THE MODEL OF EDUCATIONAL MANAGEMENT OF THE PARIYATTIDHAMA SCHOOLS IN CHIANG MAI PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This research there is 3 objectives: (1 ) to study the educational
administration model of Phrapariyattidham School Department of General Education
in Chiang Mai,(2 ) to develop a model of educational administration of
Phrapariyattidham School Department of General Education in Chiang Mai and (3) to
present an effective educational administration model of Phrapariyattidhamma
School Department of General Education in Chiang Mai. This research is a
combination of quantitative research and qualitative research. The population groups
used in this research was 11 administrators, 6 1 teachers, and 2 2 5 students of 4
schools in the general education department of Pariyatitham School in Chiang Mai,
namely (1) Samakkhi Wittayathan School (2) Chetu School. Phon Sueksa (3) Pali Sathit
Suksa School, KMUTT and (4 ) Somdej Phra Phutthachinwong School. The results of
the study were as follows:
The model of educational management of the Phrapariyattidham schools
in Chiang Mai province, it was found that the factors affecting the quality of
education standards at Phrapariyattidhamma School in Chiang Mai Province have a
total average The factors with the highest mean respectively were leadership factors
at high level (x̅= 3.98), internal quality assurance factors (x̅= 3.95). The participation
of the community was at a high level (x̅= 3.91), the teacher's quality factor was at a
high level (x̅= 3.78), the environment factor was at a high level (x̅= 3.71), and the
cost factor and equipment were. At a high level (x̅= 3.67) Media quality factor At a
high level (x̅= 3.58) factors of student characteristics At a high level (x̅= 3.56).
Interview with opinions of experts and experts on the development of
educational administration model of Phrapariyattidhamma School Department of
General Education In Chiang Mai, it was found that the educational administration
model of Phrapariyattidhamma School should consist of 8 variables as follows: 1)
professional manager 2) having shared vision and objectives 3) having high
expectations of students 4) focusing on teaching and learning 5) teaching with
objectives 6) condition environment conducive to learning 7) Quality assurance 8)
The organization of learning. Sorted in descending order, it was found that (1) the
professional management component Professional Leadership (x̅= 3.93) (2) High
expectation of all learners (x̅=3.92) (3) components of shared vision and goals (Share
vision and goals) were averaged at a high level (x̅= 3.85) (4) components of focus on
teaching and learning ) High Mean (x̅= 3.83) (5) Stimulating and secure learning
environment High Mean (x̅= 3.71) (6) quality assurance Verification and Reliability
Accountability was high (x̅= 3.71), (7) Purposeful teaching component was high (x̅=
3.57) and (8) organizational component of Learning Communities had a high level
average (x̅= 3.56).
Results of a seminar group meeting to present an effective educational
administration model of Phrapariyattidhamma School Department of General
Education According to the recommendations of the administrators, teachers and
students, the researcher used seven forms of content synthesis methods, namely (1)
leadership, (2) community participation, and (3) teacher quality. (4) in terms of
student characteristics, (5) in media quality, (6) in environment, and (7) in internal
quality assurance.
Article Details
Section
References
กรมสามัญศึกษา. (2542). พระราชบัญญัติศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และการวิเคราะห์สาระสำคัญ.
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์คุรุสภาพลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). เส้นทางสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษาไทย : แนวการ
ดำเนินการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2554). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับการบริหารและวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 13
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เก็จกนก เอื้อวงศ์. (2547). การวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งเสริมและปัจจัยที่เป็นอุปสรรคต่อการดำเนินการ
ในระบบประกันคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎี
บัณฑิตภาควิชาบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). ปฏิรูปการเรียนรู้ผู้เรียนส าคัญที่สุด. กรุงเทพมหานคร: คุรุ
สภาลาดพร้าว.
ชุติมา สัจจานันท์. (2549). รูปแบบ ยุทธศาสตร์ และแนวทางการบูรณาการการศาสนากับการศึกษา
ของวัดในพระพุทธศาสนา : กรณีการจัดการศึกษาตามอัธยาศัย. กรุงเทพมหานคร :
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ.
ทองทิพย์ วิริยะพันธุ์. (2550). มนุษย์สัมพันธ์กับการบริหาร. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ บริษัท
สหธรรมิก.
ทิศนา แขมมณี และคณะ. (2545). ศาสตรการสอน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พิชชาวริน ชนะคุ้ม และวรพิทย์ มีมาก. (2554). “การประเมินผลการศึกษา โรงเรียนพระปริยัติธรรม
แผนสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร”. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลย
อลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์5, 2 (พ.ค.-ส.ค. 2554) 105-114.
พิมพ์อร สดเอี่ยม. (2547). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารวิชาการของสาขาวิชาในระดับ
บัณฑิตศึกษาของสถาบันราชภัฏ. ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร
การศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ไพรัช อรรถกามานนท์ และมัทนา โชควรวัฒนกร. (2552). การส่งเสริมชุมชนและท้องถิ่นในการปฏิรูป
การศึกษา. นครราชสีมา : มหาวิทยาลัยวงชวลิตกุล.
ไพศาล สุวรรณน้อย. (2552). การพัฒนางานวิชาการด้วยหลักการบูรณาการในโรงเรียนขนาดเล็ก :
การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิต
วิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มานะ สินธุวงษานนท์. (2550). “ปัจจัยส่งเสริมการจัดการศึกษาที่ส่งผลต่อคุณภาพนักเรียนในภาค
ตะวันออกเฉียงเหนือ”. วารสารศึกษาศาสตร์. พฤศจิกายน 2550; 18 (2).
วิชิต นันทสุวรรณ. (2541). รายงานการศึกษาวิจัย ประกอบการร่างพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ
พ.ศ.... ประเด็นบทบาทของชุมชนกับการศึกษา. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการ
การศึกษาแห่งชาติ.
สมชาย เทพแสง. (2547). “E-Leadership: ผู้น าการศึกษาในยุคดิจิตอล”. วารสารวิชาการ. 7(1): 55-
52.
สมศักดิ์ สินธุรเวชญ์. (2542) “การประกันคุณภาพการศึกษา”. ใน วารสารวิชาการ, 1 (4), 2542,
30–36.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2545). วิธีวิทยาการประเมินทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สมาน พงษ์จำนง. (2547). การศึกษาคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพตามทัศนะของ
ผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน จังหวัดชัยภูมิ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิต
วิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา.
สิทธิกร อ้วนศิริ. (2555). “การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการประเมินคุณภาพ
ภายนอกของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา”. วารสารการวัดผลการศึกษา.
17(1), 63.
สุพัตรา ทรัพย์เสถียร. (2547). การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของประสิทธิผลในการประกันคุณภาพ
ภายในสถานศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน : การประยุกต์ใช้โมเดลสมการโครงสร้างกลุ่ม
พหุ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. ภาควิชาวิจัยการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สุรางค์ โคว้ตระกูล. (2544). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). คู่มือการบริหารจัดการ
ระบบคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). แนวทางการบริหารจัดการด้วยระบบคุณภาพ TQA.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำราญ คุ้มกลิ่นวงษ์. (2548). การศึกษาปัญหาความต้องการ และการใช้เทคโนโลยีการศึกษา ของ
อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์ความเป็นเลิศทางการ
สอน มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
อรนุช โขพิมพ์. (2556). “ภาวะผู้นำตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนพระปริยัติธรรม
แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น”. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 1(2) :25-
35.
Covey, S.R. (2003). First Thing First : สำคัญกว่าทำก่อน. อมรรัตน์ ศรีสุรินทร แปลและเรียง
เรียง). กรุงเทพมหานคร : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
original work published in Franklin Covey Company in 1994.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G.. (2 0 0 5). Education Administration Theory. Researchand
Practice. Theory, Research and Pratice. (3rd, ed.). New York: McGraw-Hill.
O’Keefe Edward J. and Berger Donna S. (1999). Self-Management for College Student.
New York: Partridge Hill Publishers.