อำนาจและผลประโยชน์ทํางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคาย
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์อำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นใน
การจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคายและสร้างรูปแบบการจัดการ
อำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวย
จังหวัดหนองคาย การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการศึกษาเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก
กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 17 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้
เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท และนำเสนอเชิงพรรณนาความ
ผลการศึกษา พบว่า การจัดการทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยยังไม่ประสบ
ผลสำเร็จ เนื่องจากโครงสร้างวัตถุที่ดำเนินการไม่ได้มาตรฐานที่จะเป็นถาวรวัตถุแก้ปัญหาเนื่องด้วยอำนาจ
และผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการรับงบประมาณมาดำเนินการแก้ไขปัญหา ขาดการตรวจสอบ
ถ่วงดุลอำนาจ จึงทำให้หน่วยงานท้องถิ่นที่รับผิดชอบไม่ได้ดำเนินการแก้ปัญหาอย่างจริงจัง ปัญหาภัยแล้ง
น้ำท่วมจึงเกิดขึ้นทุกปี ส่วนรูปแบบการจัดการอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองท้องถิ่นในการจัดการ
ทรัพยากรน้ำและสิ่งแวดล้อมพื้นที่ลุ่มน้ำสวยจังหวัดหนองคาย ที่ค้นพบจะต้องดำเนินการเป็นขั้นตอน
ได้แก่ ขั้นที่ 1 เป็นการแก้ปัญหาขั้นพื้นฐาน รูปแบบโครงสร้างเชิงบูรณาการ ขั้นที่ 2 รูปแบบการบริหาร
จัดการ และขั้นที่ 3 รูปแบบการสร้างมูลค่าเพิ่ม โดยให้กลุ่มผู้มีอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมือง
ท้องถิ่นต้องสร้างจิตสำนึกในการพัฒนาท้องถิ่นอย่างจริงจัง
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2538). ข้อคิดเพื่อชีวิต. กรุงเทพฯ : ซัคเซสมีเดีย.
จุมพล หนิมพานิช. (2548) การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่: หลักการแนวคิด และกรณีตัวอย่างของ
ไทย. นนทบุรี: สำนักวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชูศักดิ์ วิทยาภัค. (2547). แนวคิดการจัดการลุ่มน้ำ. บทนำเสนอประกอบการเสวนา “การสำรวจ
ความรู้สิทธิชุมชนกับลุ่มน้ำ” วันที่ 19 มกราคม 2547. ห้องประชุมศูนย์ประชุมนานาชาติ
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. โครงการสิทธิชุมชนศึกษา สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2550). ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. นนทบุรี : สถาบันพระปกเกล้า.
ยลชาญ กมลรัตน์. (2562). เศรษฐกิจฐานราก หรือเศรษฐกิจชุมชน. (ออนไลน์) สืบค้นจาก
https://www.facebook.com/425627184289748/posts/524093357776463/ เมื่อ
25 กันยายน 2562.
วีณา วาระกุล และ ดวงใจ พุทธวงศ์. (2558). การประเมินโครงการสร้างฝายชะลอน้ำขององค์การ
บริหารส่วนตำบลหัวฝาย อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 4
(2), : 92-93.
สมบัติ เสาร์แก้ว. (2536). บทบาทของคณะกรรมการหมู่บ้านในการบริหารและจัดการแหล่งน้ำขนาด
เล็ก : ศึกษากรณีจังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สัญญา เคณาภูมิ. (2558). วิถีประชาธิปไตยของพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารวไลย
อลงกรณ์ปริทัศน์. 5(2), : 195-196.
สำนักข่าวไทย. (2561). น้ำโขงที่หนองคายหนุนลำน้ำสาขาระบายไม่ทัน. (ออนไลน์) สืบค้นจาก
https://tna.mcot.net/view/5b6bd7cce3f8e40ad1f4bc40 เมื่ อ 1 8 พ ฤ ศ จิ ก า ย น
2562
เสรี พงศ์พิศ, วิชิต นันทสุวรรณ และ จํานงค์ แรกพินิจ. (2544). วิสาหกิจชุมชนแผนแม่บท แนวคิด
แนวทาง ตัวอย่างพระราชบัญญัติ. กรุงเทพฯ : ภูมิปัญญาไท.
อภิชาต อนุกูลอำไพ. (2546). คู่มือการชลประทานระดับไร่นา. กรุงเทพฯ : ภาควิชาวิศวกรรมเกษตร
และอาหาร สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย.
Cohen, J.M. and Uphoff, N.T. (1978). Rural Development Participation. New York :
Concept and Measures for Project Design Implementation and Evalution.
Easton, D. (1960). The Political System. New York: Alfred A. Knoff.
Everette M. Rogers. (1983). Diffusion of Innovations 3rd ed. New York : The Free Press.
Lasswell, D. H. & Kaplan, A. (1970). Power and Society. New Haven: Yale University.
Rogers, Everett M. (1983). Diffusion of Innovation. New York : The Free Press.
Wolin, S. (1960). Politics and vision: continuity and innovation in western political
thought. New Jersey: Princeton.