ประเพณีลอยโขมด : สืบสานวัฒนธรรมสู่การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนในจังหวัดลำพูน

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ไพศาล เครือแสง
บุญเพลิน ยาวิชัย

บทคัดย่อ

บทความเรื่อง ประเพณีลอยโขมด : สืบสานวัฒนธรรมสู่การเสริมสร้างความเข้มแข็งของ
ชุมชนในจังหวัดลำพูน มีวัตถุประสงค์เพื่อชี้ให้เห็นถึง ประเพณีลอยโขมดในสถานการณ์โควิด-19 กับ
การสืบสานประเพณี อันเป็นวัฒนธรรมที่มีความสำคัญต่อวิถีการดำเนินชีวิตของคนในชุมชน
วัฒนธรรมย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามเงื่อนไข กาลเวลา และสถานการณ์ปัจจุบัน ประเพณีลอยโขมดเป็น
ประเพณีที่ชาวบ้านตำบลต้นธง อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน รวมถึงพื้นที่ใกล้เคียง จัดขึ้นในช่วงเดือนยี่
คืนวันเพ็ญเดือนสิบสอง ชาวบ้านนำกาบกล้วยมาทำเป็นกระทงทรงกระโจมสำหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ
ลอยไปตามลำน้ำกวงบริเวณหน้าวัดรมณียาราม หรือวัดกู่ระมัก ในกลางคืนมีการจุดเทียนในกระทงท า
ให้เกิดแสงแวววาวกระทบกับผิวน้ำในคืนวันเพ็ญ คล้ายกับดวงไฟของผีโขมด ซึ่งผีโขมด เป็นชื่อเรียก ผี
ป่า ที่ออกหากินในเวลากลางคืน มีพะเนียงไฟมองเห็นเป็นระยะชาวล้านนาจึงเรียกว่า “ลอยโขมด” ใน
กิจกรรมจะมีการบรรยายและสาธิตให้ความรู้เกี่ยวกับการทำโขมด การก่อเจดีย์ทราย การทำประตูป่า
และการแห่ขบวนโขมดหลวงและพิธีลอยโขมดในช่วงค่ำ มีการเตรียมข้าวปลาอาหารเป็นพิเศษ เพื่อไป
ทำบุญถวายเป็นพุทธบูชา การฟังเทศน์เทศมหาชาติ(ออนไลน์) ตอนเย็นสวดเจริญพระพุทธมนต์
กิจกรรมเหล่านี้ทำให้เกิดการฟังธรรม เพื่อขัดเกลาจิตใจและเกิดภูมิปัญญาในการจัดทำเครื่อง
สักการะบูชา ทำให้ชุมชนมาร่วมกันประกอบกิจกรรมด้วยความสามัคคี ภายใต้มาตรการเฝ้าระวังเว้น
ระยะห่างแม้สถานการณ์ทางสังคมเปลี่ยนไป แต่คนในชุมชนยังคงอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรม ใน
ปัจจุบันเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปทั้งในและต่างประเทศ เป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
นอกเหนือจากสิ่งอื่นใดไม่ว่าจะประกอบพิธีกรรมใดทางศาสนา ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของชุมชน
เป็นหลัก ซึ่งนำไปสู่การสืบสานวัฒนธรรม สู่การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนสืบไป

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

โกวิทย์ ประวาทพฤกษ์. (2538). การวัฒนธรรมศึกษา กระบวนการบริหารและจัดการวัฒนธรรม.

กรุงเทพมหานคร: ประชาชน.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2537). วัฒนธรรมไทยกับขบวนการเปลี่ยนแปลงสังคม. กรุงเทพมหานคร :

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พัทยา สายหู. (2533). วัฒนธรรมกับการพัฒนา: สู่ความเข้าใจวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน

คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติกระทรวงศึกษาธิการ, 2533.

พระยาอนุมานราชธน. (2514). วัฒนธรรมและประเพณีต่างๆ ของไทย. พระนคร : คลังวิทยา.

พจน านุก รมฉบับ ร าชบัณฑิตยสถ าน พ .ศ . 2525 . ป ร ะเพณี . [ออนไลน์] . แหล่งที่ม า

https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%

80%E0%B8%9E%E0%B8%93%E0%B8%B5.

นิธิ เอี่ยวศรีวงศ์. (2534). ความหลากหลายของวัฒนธรรมไทย : การท้าทายใหม่. กรุงเทพมหานคร:

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

มณี พยอมยงค์. (2547). ประเพณีสิบสองเดือนล้านนาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 5 ฉบับปรับปรุงเพิ่มเติม).

เชียงใหม่ : ส.ทรัพย์การพิมพ์.

ยศ สันตสมบัติ. (2548).มนุษย์กับวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สงวน โชติสุขรัตน์. (2511). ประเพณีไทย ภาคเหนือ. เชียงใหม่: สงวนการพิมพ์.

สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2538). คู่มือแนวทางการจัดตั้งและดำเนินงานสภา

วัฒนธรรมจังหวัด. กรุงเทพมหานคร: นีลนาราการพิมพ์.

เสาวนีย์ จิตต์หมวด. (2538). การวัฒนธรรมศึกษา กระบวนการบริหารและจัดการวัฒนธรรม.

กรุงเทพมหานคร: ประชาชน.

อานันท์ กาญจพันธุ์. (2542). การวิจัยในมิติวัฒนธรรม. เชียงใหม่ : มิ่งเมือง.

อิสราภรณ์ พัฒนวรรณ. (2552). “กระบวนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชาวไทเขิน

ในชุมชนนันทาราม ตำบลหายยา อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่”. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรม

หาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.