ศึกษาวิเคราะห์ความเชื่อเรื่องกุมารทองของชาวพุทธในสังคมไทย

บทคัดย่อ

วิทยานิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาแนวคิดเครื่องรางของขลังและวัตถุมงคลในสังคมไทย (2) ศึกษาวิเคราะห์แนวคิดและความเชื่อเรื่องกุมารทองของชาวพุทธในสังคมไทย (3) ศึกษาท่าทีของพระพุทธศาสนาต่อการบูชากุมารทอง จากผลการวิจัยพบว่า แนวคิดเรื่องเครื่องรางของขลังและวัตถุมงคลในสังคมไทยเกิดขึ้นบนพื้นฐานของความกลัวที่เกิดขึ้นกับมนุษย์มาตั้งแต่สมัยโบราณ เช่น กลัวฟ้าร้อง กลัวความมืด เป็นต้น มนุษย์ขจัดความกลัวเหล่านั้นด้วยการอ้อนวอนต่อเทพเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คิดว่ามีอำนาจเหนือตน ต่อมาได้ประดิษฐ์เครื่องรางของขลังและวัตถุมงคลเพื่อแทนสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น และเพื่อให้สามารถพกพาติดตัวได้

กุมารทองเป็นเครื่องรางของขลังประเภทหนึ่ง สมัยโบราณจะนำร่างทารกที่ตายท้องกลมมาประกอบพิธีปลุกเสก ย่างไฟจนแห้งและปิดด้วยทองคำเปลวให้เสร็จภายในคืนเดียว โดยเชื่อว่าเด็กที่ตายท้องกลมนั้นตายก่อนวัยอันควร วิญญาณยังไม่สามารถไปเกิดในภพภูมิอื่นได้ การเรียกวิญญาณของทารกนั้นมาสิงอยู่ในร่างและเลี้ยงดูให้ดี วิญญาณทารกนั้นจะรับใช้เจ้าของ กุมารทองแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ กุมารทองเพชฌฆาตและกุมารทองมหานิยม การบูชากุมารทองมีขั้นตอนการนำกุมารทองเข้าบ้าน การบอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในบ้าน การบูชาเครื่องเซ่น และการส่งกุมารทองไปเกิด

การบูชากุมารทองเป็นการบูชาการบนพื้นฐานของความเชื่อที่ไม่ประกอบด้วยเหตุผล ทางพระพุทธศาสนา เรียกว่า สัทธาญาณวิปปยุต เมื่อนำมาพิจารณากับแนวคิดเรื่องการบูชาในพระพุทธศาสนาพบว่าไม่มีความสอดคล้องกัน กับทั้งยังไม่เข้ากันกับแนวคิดเรื่องเทวดา เรื่องพระรัตนตรัยและไม่ถือว่าเป็นมงคลตามหลักพระพุทธศาสนา ผลกระทบที่เกิดจากการบูชากุมารทองคือทำให้เกิดความงมงาย ขาดความเชื่อมั่นในศักยภาพของตนเอง ผลกระทบต่อพระพุทธศาสนาคือทำให้เกิดศรัทธาวิปริต หากพระสงฆ์เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยย่อมผิดพระวินัย เนื่องจากเป็นเดรัจฉานวิชา พระสงฆ์ควรชักนำให้ผู้ที่บูชากุมารทองเข้าใจเรื่องกรรม ผลของกรรม มากกว่าการอ้อนวอนขอพรจากกุมารทอง