The Study of the Buddhist Concepts in Chiang Sean Pagodas.
Main Article Content
Abstract
This research is an in depth interview research. 1)The objective is to study the concept of
Buddhist art in Chiang Saen period. 2) To study history of the Chiang Saen pagoda period.
3) To analysis Chiang Saen pagoda worship and 4) To analysis of the Buddhist universe that
appears in Chiang Saen pagoda. It is a Documentary Research and Qualitative Research By using integrated research methodology Focus on interviews and focus group meetings with people
working and related to the pagoda Archeology. history Clergy representative People who are
interested in Buddhist art in the area. principles. and concepts of Buddhism that appeared in
Chiang Saen pagoda.
The result of research indicates that concept of Buddhist art in Chiang Saen period is an
identity of Chiang Saen city. The center of artistic and cultural prosperity in the northern region of
Thailand before. In terms of architecture there are 2 types of pagodas. which are 1) a castle
shaped pagoda 2) a Lanna bell-shaped pagoda. The pagoda is represented the Lord Buddha
center of the universe according to Buddhist principles having a position that is superior to Phra In
and Chatulokaban therefore the layout of the temple determined that the pagoda is an
important part of the temple called the president pagoda is also comparable with Sumeru
mountain. center of the universe there are of Sataboriphan surrounded by the outside. The city
construction was old pattern traditional use to be in the center of the city.
Article Details
Section
References
โฆษิต ปั้นเปี่ยมรัษฎ์. (2536). การพัฒนาประเทศไทย: แนวคิดและทิศทาง. กรุงเทพมหานคร :
ประเวศ วะสี. (2542). ยุทธศาสตร์ชาติเพื่อความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจ สังคมและศีลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
พรรณวลัย คีรีวงศ์วัฒนา. (2555). การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรม: การอนุรักษ์จิตรกรรมฝาผนังในภาคตะวันออก. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม. ปีที่ 8. ฉบับที่ 1 : 323.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2539). การพัฒนาที่ยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร:
วุฒิชาติ สุนทรสมัย และ ปิยะพร ธรรมชาติ. (2559). รูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสุขภาพของจังหวัดปราจีนบุรี เพื่อการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย. ปีที่ 21 ฉบับที่ 3. กันยายน – ธันวาคม : 167.
ศราวุฒิ ใจอดทน. (2559). แนวทางการพัฒนากายภาพเพื่อเพิ่มศักยภาพแหล่งการท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ ตำบลโคราช อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. ทุนวิจัยจากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ : มหาวิทยาลัยราชภัฏราชสีมา.
สายันต์ ไพรชาญจิตร. (2548). กระบวนการโบราณคดีชุมชน: การวิจัยเชิงปฏิบัติการการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสามารถชุมชนท้องถิ่นในการบริหารจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมในจังหวัดน่าน. ภาควิชาพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สายันต์ ไพรชาญจิตร. (2548). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี : ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.
สายันต์ ไพรชาญจิตร. (2558). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร : บริษัท ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์ จำกัด.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2554). ชุดความรู้ด้านการอนุรักษ์ พัฒนาและบริหารจัดการเมืองเก่า เล่มที่ 1 ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเมืองเก่าในประเทศไทย. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (เอกสารอันสำเนา).
สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2556). พุกาม : เส้นทางสู่มรดกโลก. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สิทธิชัย ตันศรีสกุล. (2550). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนยั่งยืน กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดมหาสารคาม.
สุนีย์ ทองจันทร์ และคณะ. (2556). ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายในการบริหารจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุ และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์: ศึกษากรณีเกาะเมืองจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สุมาลี สันติพลวุฒิและคณะ. (2545). แนวทางในการวางแผนระดับชุมชนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนกรณีศึกษาตำบลเขาสามยอดและตำบลชอนน้อย. รายงานการวิจัยภายใต้โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เสนอต่อสถาบันวิจัยและพัฒนาแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร.
สุวิภา จำปาวัลย์และธันยา พรหมบุรมย์. (2558). แนวทางการพัฒนาศักยภาพและการบริหารจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนมีส่วนร่วมเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในตำบลบ้านเรือน อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน. รายงานการวิจัย. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เสรี พงศ์พิศ. บรรณาธิการ. (2542). เศรษฐกิจชุมชน : ทางเลือกเพื่อทางรอดสังคมไทย. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
เสาวลักษณ์ สมสุข. (2550). ศึกษาการฟื้นฟูชุมชน : ยุทธศาสตร์การสร้างทุนในสังคม กรณีศึกษาตำบลต้นแบบ อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี.
Cernea. Michael and others. Putting People First : Sociological Variables in Development Projects. Baltimore : The Johns Hopkins University Press. 1991.
DuBrin. A. J. (1994). Essentials of management. New York. NY: South-Western College. (1995). Leadership: Research findings. practice. and skills. Boston: Houghton Mifflin.
Dessler. G. (2004). Management. principles and practices for tomorrow’s leaders. New Jersey: Pearson Education.
Kinichi. A.. & Kreitner. R. (2003). Organizational behavior (5th ed.). Boston Burt Ridge. IL: McGraw Hill Irwin.
Mescon. M. A.. & Khedouri. F. (1985). Management. individual and organizational effectiveness (2nd ed.). New York: Harper & Row.
Robbins. S. P.. Bergman. R.. & Stagg. I. & Coulter. M. (2006). Management (4th ed.). Australia: Pearson Education Australia.
UN Documents: 1987. Gathering a Body of Global Agreements has been compiled by the NGO Committee on Education of the Conference of NGOs from United Nations.(http://www.stou.ac.th/ สืบเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2559)