MIDDLE PATH AND SUFFICIENCY ECONOMY OF THE KING RAMA IX

Main Article Content

พระครูภาวนาโสภิต วิ (บุญญวิศิษฏ์ เมืองวงศ์)

Abstract

A Country development that does not care to lay the foundation for individuals appropriately. The prosperity that wrong way will cause an economic crisis. The concept of sufficiency economy of the King Rama IX is therefore a way to survive for the people. Because the sufficiency economy is the development concept of the individual, to strengthen people in way of life, moderation, there are reasons to spend and good self-immunity


Middle path and sufficiency economy of the King Rama IX is consistent with the principles of proper living for peace, do not be distracted or other causes affect the change that Buddha determined the middle way, including Noble Eightfold Paths mean right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness and right concentration. Therefore, having the principles of middle path or Atthangika - magga can be said to have the light both physical and mental in order to be a tool in living and living together without exploiting that will cause peace. However, the existence of life that peace must have good management in all dimensions of every life in the light society.

Article Details

Section

Academic Article

References

เกษม วัฒนชัย. (2550). “เศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริ” วารสารผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา, 5(2): 155-156

กลุ่มพัฒนากรอบแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (2546). กรอบแนวคิดทาง เศรษฐศาสตร์ ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการ. เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2548). เศรษฐกิจพอเพียงคืออะไร?. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มงานเศรษฐกิจ พอเพียง สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจพอเพียง.

โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติประจำประเทศไทย UNDP. (2550). รายงานการพัฒนาคนของ ประเทศไทย ปี 2550 เศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาคน. กรุงเทพมหานคร: โครงการ พัฒนาแห่งสหประชาชาติประจำประเทศไทย.

พระเทพเวที (ป.อ.ปยุตฺโต). (2536). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ ๗. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูโฆมิตสังฆพิทักษ์. (2560). “กลยุทธ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในสังคมปัจจุบัน”. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 17(3): 212 – 213.

พระมหาธนิต สิริวฒฑโน. (2558). “รูปแบบและกระบวนการสื่อสารพุทธธรรม”. วารสารวิจัยราช ภัฏเชียงใหม่. 16(2): 23..

พระเลิศพิพัฒน์ จนฺทปญฺโญ (แก้ววันทอง). (2554). “บทบาทของพระสงฆ์ในสังคมโลกาภิวัฒน์”. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 7(2): 32 - 33.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2542). บาลีไวยากรณ์ วจีวิภาค ภาคที่ 2 อาขยาตและกิตก์ หลักสูตรเปรียบธรรมตรี. พิมพ์ครั้งที่ 38. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหา มกุฎราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2544). บาลีไวยากรณ์ วจีวิภาค ภาคที่ 2 สมาสตัทธิต หลักสูตรเปรียบธรรมตรี. พิมพ์ครั้งที่ 37. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามกุฎ ราชวิทยาลัย

สมพร เทพสิทธา. (2550). การดำเนินชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียง ชุมชนและแนวคิดเศรษฐกิจ พอเพียง ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในบริบทของศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร สมชาติการพิมพ์. :