Buddhist ethics: concepts and policies for the development of Thai local government politics
Main Article Content
Abstract
Thai society is full of ethical integrity, with Buddhist concepts helping to nurture roles
and behaviors in the Thai political system for a long time, especially arts, culture, traditions and
local traditions in the Buddhist way. Adjusting the direction of social development towards a
perfect aim Nevertheless, the Buddhist concept in politics in the latter period often faced heavy
questions and lack of awareness of the value of civilization in the handover of political activities.
Cognitive crisis And there is no way to heal until it becomes a blind corner in the eyes of the
local government Who want knights to lead Thai society in a clear direction, especially the policy
of political development, local governance in Thailand with ethical Buddhism by 1. Raising the
status of Buddhist values into the mainstream of political and administrative development. 2.
Accelerate the creation of attitudes and values of practice in accordance with the way of life. 3.
Accelerate the revitalization of Buddhist ethics by applying the principles and apply appropriately.
4. Build an institution of politics and governance towards Buddhism for acceptance and creativity.
5. Develop ethical knowledge that is timely and international.
Article Details
Section
References
ไกรฤกษ์ ศิลาคม. (2557). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาจริยธรรมกับชีวิต. สำนักวิชาศึกษาทั่วไปมหาวิทยาลัย
ราชภัฏอุดรธานี.
จุฬาลักษณ์ พันธัง. (2560).ปัญหาทางออกทางการเมืองไทย ศาสตร์และศิลป์ที่ไม่มีสูตรสำเร็จในบริบทสังคมไทย.
วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 6. เล่มที่ 2. (ฉบับพิเศษ). (เมษายน-มิถุนายน) : 691.
ณัฏฐพล บุณยพิพัฒน์. (2560). ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของไทย(พ.ศ. 2475 –
ปัจจุบัน): ข้อสังเกตในเชิงทฤษฎี. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการ
สาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5 “การบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล: กฎหมาย ความเป็นธรรม และการ
กลับคืนสู่ประชาธิปไตย”. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นภาพร ขันธนภา. (2559). จริยธรรมทางธุรกิจ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ท้อป จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). ภาวะผู้นำและจริยธรรมนักการเมือง. พิมพ์รวมเล่ม.กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
พระมหาณรงค์ ปุญฺญว โส (บุญธรรม). (2556) การศึกษาเปรียบเทียบหลักจริยธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับ
ศาสนาพราหมณ์-ฮินด. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์. ปีที่ 8. ฉบับที่ 16. (กรกฎาคม – ธันวาคม) : 1.
พระมหาประภาส ปริชาโน (แก้วเกตุพงษ์) และคณะ. (2560). การดำเนินชีวิตตามหลักพุทธจริยธรรม. รายงาน
สืบเนื่องการประชุมวิชาการและน าเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 1 “นวัตกรรมสร้างสรรค์ ศาสตร์
พระราชาสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ไทยแลนด์ 4.0 ”. มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
พระครูวินัยธรอำนาจ พลปญฺโญ และคณะ. (2560). พุทธจริยศาสตร์กับการพัฒนาการศึกษาเรื่องความจริง ความรู้
ความดี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. ปีที่ 5. ฉบับที่ 1. (มกราคม-เมษายน) : 335.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร:
โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุติธรรม ปัทมะ. (2558). การปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่น. กลุ่มงานวิจัยและข้อมูลสำนักวิชาการ สำนักงาน
เลขาธิการวุฒิสภา.
วชิรวัชร งามละม่อม. (2560). รัฐประหาร บทบาททหารกับการเมืองในประเทศไทย. รายงานสืบเนื่องจากการ
ประชุมวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 54. สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุดปฐพี เวียงสี. ท ามรรค 8 ให้เป็นมรรคง่าย. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.gotoknow.org
/posts/567615 [วันที่ 30 มกราคม 2564].
อัชกรณ์ วงศ์ปรีดา. (2560). พัฒนาการการกระจายอำนาจและการปกครองท้องถิ่นไทย. คณะรัฐประศาสนศาสตร์
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.