นโยบายการจัดการธุรกิจพุทธพาณิชย์ในสังคมไทย

บทคัดย่อ

พุทธพาณิชย์เป็นวาทกรรมที่พึ่งเกิดขึ้นมาไม่นานมานี้เกี่ยวข้องกับการค้าขายเครื่องราง

เหรียญต่าง ๆ เป็นต้น อันเชื่อว่าทาให้ตนเองเกิดอิทธิปาฏิหาริย์อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือช่วยให้ตนเอง

รอดพ้นจากภยันตรายทั้งปวง หรือเกิดการค้าการขายที่ดีตามลักษณะความขลังตามแนวไสยศาสตร์ที่

ผสมผสานระหว่างศาสนาพุทธกับศาสนาพราหมณ์เข้าไว้ด้วยกัน แต่พฤติกรรมการค้าขายสิ่งเหล่านั้น

มักเกิดขึ้นภายในวัดทางพระพุทธศาสนาอันมีกลุ่มพระสงฆ์ ฆราวาสเข้ามาเกี่ยวเพื่อแสวงหาผลกาไร

จากความเชื่อของชาวพุทธในสังคมไทย จนกลายเป็นวาทกรรมทั้งส่วนที่ดีเชื่อว่าดี และส่วนที่ไม่ดีเชื่อ

ว่าไม่สอดคล้องกันหลักการทางพระพุทธศาสนา ส่วนที่ดีก็มักมองว่า กิจกรรมเหล่านั้นมีการลงทุนและ

มีผลประกอบการของผลกาไรที่เกิดต่อองค์กรและบุคคลที่เกี่ยวอย่างมหาศาลจนกลายเป็นความร่ารวย

และสร้างการสะพัดของเงินจานวนมหาศาลในพื้นที่นั้น ๆ อีกทั้งยังกลายเป็นแหล่งฟอกเงินของกลุ่ม

การทาธุรกิจกฎหมาย และธุรกิจการค้าของเก่า

บทความนี้พยายามนาเสนอมุมมองแบบเหรียญสองด้านที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมเชิงพุทธ

พาณิชย์ทั้งในส่วนที่ดีและไม่ดีคละเคล้ากันไป รวมทั้งการจัดการที่เหมาะสมและสอดคล้องกับความ

เชื่อของชาวพุทธที่ถูกต้องอันเป็นเครื่องเตือนใจไม่หลงงมงายและไม่ต่อต้านอย่างสุดโต่ง และแนวทาง

การปิดช่องโห่วงเชิงกฎหมายของกระบวนการฟองเงิน ดังนี้ 1) จัดการตั้งองค์กรพิทักษ์ทรัพย์สินทาง

ปัญญาระดับจังหวัดโดยเฉพาะความร่วมมือระหว่างคณะสงฆ์กับสานักงานปลัดจังหวัดและพานิชย์

จังหวัด 2) การกาหนดการจัดการสร้างวัตถุมงคลโดยควบคุมการประสัมพันธ์ความศักดิ์สิทธิ์ที่เกินจริง

3) กาหนดระเบียบการควบคุมการจัดการสร้างวัตถุมงคลโดยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายฆราวาส 4) การ

จัดตั้งชมรมอนุรักษ์พระเครื่องประจาจังหวัดเพื่อทาหน้าที่ได้ถูกตามกฎหมาย 5) การเสียภาษีในการ

จัดสร้าง การขายและการเช่า และ6) การควบคุมการฟอกเงิน แม้ว่าวัตถุมงคลต่าง ๆ ในสังคมไทยจะ

ไม่มีกฎหมายบังคับอย่างชัดเจนเฉพาะ ทาให้วัด และบุคคลต่าง ๆ พากันเข้าสู่กระบวนการสร้างกัน

มากที่อาศัยความศรัทธาต่อพระสงฆ์และความเชื่อถิ่นจนกลายพุทธพาณิชย์ในปัจจุบัน