บทบาทของคณะสงฆ์ไทยบนฐานมิติใหม่ในยุคไทยแลนด์ 4.0
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
ปัจจุบันพระสงฆ์ในประเทศไทยต้องปรับไปสู่ยุคไทยแลนด์ 4.0 หรือยุคนวัตกรรมที่ต้องอาศัย
เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการทำงานด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนามากยิ่งขึ้นเพื่อการสอดคล้องกับการ
เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของโลกยุคใหม่ ทั้งนี้การปรับตัวดังกล่าวอาจต้องระมัดระวังถึงข้อจำกัดเพื่อ
ป้องกันความเสียหายต่อพระพุทธศาสนาในภาพรวมที่ยังคงมีหลายช่องทางที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อน
และการลดความศรัทธาจากชาวพุทธในสังคมไทย แม้ว่าจะการกำหนดกรอบการทำงานของคณะสงฆ์
ไว้ 6 ด้านตามกรอบพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ.2505 และแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2534 แต่ถึงอย่างไร
ก็ตาม บทบาทใหม่ของคณะสงฆ์อาจต้องคิดค้นและเตรียมบุคลากรให้หลายมากยิ่งขึ้นการรองรับ
กิจการของคณะสงฆ์ในโลกอนาคตหรือในสังคมยุคต่อไปที่ชาวพุทธอาจจะมีเวลาหรือข้อจำกัดของ
ตนเองในการเข้าวัดทำบุญหรือช่วยเหลือคณะสงฆ์ไม่เหมือนกันสมัยก่อน ได้แก่ 1)บทบาทการยกระดับ
สมรรถนะของพระภิกษุสามเณรมีความรอบรู้เรื่องเทคโนโลยี 2) การพัฒนาบทบาทของคณะสงฆ์ไปสู่
ความเป็นสากลโดยเฉพาะความเชี่ยวชาญด้านภาษาต่างประเทศ 3) บทบาทศูนย์วิปัสสนากรรมฐานให้
มากขึ้นและบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญในการถ่ายทอดความรู้ 4) การสนับสนันกิจกรรมและสถาบัน
ทางการศึกษาของคณะสงฆ์ในทุกมิติ และ5) บทบาทการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนและสังคมทั้ง
ด้านร่างกายและจิตใจ
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กองพุทธศาสนาสถาน สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2544). “คู่มือการพัฒนาวัดสู่ความเป็น
มาตรฐาน”. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ. (2561). บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาชุมชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์
มจร. 6 (1), (มกราคม-มีนาคม) : 344 – 352.
ฉลอง พันธ์จันทร์. (2561). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวิปัสสนากรรมฐานของนักท่องเที่ยวในพื้นที่อีสาน
ตอนกลาง กรณีจังหวัดขอนแก่นและจังหวัดมหาสารคาม. วารสารภาษา ศาสนา และ
วัฒนธรรม. 7 (1), (มกราคม – มิถุนายน) : 243-267.
ชาญชัย ฮวดศร. (2549). บทบาทของพระสงในการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมในชุมชนเขตการ
ปกครองคณะสงฆ์ภาค 9. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอุทัยพัฒนโกศล (ฉลอง กุสโล)). (2559). บทบาทของคณะสงฆ์ในการศึกษา. วารสารครุศาสตร์
ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 3 (3), (ตุลาคม
ธันวาคม) :120-135.
พระสุระ สนิทชัย และรชพล ศรีขาวรส. (2562). บทบาทพระสังฆาธิการในการบริหารกิจการคณะ
สงฆ์ในเขต อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการ
ระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ.2562. “สังคมผู้สูงวัย: โอกาสและ
ความท้าทายของอุดมศึกษา”. วิทยาลัยนครราชสีมา.
พระมหากิตติธัช สิริปุญโญ (นาชัย) และพระพิทักษ์ ฐานิสสโร (แฝงโกฎิ). (2563). พระสงฆ์กับการ
เรียนรู้ภาษาอังกฤษในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7 (12), (ธันวาคม) : 376 :
389.
พระปลัดธีรภัทร์ นาถสีโล. (2564). การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาด้านการศึกษาโดยใช้หลักสังคห
วัตถุ 4. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8 (7) เดือนกรกฎาคม) : 64 – 77.
พระพรหมโมลี (สมศักดิ์ อุปสโม). (2549). พิธีมอบประกาศนียบัตรหลักสูตรประกาศนีบัตรการบริหาร
กิจการคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุภาพ สุภาโว (บัวบรรจง). (2561). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลยาง
ค้อม อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช. พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการพัฒนา
สังคม). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูบรรพตภาวนาวิธาน. (2560). การบริหารกิจการคณะสงฆ์ด้านการศาสนศึกษาของพระสังฆาธิ
การในจังหวัดนครนายก. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. 6 (4), (ตุลาคม-ธันวาคม) : 60
71.
พระพงษ์พัฒน์ วิจิตฺตธมฺโมวันชัย สุขตามและจิรายุ ทรัพย์สิน. (2563). วารสารการบริหารการ
ปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 4 (1), (มกราคม-เมษายน) : 1-14.