การส่งเสริมวัฒนธรรมทางการเมืองในแบบประชาธิปไตยของประชาชน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการส่งเสริมวัฒนธรรมการเมืองในแบบประชาธิปไตย
ของประชาชน โดยใช้แนวคิดวัฒนธรรมทางการเมืองเป็นกรอบ การวิจัยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพโดย
ศึกษาค้นคว้าเอกสารที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญ ได้แก่ นักวิชาการ
ด้านพระพุทธศาสนา ผู้นำชุมชน นักวิชาการทางด้านรัฐศาสตร์ และนักวิชาการด้านประชาธิปไตย
จำนวน 10 คน ใช้วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า
การส่งเสริมวัฒนธรรมการเมืองในแบบประชาธิปไตยของประชาชน ประกอบด้วย 1) สร้าง
ความรู้ความเข้าใจ ซึ่งเป็นการยกระดับในความรู้ความสามารถ ทักษะ และเจตคติให้กลายเป็น
พลเมืองที่มีความรู้ ความสามารถ ตระหนักในศักยภาพ รวมทั้งการเป็นหน้าที่พลเมือง การเคารพกัน
และการใช้สติในการดำเนินชีวิต 2) สร้างการมีส่วนร่วม โดยการให้ความรู้ ให้ข้อมูล ในการทำให้
ประชาชนปรับเปลี่ยนความคิด วิธีคิด การกระทำ และการสร้างจิตสำนึกว่าสิ่งใดที่เป็นเรื่องส่วนรวม
ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้จะเป็นประโยชน์ในการส่งเสริมวัฒนธรรมการเมืองในแบบประชาธิปไตย
ของประชาชนโดยการสร้างกระบวนการเรียนรู้ สร้างความเข้าใจ ความคิด ความเชื่อ ทัศนคติค่านิยม
ทางการเมืองที่ถูกต้อง และยึดหลักประชาธิปไตย
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม.(2559). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร : วิญญูชน.
จรัส สุวรรณมาลา.(2560). วิถีใหม่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร:
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จุฑารัตน์เอื้ออำนวย. (2559). จิตวิทยาสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: แอคทีฟ พริ้น.
จิราภรณ์ สถาปนะวรรณ. (2556). เศรษฐกิจชุมชนหมู่บ้าน. กรุงเทพมหานคร: เอดิสันเพรส.
ณัฏฐ์ชาภัทร ตรงจิตร. (2557). รัฐศาสตร์เบื้องต้น.กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.
เดชา กมลเชษฐ์. (2560). ทฤษฎีการเมืองและสังคม. กรุงเทพมหานคร: แสงแดดการพิมพ์.
ทักษิณ ประชามอญ, ธิติวุฒิ หมั่นมี, ธัชชนันท์ อิศรเดช และ นภัทร์ แก้วนาค. (2562). รูปแบบการ
บริหารงานแบบมีส่วนร่วมตามหลักพุทธธรรมขององค์การบริหารส่วนจังหวัด ในกลุ่มจังหวัด
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(1), 96-109.
พงษ์เมธี ไชยศรีหา. (2561). แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองประชาธิปไตยของประชาชน
ในเขต เทศบาลเมืองชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัย
ราชภัฏมหาสารคาม, 5(2), 105-118.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2557). วัฒนธรรมทางการเมืองกับการพัฒนาประชาธิปไตยในเขตชนบท
อีสาน: กรณีศึกษาประชาชนในเขตหมู่บ้านคำบง และหมู่บ้านสะอาด ตำบลสะอาด อำเภอน้ำ
พอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 31(3), 63-96
อนุชาติ วงศ์สำศรี.(2561). วัฒนธรรมประชาสังคม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันท้องถิ่นพัฒนา.
Aggrawall, R. C. (1996). Principle of political Science. New Delhi: S. Ch. and Company.
Case, W. (2002.). Politics in Southeast Asia: Democratic or Less. UK: Curzon Press.
Malaysia. London: Routledge Curzon.
Quah, Jon, S. T., (2001). Singapore Meritocratic City-State. in Government and Politics in
Southeast Asia. john Funton (ed.). Singapore: Institute of Southeast Asia Studies.
Weiten, W. (1995). Personality: Theory, Research, and Assessment In
Psychology:Themes and Variations. (3rd ed.). Pacific Grove. California: Brooks Cole.