แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพการให้บริการแก่ประชาชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ตามหลักสังคหวัตถุ
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
“บำบัดทุกข์ บำรุงสุข” ถือได้ว่าเป็นสิ่งสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์และปณิธานของ
กระทรวงมหาดไทย การให้บริการประชาชนหรือการจัดให้มีบริการสาธาณะในพื้นที่ด้านต่าง ๆ จึงเป็น
หน้าที่หลักอีกหน้าที่หนึ่งขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการเป็นหน่วยบำบัดทุกข์ บำรุงสุขให้แก่
ประชาชนในพื้นที่ ปัจจุบันปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจากสื่อโทรทัศน์หรือสื่อสังคมออนไลน์ที่ได้นำเสนอ
และแสดงให้เห็นถึงสภาพปัญหาของการดำเนินงานด้านการให้บริการสาธารณะขององค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่น ทั้งด้านการจัดทำแผนงานโครงการ การสื่อสาร การพัฒนาบุคลากร ร่วมไปถึงการสร้าง
เครือข่ายอย่างมีส่วนร่วม ซึ่งสาเหตุของปัญหาเหล่านี้นั้น เกิดจากปัจจัยภายนอกที่เป็นผลมาจาก
นโยบายของการกระจายอำนาจที่ไม่ชัดเจน และปัจจัยภายในขององค์กรครองส่วนท้องถิ่นเองไม่ว่าจะ
เป็นเรื่องของการขาดภาวะผู้นำหรือการขาดประสิทธิภาพในการดำเนินงาน ดังนั้น การพัฒนา
ประสิทธิภาพการให้บริการเพื่อให้เป็นไปตามความต้องการและความคาดหวังของประชาชน สามารถ
นำหลักธรรมของพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ร่วมกับแนวทางการปฏิบัติราชการดังกล่าว คือ
หลักสังคหวัตถุใน 4 มิติ ได้แก่ 1. การวางแผนงานอย่างเป็นระบบ ตรงตามความต้องการของ
ประชาชน มุ่งเน้นการส่งเสริมคุณภาพชีวิต 2.การติดต่อสื่อสารที่มีประสิทธิภาพผ่านช่องทางที่
หลากหลายและเหมาะสม 3.การพัฒนาบุคลากรให้มีความพร้อมต่อการปฏิบัติงาน และมีคุณธรรม
จริยธรรม และ 4. สร้างการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนเพื่อให้เกิดการบริการสาธารณะอย่างเสมอภาค
และพร้อมต่อการตรวจสอบจากทุกฝ่าย
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย. (2550). สรุปสาระสำคัญมาตรฐานการบริการ
สาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
นราธิป ศรีราม. (2557). “แนวคิดเกี่ยวกับการจัดบริการสาธารณะของท้องถิ่น”. เอกสารการสอนชุด
วิชาการจัดบริการสาธารณะของ ท้องถิ่น หน่วยที่ 1-7. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ราชกิจจานุเบกษา. (2543). ประกาศคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วน
ท้องถิ่น เรื่อง แผนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2543. เล่ม 118 ตอนพิเศษ 4 ง. 17 มกราคม 2544.
ราชกิจจานุเบกษา. (2545).ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2545. เล่ม 119 ตอนที่ 99 ก. 2 ตุลาคม 2545.
รสคนธ์ รัตยเสริมพงศ์. (2557). “ปัญหาและแนวทางแก้ไขปัญหาการจัดบริการสาธารณะของ
ท้องถิ่น”. เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดบริการสาธารณะของท้องถิ่น หน่วยที่ 8-15. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2550). เครือข่าย: นวัตกรรมการทำงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น บทวิเคราะห์ว่าด้วยการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในแนวระนาบ เพื่อการเพิ่มขีดความสามารถในการปฏิบัติงานและความรับผิดชอบต่อสาธารณะ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2542). พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจาย
อำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานกฤษฎีกา.
ไสว มาลาทอง. (2552). คู่มือการดำเนินงานเสริมสร้างศีลธรรมสำหรับเด็กและเยาวชน .
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์. การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
อรทัย ก๊กผล. (2552). เคล็ดลับการจัดบริการสาธารณะท้องถิ่น: บทเรียนจากรางวัลพระปกเกล้า’ 51.
กรุงเทพมหานคร : บริษัท ส เจริญ การพิมพ์ จำกัด.
คณะทำงานส่งเสริมธรรมภิบาลของ สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (12 กันยายน 2564). ธรรมาภิบาล
ในประเทศไทย. [ออนไลน์].แหล่งที่มา : http://www.socgg.soc.go.th/History2.htm.
Millet. (1954). Management in the Public Service. The quest for effective performance.
New York: McGraw-Hill Book.