ศึกษาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก)
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาแนวคิด หลักการ และวิธีการการเผย
แผ่พระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาบทบาท 6 ด้านตามหน้าที่พระสังฆาธิการของพระเทพปริยัติ(สอาด
ขนฺติโก) 3) เพื่อศึกษาการเผยแผ่และผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด
ขนฺติโก) การวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิเคราะห์โดยศึกษาค้นคว้าเอกสาร (Documentary Investigation)
และข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์ประกอบการวิเคราะห์ข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า
แนวคิด หลักการ และวิธีการการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พบว่า การเผยแผ่ถือว่าเป็นรูปแบบ
และวิธีการเผยแผ่หลักธรรมของพระพุทธเจ้าและพระสงฆ์เพราะหากขาดรูปแบบและวิธีการที่ชัดเจน
แล้วบุคคลผู้จะสื่อสารย่อมเข้าใจคลาดเคลื่อน เพื่อให้การเผยแผ่หลักธรรมมีประสิทธิภาพบรรลุถึง
ประโยชน์ที่ผู้แสดงธรรมต้องการสื่อไปยังผู้ฟังธรรม ย่อมมีหลักการพิจารณาจากบุคคลที่กำลังรับฟัง
ถ้าบุคคลมีระดับสติปัญญาน้อย ก็จะทรงสอนธรรมะอีกรูปแบบหนึ่ง ผู้มีสติปัญญามากก็จะใช้อีก
รูปแบบหนึ่ง
บทบาท 6 ด้านตามหน้าที่พระสังฆาธิการของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก) พบว่า การ
ปกครองท่านเป็นผู้นำเป็นไปตามภาระกิจของมติมหาเถรสมาคมทุกด้าน ทั้งการสอนพระปริยัติธรรม
แผนกธรรม และแผนกบาลีและการจัดตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับนักเรียนในระดับต่างๆ
การเผยแผ่และผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก)
พบว่า การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ได้ดำเนินการเกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาอยู่เสมอ รวมไปถึง
สาธารณูปการเป็นผู้นำบูรณปฏิสังขรณ์โบราณสถานทั้งในเขตสังฆาวาส และเขตพุทธาวาสที่ชำรุดทรุด
โทรมให้กลับมามีความโดดเด่นสวยงาม เป็นผู้นำในการสาธารณสงเคราะห์ดำเนินกิจการช่วยเหลือ
เกื้อกูล อันเป็นสาธารณประโยชน์ต่อสังคม จึงเป็นผลงานที่โดดเด่นในการบริหารงานคณะสงฆ์ของ
พระเทพปริยัติในกิจการคณะสงฆ์ที่สมบูรณ์แบบ
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กนก แสนประเสริฐ. (2549). ประมวลพระราชบัญญัติคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์
พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
กรมการศาสนา. (2550). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยการคณะสงฆ์และการพระศาสนา.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การการศาสนา.
ฉลอง มาปรีดา. (2537). คุณธรรมส าหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ชำเลือง วุฒิจันทร์. (2536). การพัฒนากิจการคณะสงฆ์และการพระศาสนาเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
บุญศรี พานะจิตต. (2545). โครงการพัฒนาการจัดการศึกษาของสถาบันศาสนา สำนักงาน
คณะกรรมการ การศึกษาแหงชาติ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริกหวานกราฟฟก จำกัด.
พระครูสิริจันทนิวิฐ (บุญจันทร์ เขมกาโม). (2549). ภาวะผู้นำเชิงพุทธ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์นิติ
ธรรมการพิมพ์.
พระเทพเวที(ประกอบ ธมฺมเสฏฺโ ). (2541). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์และกฎมหาเถรสมาคม.
กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหา
จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมวิสุทธิกวี(พิจิตร ฐิตวณฺโณ). (2546). คนไทยกับงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.
พระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย.กรุงเทพมหานคร: จรูญการ
พิมพ์.
ประสาท สุขเกษม. (2542) “บทบาทพระภิกษุสงฆ์ในการขัดเกลาทางสังคมแก่เยาวชน : กรณีศึกษา
ค่ายคุณธรรมวัดอุโมงค์ จังหวัดเชียงใหม่”. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิต
วิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2548). การบริหารจัดการและการบริหารการพัฒนาขององค์กรตามรัฐธรรมนูญ
และหน่วยงานของรัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
วีระ อำพันสุข. (2526). พุทธธรรมกับการบริหารบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพมหานคร: เอราวัณการพิมพ์.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2540). พุทธวิธีสอนจากพระพระไตรปิฎก. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์.
แสวง อุดมศรี. (2530). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬา
ลงกรณราชวิทยาลัย.
แสง จันทร์งาม. (2526). วิธีการสอนของพระพุทธเจ้า. กรุงเทพมหานคร: กมลการพิมพ์.
สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่. ทำเนียบพระสังฆาธิการวัดในจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ.2563.
ม.ป.ท.: ม.ป.ป.