ศึกษาความเชื่อและอิทธิพลของความเชื่อที่มีต่อพระธาตุหริภุญชัยของชาวพุทธล้านนา

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูใบฎีกาณัฏฐนันท์ ฉนฺทสีโล (ไชยยายอง)
พระครูสิริสุตานุยุต ผศ.ดร. ฉนฺทสีโล (ไชยยายอง)
ผศ.ดร. ไพรินทร์ ณ วันนา

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่อง “ศึกษาความเชื่อและอิทธิพลของความเชื่อที่มีต่อพระธาตุหริภุญชัยของชาวพุทธล้านนา” มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความเชื่อและอิทธิพลของความเชื่อในพระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาประวัติของพระธาตุหริภุญชัย 3) เพื่อวิเคราะห์ความเชื่อและอิทธิพลของความเชื่อที่มีต่อพระธาตุหริภุญชัยของชาวพุทธล้านนา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาจากเอกสารชั้นปฐมภูมิ ชั้นทุติยภูมิ และการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มผู้ที่ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 รูป/คน


ผลการวิจัยพบว่า



  1. ความเชื่อ หมายถึง การยอมรับนับถือต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดจากจิตสำนึกของมนุษย์ ในทางพระพุทธศาสนา มี 4 ประเภท ได้แก่ 1) กัมมสัทธา เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมว่ามีอยู่จริง 2) วิปากสัทธา เชื่อว่ากรรมที่ทำแล้วย่อมมีผลตามมา 3) กัมมัสสกตาสัทธา เชื่อว่าสัตว์มีกรรมเป็นของของตน 4) ตถาคตโพธิสัทธา เชื่อในการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า

  2. ประวัติของพระธาตุหริภุญชัย พบว่า พระเกศธาตุพบในสมัยของพระเจ้าอาทิตยราช กษัตริย์ผู้ครองนครหริภุญชัย สถานที่พบพระบรมสารีริกธาตุเคยเป็นพระราชฐานของพระองค์ ภายหลังอุทิศถวายให้เป็นวัดพระธาตุหริภุญชัยเพื่อเป็นพุทธบูชาอันเป็นที่ประดิษฐานพระเกศธาตุของพระพุทธเจ้า และพระธาตุอีกเต็มบาตรหนึ่ง

  3. วิเคราะห์ความเชื่อและอิทธิพลของความเชื่อที่มีต่อพระธาตุหริภุญชัยของชาวพุทธล้านนา พบว่า มีอิทธิพลในการกล่อมเกลาชาวพุทธล้านนาให้ดำเนินชีวิตตามหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตแบบล้านนา ให้เป็นผู้มีความเป็นอยู่อย่างสงบ เรียบง่าย มีความสันโดษ มีเหตุมีผล เป็นผู้ อ่อนน้อมถ่อมตน เคารพต่อผู้อาวุโส อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ก่อให้เกิดประเพณีการบูชาพระธาตุ การสรงน้ำพระธาตุ การถวายสลาก การถวายโคม ความเชื่อเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการดำเนินไปสู่เป้าหมายสูงสุดของชีวิต นำไปสู่การปฏิบัติเพื่อให้เกิดปัญญา ในทางพระพุทธศาสนาความเชื่อที่มีเหตุผลต้องเป็นความเชื่อที่ประกอบด้วยปัญญา

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2560). ศาสนพิธีและมารยาทไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

กิ่งแก้ว เพ็ชรราช. (2545). เอกสารคำสอนคติชนวิทยา. อุตรดิตถ์: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏอุตรดิตถ์.

เกษฎา ผาทอง และธีรภัทร เสรีรังสรรค์. “พระพุทธศาสนากับการเมืองในสังคมไทย”. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). ปีที่ 8 ฉบับที่ 1 (มกราคม-เมษายน 2561): 195

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). เทศกาลและพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนา. พระนครศรีอยุธยา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ดิเรก ก้อนกลีบ และคณะ. (ม.ป.ป.). ลำพูนสู่มรดกโลก. เชียงใหม่: หจก.ดารารัตน์การพิมพ์.

นงเยาว์ ชาญณรงค์. (2536). ศาสนากับสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เนาวรัตน์ สุขมะโน และมนตรี สิระโรจนานันท์. “การศึกษาวิเคราะห์คุณค่าของวัฒนธรรมในการบูชาพระธาตุของชุมชนลุ่มแม่น้ำโขง”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13 ฉบับพิเศษ เล่ม 1 (มิถุนายน 2560): 210

ประยูร ป้อมสุวรรณ และสมพร เหลาฉลาด. “การศึกษาเชิงวิเคราะห์สารัตถธรรมที่ปรากฏในชินกาลมาลีปกรณ์เพื่อพัฒนานักศึกษาตามแนวพระพุทธศาสนา”. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. ปีที่ 8 ฉบับที่ 1 (เมษายน 2560): 340

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 26. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระมหาสมชาย ปภสฺสโร. (2555). พระบรมสารีริกธาตุ น้อมนำปัญญา สู่สัมมาปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส.พี.เอ็น.การพิมพ์ จำกัด.

พระศรีธรรมโสภณ (บรรณาธิการ). (2550). สมุดภาพโบราณ วัดพระธาตุหริภุญชัย. เชียงใหม่: บริษัท สันติภาพ แพ็คพริ้นท์ จำกัด.

พิทูร มลิวัลย์. (2527). พระพุทธศาสนาสำหรับประชาชน ตอนที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.

พินิจ หาญพาณิชย์ และคณะ. (2555). ตามรอยเสด็จฯ จังหวัดลำพูน. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.

ไพรินทร์ ณ วันนา. (2560). ธรรมบทศึกษา. เลย: สังสุขสมการพิมพ์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วีรยุทธ เลิศพลสถิต. “ความต่างในความเหมือนของพิธีกรรมบูชาพระธาตุสองฝั่งโขง”. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2559): 23-24

สำนักศิลปากรที่ 8 เชียงใหม่ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม. (2553). พระธาตุหริภุญไชย. ถาวรกิจการพิมพ์ จำกัด.