ประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน 2) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน 3) เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรค และแนวทางพัฒนาประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน โดยเก็บข้อมูลจากประชากรกลุ่มตัวอย่างในเขตพื้นที่ตำบลหนองยวง อำเภอเวียงหนองล่อง จังหวัดลำพูน จำนวน 242 คน โดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ ในการหาค่าความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และทำการทดสอบสมมติฐานทดสอบค่าที (t-test) และทดสอบค่าเอฟ (f-test) ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว one–way ANOVA เมื่อพบว่ามีความแตกต่างจึงทดสอบความแตกต่างรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ่
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ที่ค่าเฉลี่ย 4.27 2) ผลการความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่าประชาชนที่มีเพศต่างกัน มีอายุต่างกัน มีวุฒิการศึกษาต่างกัน มีอาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือนแตกต่างกัน มีระดับความคิดเห็นต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองยวง ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) ปัญหาและอุปสรรค พบว่า ค่าตอบแทนล่วงเวลาโดนตัดทำให้เจ้าหน้าที่มีความพอใจในการทำงาน ลักษณะงานไม่ชัดเจนทำให้เจ้าหน้าที่ขาดความพอใจในการทำงาน การบัญชาการซับซ้อน ขาดการกระตุ้นจากผู้บังคับบัญชา ขาดขั้นตอนและกระบวนการที่ชัดเจน ขาดแรงจูงใจในการปฏิบัติงาน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร : บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี. 2551.
พระมหาทองมี สุทฺธิจิตโต (สะพานหล้า). “การปฏิบัติงานของพนักงานการไฟฟ้านครหลวงตามหลักอิทธิบาท 4 : กรณีศึกษา การไฟฟ้านครหลวง เขตวัดเลียบ กรุงเทพมหานคร”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2555.
พระมหาสุวิทย์ษา สิริวฑฺฒโณ. “การบริหารงานตามหลักอิทธิบาท 4 ขององค์การบริหารส่วนตำบลอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2554.
พระยงยุทธ ติกฺขญาโณ (สุตตา). “การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพการบริหารจัดการโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2556.
พัชราพร วีรสิทธิ์. “ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบห้าประการของบุคลิกภาพและความสามารถในการเผชิญปัญหาและอุปสรรคตามหลักอิทธิบาท 4 ของเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานอยู่ในสำนักงานประกันสังคม”. วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 2546.
ไพบูลย์ ตั้งใจ. “ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของพนักงานตามหลักอิทธิบาท 4 : กรณีศึกษาบริษัท แอมพาส อินดัสตรี จำกัด จังหวัดสมุทรปราการ”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2554.
วราภรณ์ รุ่งเรืองกลกิจ และพิมลจรรย์ นามวัฒน์. “การศึกษาเพื่อกำหนดหลักสูตรการพัฒนาราชการ”. รายงานการวิจัย. สาขาวิทยาการจัดการ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 2537.
วันวิสาข์ เกิดผล. “ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพของทีมงานของบริษัทในอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนประกอบยานยนต์ในจังหวัดสมุทรปราการ”. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 2546.
วิชญาภา เมธีวรฉัตร. “การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามหลักอิทธิบาท 4 : กรณีศึกษาโรงเรียนคีรีวงศ์วิทยา จังหวัดนครสวรรค์.” วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. การบริหารจัดการคณะสงฆ์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2553.
สมคิด บางโม. องค์การและการจัดการ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : บริษัท วิทยพัฒน์ จำกัด. 2547.