การจัดการมรดกทางวัฒนธรรมในเขตอำเภอเด่นชัย ให้เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ศุภวาร วงศ์รอบ
วรลัญจก์ บุณยสุรัตน์

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์1) เพื่อศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์ สังคมและวัฒนธรรม
ของเมืองแพร่ 2) เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมของชุมชน ตลอดจนศึกษา
มรดกวัฒนธรรม คุณค่าและสภาพปัญหาของแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมในเขตอำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
และ 3) เพื่อเสนอรูปแบบและวิธีการจัดการมรดกทางวัฒนธรรมในเขตอำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ ให้เป็นแหล่งเรียนรู้
และแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เป็นการศึกษาภาคเอกสารและภาคสนาม ด้วยวิธีการสังเกตการณ์ทางกายภาพ
และการสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องในพื้นที่อำเภอเด่นชัย ประกอบด้วยผู้นำชุมชน พระภิกษุสงฆ์ ปราชญ์ท้องถิ่น
ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หัวหน้าหรือเจ้าหน้าที่หน่วยงานภาครัฐ และประชาชนในพื้นที่อำเภอเด่นชัย
และนำข้อมูลมาวิเคราะห์คุณค่า ศักยภาพ และปัญหาของมรดกทางวัฒนธรรมและเสนอรูปแบบและวิธีการจัดการ
แหล่งเรียนรู้และท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจากแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมในพื้นที่
ผลการศึกษาพบว่าเมืองแพร่ เป็นเมืองเก่าแก่ มีมรดกทางวัฒนธรรมที่มากมายหลากหลาย อันเป็นผลพวง
มาจากพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ในพื้นที่ เช่นเดียวกับ อำเภอเด่นชัย พื้นที่ส่วนหนึ่งของเมืองแพร่
ในอดีตมีความสำคัญในฐานะเส้นทางโบราณ มีการตั้งถิ่นฐานชุมชนในพื้นที่เบาบาง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5
มีพัฒนาการการตั้งถิ่นฐานที่หนาแน่นและมีความเจริญทางด้านเศรษฐกิจในพื้นที่มากขึ้น ซึ่งเป็นผลพวงจากการ
เข้ามาของเส้นทางรถไฟ พื้นที่อำเภอเด่นชัยมีมรดกทางทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย ทั้งมรดกทางวัฒนธรรม
ที่จับต้องได้และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ มีคุณค่าด้านประวัติศาสตร์ ด้านวิชาการและการศึกษา
และด้านศิลปะและสุนทรียภาพ สามารถจัดการเป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมได้
ในรูปแบบเส้นทางเรียนรู้และท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม โดยยึดหลักการจัดการที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน
ด้วยวิธีการจัดการแบบบูรณาการร่วมกันระหว่างชุมชน ท้องถิ่น และหน่วยงานภาครัฐ

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และ ศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน

[Sustainable Cultural Heritage Tourism]. วารสารนักบริหาร, 32(4), 139-146.

คณะกรรมการประวัติมหาดไทยส่วนภูมิภาค จังหวัดแพร่. (2528). ประวัติมหาดไทยส่วนภูมิภาคจังหวัดแพร่.

แพร่: ม.ป.พ.

คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2542). วัฒนธรรม พัฒนาการทางป ร ะ วั ติ ศ า ส ต ร์

เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดแพร่. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.

ชัยพงษ์ สำเนียง. (2551). พลวัตการสร้างและการรับรู้ประวัติศาสตร์เมืองแพร่ พ.ศ. 2445-2549

(วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ชูขวัญ ถุงเงิน และ สิริกร ไชยมา. (2542). เมืองแพร่บ้านเรา. แพร่: ไทยอุตสาหการพิมพ์.

ณิชาพร แสงเหมือนขวัญ. (2555). การศึกษาเส้นทางวัฒนธรรมของชุมชนชาวยอง ในเขตอำเภอปาาาาง

จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการศิลปะและวัฒนธรรม).

เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 75 (ปราบเงี้ยว ตอนที่ 1). (2502). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์อำพลพิทยา.

ภูเดช แสนสา. (2554). ประวัติศาสตร์เมืองลอง หัวเมืองบริวารในล้านนาประเทศ. เชียงใหม่: นพบุรีการพิมพ์.

ภูเดช แสนสา. (2560). หลากเรื่องเมืองแพร่ 1. เชียงใหม่: นันทกานต์การพิมพ์.

ศรีศักดิ์ วัลลิโภดม และ วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. (2551). นครแพร่จากอดีตมาปัจจุบัน: ภูมินิเวศวัฒนธรรม

ระบบความเชื่อ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: วัชรินทร์ พีพี.

ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่. (2538). ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ฉบับเชียงใหม่ 700 ปี. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.

สำนักงานการประถมศึกษาอำเภอเด่นชัย. (2546). ประวัติหมู่บ้าน อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่. แพร่: สำนักงาน

การประถมศึกษาอำเภอเด่นชัย.

สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2559, 2 พฤษภาคม). ไขรหัสประเทศไทย 4. ไทยรัฐ, น. 2.