พุทธจริยธรรม : แนวคิดและนโยบายการพัฒนาการเมืองการปกครองท้องถิ่นไทย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ณปภัช พัชรกรโชต

บทคัดย่อ

สังคมไทยเต็มไปด้วยความสมบูรณ์เชิงจริยธรรมที่มีแนวคิดทางพระพุทธศาสนาช่วยในการกล่อมเกลา
บทบาทและพฤติกรรมให้กับระบบการเมืองการปกครองไทยมาอย่างยาวนานโดยเฉพาะศิลปวัฒนธรรม ประเพณี
ขนบธรรมเนียมท้องถิ่นแบบชาวพุทธจนกลายเป็นสารตั้งต้นเชิงคุณค่าและการปรับทิศทางการพัฒนาสังคมไปสู่
จุดมุ่งหมายที่สมบูรณ์แบบ แต่ถึงอย่างไรก็ตามแนวคิดทางพระพุทธศาสนาในทางการเมืองการปกครองในช่วงหลัง
มักจะเจอกับคำถามอันหนักและไร้ความสำนึกถึงคุณค่าทางอารยธรรมต่อการส่งมอบไปสู่กิจกรรมทางการเมืองการ
ปกครองได้ในยุคหลังจนกลายเป็นสังคมแห่งวิกฤติทางปัญญา และไร้หนทางเยียวยาจนกลายเป็นมุมอับในสายตาของ
ระบบการปกครองท้องถิ่น ที่ต้องการอัศวินนำพาสังคมไทยสู่ทิศทางที่ชัดเจนโดยเฉพาะนโยบายการพัฒนาการเมือง
การปกครองท้องถิ่นไทยอย่างมีจริยธรรมแบบพระพุทธศาสนาด้วยการ 1.การยกสถานะคุณค่าทางพระพุทธศาสนา
ให้เป็นกระแสหลักแห่งการพัฒนาการเมืองการปกครอง 2.การเร่งสร้างทัศนคติและค่านิยมแห่งหลักปฏิบัติให้
สอดคล้องกับวิถีชีวิต 3.เร่งฟื้นฟูจริยธรรมทางพระพุทธศาสนาโดยการนำหลักคำสอนมาปรับใช้อย่างเหมาะสม 4.
สร้างสถาบันการเมืองการปกครองทางพระพุทธศาสนาให้เกิดการยอมรับและสร้างสรรค์ 5.พัฒนาองค์ความรู้เชิง
จริยธรรมที่ก้าวทันและเป็นสากล

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

ไกรฤกษ์ ศิลาคม. (2557). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาจริยธรรมกับชีวิต. สำนักวิชาศึกษาทั่วไปมหาวิทยาลัย

ราชภัฏอุดรธานี.

จุฬาลักษณ์ พันธัง. (2560).ปัญหาทางออกทางการเมืองไทย ศาสตร์และศิลป์ที่ไม่มีสูตรสำเร็จในบริบทสังคมไทย.

วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 6. เล่มที่ 2. (ฉบับพิเศษ). (เมษายน-มิถุนายน) : 691.

ณัฏฐพล บุณยพิพัฒน์. (2560). ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของไทย(พ.ศ. 2475 –

ปัจจุบัน): ข้อสังเกตในเชิงทฤษฎี. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการ

สาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5 “การบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล: กฎหมาย ความเป็นธรรม และการ

กลับคืนสู่ประชาธิปไตย”. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

นภาพร ขันธนภา. (2559). จริยธรรมทางธุรกิจ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ท้อป จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). ภาวะผู้นำและจริยธรรมนักการเมือง. พิมพ์รวมเล่ม.กรุงเทพมหานคร:

สำนักพิมพ์สหธรรมิก.

พระมหาณรงค์ ปุญฺญว โส (บุญธรรม). (2556) การศึกษาเปรียบเทียบหลักจริยธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับ

ศาสนาพราหมณ์-ฮินด. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์. ปีที่ 8. ฉบับที่ 16. (กรกฎาคม – ธันวาคม) : 1.

พระมหาประภาส ปริชาโน (แก้วเกตุพงษ์) และคณะ. (2560). การดำเนินชีวิตตามหลักพุทธจริยธรรม. รายงาน

สืบเนื่องการประชุมวิชาการและน าเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 1 “นวัตกรรมสร้างสรรค์ ศาสตร์

พระราชาสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ไทยแลนด์ 4.0 ”. มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.

พระครูวินัยธรอำนาจ พลปญฺโญ และคณะ. (2560). พุทธจริยศาสตร์กับการพัฒนาการศึกษาเรื่องความจริง ความรู้

ความดี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. ปีที่ 5. ฉบับที่ 1. (มกราคม-เมษายน) : 335.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร:

โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ยุติธรรม ปัทมะ. (2558). การปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่น. กลุ่มงานวิจัยและข้อมูลสำนักวิชาการ สำนักงาน

เลขาธิการวุฒิสภา.

วชิรวัชร งามละม่อม. (2560). รัฐประหาร บทบาททหารกับการเมืองในประเทศไทย. รายงานสืบเนื่องจากการ

ประชุมวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 54. สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สุดปฐพี เวียงสี. ท ามรรค 8 ให้เป็นมรรคง่าย. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.gotoknow.org

/posts/567615 [วันที่ 30 มกราคม 2564].

อัชกรณ์ วงศ์ปรีดา. (2560). พัฒนาการการกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่นไทย. คณะรัฐประศาสนศาสตร์

สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.