ภาษากับการสร้างอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ไทด า: กรณีศึกษาชุมชนไทดำ บ้านนาป่าหนาด ตำบลเขาแก้ว อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พวงเพชร พลวิเศษ
เอกสิทธิ์ มณีศรี

บทคัดย่อ

ไทดำเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งในประเทศไทยที่อาจจะไม่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไปมากนัก แต่ก็มีความโดดเด่น ปัจจุบันกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำพยายามที่จะสืบสานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตน ไม่ว่าจะเป็นภาษาไทดำ หรือลักษณะทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ภายใต้นโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวของท้องถิ่นและการอนุรักษ์ภาษาไทดำที่อยู่ในภาวะเสี่ยงที่กำลังจะสูญหาย คนไทดำก็กำลังถูกท้าทายกับการสืบสานอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของตน โดยเฉพาะระหว่างคนรุ่นเก่ากับคนรุ่นใหม่ บทความนี้ต้องการสำรวจว่า ภาษาไทดำในฐานะที่เป็นเครื่องมือที่แสดงอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ การเก็บรวบรวมเชิงเอกสารและวิธีการทางชาติพันธุ์วรรณนาได้นำมาใช้เป็นวิธีการหลักของการศึกษาในบทความนี้ เพื่อที่จะพิจารณาว่าภาษาและวาทกรรมที่ใช้ในสถานการณ์การสื่อสารหนึ่ง ๆ มีลักษณะอย่างไร และอัตลักษณ์ไทดำถูกสื่อและสร้างอย่างไรจากคนไทดำในชุมชน


ผลการศึกษาเบื้องต้นพบว่า คนไทดำต่างรุ่นจะใช้ภาษาไทดำในการสื่อสารต่างกัน จากการศึกษาเชิงชาติพันธุ์วรรณนาพบว่า คนรุ่นสูงอายุพยายามที่จะดำรงรักษาอัตลักษณ์ไทดำอย่างเข้มข้น แต่ก็มีการปรับตัวในบางสถานการณ์ ในขณะที่คนรุ่นหนุ่มสาวและรุ่นเยาวชนกำลังต่อรองให้เกิดอัตลักษณ์ผสม บทความนี้ต้องการชี้ให้เห็นว่า ชุมชนไทดำกำลังอยู่ในช่วงปรับเปลี่ยน ทั้งภาษาที่ใช้และลักษณะทางวัฒนธรรมอื่น ๆ

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2556). ภาษากับการสร้างอัตลักษณ์ชาติพันธุ์ไทดำ: กรณีศึกษาชุมชนไทดำ บ้านไผ่หูช้าง จังหวัดนครปฐม. โครงการวิจัยย่อย ในโครงการเมธีวิจัยอาวุโส เรื่อง ชาติพันธุ์: กระบวนทัศน์ใหม่ในการสืบสานภาษาและวัฒนธรรม ทุนส่งเสริมกลุ่มวิจัย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) 2553–2556. วารสารวจนะ ปีที่ 2 ฉบับที่ 1 (มกราคม–มิถุนายน 2557).

ณรงค์ อาจสมิติ. (2555). รัฐชาติ ชาติพันธุ์ และอัตลักษณ์ไทดำ. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล.

ดวงกมล เวชะวงศ์. (2554). กระบวนการนำเสนออัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ยวนในบริบทของการท่องเที่ยวผ่านหอวัฒนธรรมพื้นบ้านและตลาดท่าน้ำ: ศึกษากรณีชุมชนยวน ตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี. วารสารวิทยบริการ, 22(3), 132.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2542). วาทกรรมการพัฒนา. กรุงเทพฯ: วิภาษา.

ณิชนันท์ จงใจสิทธิ์. (2559). วิถีท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมที่ยั่งยืน: หมู่บ้านวัฒนธรรมไทดำ บ้านนาป่าหนาด ตำบลเขาแก้ว อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

ปิยวรรณ สุขเกษม. (2553). หนังสืออ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับท้องถิ่นไทยโซ่งบ้านไผ่หูช้าง ตำบลไผ่หูช้าง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. นครปฐม: โรงเรียนวัดไผ่หูช้าง.

มนู อุดมเวช. (2547). ประวัติศาสตร์ไทดำในประเทศไทย. เพชรบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

สมทรง บุรุษพัฒน์ และคณะ. (2554). การใช้ภาษาและทัศนคติต่อภาษาและการท่องเที่ยวเชิงชาติพันธุ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล.

สมทรง บุรุษพัฒน์ และคณะ. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงชาติพันธุ์ไทยโซ่ง. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล.

สมทรง บุรุษพัฒน์. (2561). พลังชีวิตภาษาไทดำในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์. กรุงเทพฯ: วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 38 ฉบับที่ 1 มกราคม–กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561.

สุมิตร ปิติพัฒน์, พิเชฐ สายพันธุ์, ธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์ และนลินี ตันธุวณิชย์. (2551). ไทดำ ไทยขาว ไทแดง และไทยเหลือง: อัตลักษณ์เปิด อัตลักษณ์ปิด. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2549). สถานการณ์ทางภาษาในสังคมไทยกับความหลากหลายทางชาติพันธุ์. ภาษาและวัฒนธรรม, 25(2), 5–17.