ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดการสร้างวัด ในพระพุทธศาสนา ของกลุ่มชาติพันธุ์ ไทใหญ่ : กรณีศึกษาวัดกู่ม่านมงคลชัย ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) เพื่อศึกษาแนวคิดการสร้างวัด ในพระพุทธศาสนา
2) เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่ 3) เพื่อวิเคราะห์แนวคิด
การสร้างวัดกู่ม่านมงคลชัย ในพระพุทธศาสนา ของกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ ในตำบลสันปูเลย อำเภอ
ดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่, การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยมีพื้นที่ของวัดกู่ม่านมงคลชัย
ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ เครื่องมือเป็นแบบสัมภาษณ์จำนวน 20 รูป/คน
และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวคิดการสร้างวัด ในพระพุทธศาสนา คือ สร้าง
วัดเพื่อเป็นสถานที่พักอาศัยของพระสงฆ์ในบวรพระพุทธศาสนา เพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจ
ในทางพระพุทธศาสนา และเพื่อเป็นศูนย์กลางการศึกษา 2) ชาวไทใหญ่ในอดีตตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่ม
ใหญ่อยู่ในเขตรัฐฉาน ประเทศเมียนมาร์ ต่อมาในราวพุทธศตวรรษที่ 24-25 เกิดการแบ่งเขตแดน
ในช่วงล่าอาณานิคมโดยชาวตะวันตก ท าให้บ้านเมืองของชาวไทใหญ่ถูกแบ่งแยก ผู้คนอพยพ กระจัด
กระจายไปหลายประเทศ โดยภาคเหนือของประเทศไทยนั้นมีการอพยพและการเคลื่อนย้ายของกลุ่ม
ไทใหญ่สู่จังหวัดเชียงใหม่ 3) แนวคิดการสร้างวัดของชาวไทใหญ่ มี 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อให้
พระพุทธศาสนามั่นยืนสืบต่อไปภายภาคหน้า ให้มั่นคงถึง 5000 ปีตามคำนายที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้2) เพื่อให้เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธทุกคนจะได้มารวมกันพัฒนาจิตใจ และพัฒนาวัดวาอารามให้
เจริญยิ่งขึ้นต่อไป 3) เพื่อให้เป็นที่พักพาอาศัยของคนยากจน หรือคนเดินทางไปมาในระยะยาวไกลทุก
สารทิศ
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิกฎภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล. ชุด 91 เล่ม. พิมพ์ครั้งที่ 3 นครประฐม :โรง
พิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2552.
PHRA U TEJANYANA. (2561). แนวทางการอนุรักษ์อัตลักษณ์ของพระสงฆ์กลุ่มชาติพันธุ์ไท ใหญ่ใน
จังหวัดแม่ฮ่องสอน. ดุษฎีนิพนธ์ตามหลักสูตรปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชา
พระพุทธศาสนา.บัณฑิตวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จันทกานต์ สิทธิราช และคณะ. (2564). การด ารงอยู่ของอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ไทใหญ่ในจังหวัด
แม่ฮ่องสอน. บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของดุษฎีนิพนธ์. เรื่องการสืบทอดและดำรงอยู่
ของอัตลักัษณ์ชาติพันธุ์ที่ปรากฏในภาษิตไทใหญ่.
โชคนิธินันต์ คุณยศยิ่ง. (2557). องค์ความรู้ของการจัดการปอยส่างลองวัดป่าเป้า อำเภอเมือง จังหวัด
เชียงใหม่. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการ ศิลปะและ
วัฒนธรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธรรศ ศรีรัตนบัลล์. (2560). ตำแหน่งทางศาสนา: การสร้างความหมายใหม่ในสังคมไทใหญ่ อำเภอ
เมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน รายงานการวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ราชภัฏเชียงใหม่.
พระมหาเกริกชัย เริญไธสง. (2557). แนวทางการพัฒนาวัดตามมาตรฐานของสำนักงาน
พระพุทธศาสนาแห่งชาติในจังหวัดนครปฐม. หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต.
สาขาวิชาพัฒนศึกษา ภาควิชาพื้นฐานทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัมหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระมหาสุนันท์ สุนนฺโท. และคณะ.(2560). พุทธบูรณาการเพื่อการบริหารจัดการศาสนสมบัติของวัด
ในพระพุทธศาสนา. รายงานวิจัย. คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช
วิทยาลัย
ภัณฑิรา เปรมปรีดิ์. (2560). การด ารงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ไทใหญ่ กรณีศึกษา ศูนย์ศึกษาปฏิบัติ
ธรรมสาธุประดิษฐ์ รายงานการศึกษาเฉพาะบุคคล (Individual Study) เป็นส่วนหนึ่งของ การศึกษา ตามหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต. ภาควิชามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมโชติ อ๋องสกุล. (2552). ชุมชนวัดป่าเป้า. จัดพิมพ์ในโอกาส 60 ปี พระอินดา อินทวีโร เจ้าอาวาสวัด
ป่าเป้า.
สรธัญ พวกดี. (2563). การศึกษาการถ่ายทอดวัฒนธรรมไทใหญ่ในประเทศไทยผ่านดนตรี กรณีศึกษา
นายทวีศักดิ์ หน่อคำ. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.