การส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนการสอน ตามหลักพรหมวิหาร 4 ของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 5

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ปัทมาภรณ์ พิพัฒน์โชคเมธา

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่องมีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาการส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียน                   
การสอนตามหลักพรหมวิหาร 4 ของครูกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม                      
2. เพื่อเปรียบเทียบการส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนตามหลักพรหมวิหาร 4 ของครูกลุ่ม
สาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ที่มีเพศ อายุและ
ประสบการณ์ในการท างานต่างกัน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ครูผู้สอนกลุ่มสาระ                   
การเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม จำนวน 116 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ                     
การหาค่าความถี่และค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบค่าที (t – test 
แบบ Independent Samples) 


ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้  


1. การส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนตามหลักพรหมวิหาร 4 ของครูกลุ่มสาระ
การเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 
(4.16) เมื่อจ าแนกรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านความสามารถในการแก้ปัญหา ตาม
หลักพรหมวิหาร (4.30) รองลงมาคือ ด้านความสามารถในการใช้ทักษะชีวิตตามหลักพรหมวิหาร 4 (4.29) ด้านความสามารถในการคิดตามหลักพรหมวิหาร 4 (4.19) และด้านความสามารถในการใช้
เทคโนโลยีตามหลักพรหมวิหาร 4 (3.95) 


2. การเปรียบเทียบการส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนตามหลักพรหมวิหาร 4 
ของครูกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน จำแนกตาม
เพศ พบว่า โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน 

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

พรอัญชลี พุกชาญค้า. (2565). “การประเมินสมรรถนะครูและบุคลากรทางการศึกษา”. [ออนไลน์].

แหล่งข้อมูล: http://www.pccm.ac.th/tinymce/home/articles/ [7 ธันวาคม 2565].

สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2563). “สองทศวรรษปฎิรูปการศึกษาไทยความล้มและ

ความส าเร็จ”. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิซซิ่ง

จำกัด (มหาชน).

McClelland. D.C. (1989). Human motivation. Cambridge: Cambridge University Press

Management.

อานนท์ ศักดวรวิชญ์. (กรกฎาคม-กันยายน 2547). “แนวความคิดเรื่องสมรรถนะ Competency :

เรองเกาทเรายงหลงทาง” Chulalongkorn Review. 16(64).

กนิษฐา คูณมี ธนาศักดิ์ ข่ายกระโทก และศุภชัย จันทร์งาม. (2557). ศึกษาความต้องการพัฒนา

สมรรถนะการปฏิบัติงานของครู สังกัดส านักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี

เขต 1-5. การประชุมวิชาการระดับชาติมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

ณัฐภัสสร ชื่นสุขสมหวัง และปัทมศิริธีรานุรักษ์ จารุชัยนิวัฒน์. (2557). การประเมินความต้องการ

จำเป็นเพื่อพัฒนาสมรรถนะทางวิชาชีพของครูปฐมวัย. An Online Journal of Education.

9 (1).

พระมหาสุพจน์ สุเมโธ (พานทอง). (2558). ไตรสิกขาสู่การพัฒนาการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์

ปริทรรศน์คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. ปีที่ 2 ฉบับที่ 2

พฤษภาคม-สิงหาคม.

พรพนา บัญฑิโต. (2558). การประเมินความต้องการจ าเป็นในการพัฒนาสมรรถนะ ครูสถานศึกษา

สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 5 จังหวัดอ่างทอง. พระนครศรีอยุธยา :

มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนครศรีอยุธยา.