2544). การพัฒนาพลังสร้างสรรค์ขององค์กร. กรุงเทพฯ : หมอชาวบ้าน.

พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2539). จิตวิทยาสู่จิตภาวนา. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานกรมพุทธศาสตร์: ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์

จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ. (2548). สมัชชาสุขภาพแห่งชาติว่าด้วยความอยู่เย็นเป็น. กรุงเทพฯ : สํานักงานปฏิรูป

ระบบสุขภาพแห่งชาติ.

อภิชัย มงคล. (2545). โครงการจัดทำโปรแกรมสำเร็จรูปในการสำรวจสุขภาพจิตในพื้นที่ปี พ.ศ.2545. นนทบุรี :

กรมสุขภาพจิต.

ชมพูนุท ศรีจันทร์นิล. (2552). จิตวิทยาแนวพุทธ: แนวทางเพื่อการเยียวยาและพัฒนาจิตใจมนุษย์.

วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ปีที่ 29 ฉบับที่ 4. หน้า 188.

โสรีช์ โพธิแก้ว. 2560. การปรึกษาเชิงจิตวิทยาในแนวพุทธธรรม. เอกสารการสอน การปรึกษาเชิงจิตวิทยาตาม

หลักพระพุทธศาสนา. หน้า 1-25. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กัณฐิกา ชัยสวัสดิ์. (2546). ภาวะความสุขและปัจจัยที่เกี่ยวข้องของหญิงตั้งครรภ์ที่มาฝากครรภ์ ณ

โรงพยาบาลจุฬาภรณ์วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (สุขภาพจิต). กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดวงพร หิรัญรัตน์. (2543). ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุํมตามแนวโรเจอร์สต่อความสุขของเด็กกําพร้าใน

สถานสงเคราะห์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (จิตวิทยาการปรึกษา). กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย

จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พนิดา คะชา. (2551). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความในการทํางานของพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลศูนย์ในเขตภาค

ตะวันออก. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต (การบริหารการพยาบาล). ชลบุรี : บัณฑิตวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยบูรพา.

อภิพร อิสระเสนีย์. (2549). ความสุขและความสามารถในการเผชิญปัญหาของกลุ่มครูอาสาสมัครในพื้นที่ประสบ

ภัยสึนามิ. วิทยานิพนธ์วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (จิตวิทยาการปรึกษา). เชียงใหมํ : บัณฑิต

วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Francis. L. J. (1999). Happiness is a thing calls stable extraversion: A further examination of

the relationalship between the Oxford Happiness inventory and Eysenck. s

dimensional model of personality and gender. (Personality and Individual Differences. 23

(3) : 5 – 11. p 6.

Lu. L. & Argyle. M. Happiness and cooperation. Personality and Individual Differences. 12 (1991):

1019 – 1030.

Wittmann. P. (2003). A Guide to Happiness for the Third Millennium. Chiang Mai: Sangsilp

Printing. p. 5 – 7.

Diener. E. (1984). Subjective well-being. Psychological Bulletin. Vol 95 : p.542 - 575.