ศึกษาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก)

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูสังฆรักษ์ณัฏฐ์ฐิภัทร ณฏฺฐกโร
พระครูสิริปริยัตยานุศาสก์
เทพประวิณ จันทร์แรง
อำนาจ ขัดวิชัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาแนวคิด หลักการ และวิธีการการเผย
แผ่พระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาบทบาท 6 ด้านตามหน้าที่พระสังฆาธิการของพระเทพปริยัติ(สอาด
ขนฺติโก) 3) เพื่อศึกษาการเผยแผ่และผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด
ขนฺติโก) การวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิเคราะห์โดยศึกษาค้นคว้าเอกสาร (Documentary Investigation)
และข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์ประกอบการวิเคราะห์ข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า
แนวคิด หลักการ และวิธีการการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พบว่า การเผยแผ่ถือว่าเป็นรูปแบบ
และวิธีการเผยแผ่หลักธรรมของพระพุทธเจ้าและพระสงฆ์เพราะหากขาดรูปแบบและวิธีการที่ชัดเจน
แล้วบุคคลผู้จะสื่อสารย่อมเข้าใจคลาดเคลื่อน เพื่อให้การเผยแผ่หลักธรรมมีประสิทธิภาพบรรลุถึง
ประโยชน์ที่ผู้แสดงธรรมต้องการสื่อไปยังผู้ฟังธรรม ย่อมมีหลักการพิจารณาจากบุคคลที่กำลังรับฟัง
ถ้าบุคคลมีระดับสติปัญญาน้อย ก็จะทรงสอนธรรมะอีกรูปแบบหนึ่ง ผู้มีสติปัญญามากก็จะใช้อีก
รูปแบบหนึ่ง
บทบาท 6 ด้านตามหน้าที่พระสังฆาธิการของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก) พบว่า การ
ปกครองท่านเป็นผู้นำเป็นไปตามภาระกิจของมติมหาเถรสมาคมทุกด้าน ทั้งการสอนพระปริยัติธรรม
แผนกธรรม และแผนกบาลีและการจัดตั้งกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับนักเรียนในระดับต่างๆ
การเผยแผ่และผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระเทพปริยัติ(สอาด ขนฺติโก)
พบว่า การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ได้ดำเนินการเกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาอยู่เสมอ รวมไปถึง
สาธารณูปการเป็นผู้นำบูรณปฏิสังขรณ์โบราณสถานทั้งในเขตสังฆาวาส และเขตพุทธาวาสที่ชำรุดทรุด
โทรมให้กลับมามีความโดดเด่นสวยงาม เป็นผู้นำในการสาธารณสงเคราะห์ดำเนินกิจการช่วยเหลือ
เกื้อกูล อันเป็นสาธารณประโยชน์ต่อสังคม จึงเป็นผลงานที่โดดเด่นในการบริหารงานคณะสงฆ์ของ
พระเทพปริยัติในกิจการคณะสงฆ์ที่สมบูรณ์แบบ

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กนก แสนประเสริฐ. (2549). ประมวลพระราชบัญญัติคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์

พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

กรมการศาสนา. (2550). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยการคณะสงฆ์และการพระศาสนา.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การการศาสนา.

ฉลอง มาปรีดา. (2537). คุณธรรมส าหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

ชำเลือง วุฒิจันทร์. (2536). การพัฒนากิจการคณะสงฆ์และการพระศาสนาเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.

บุญศรี พานะจิตต. (2545). โครงการพัฒนาการจัดการศึกษาของสถาบันศาสนา สำนักงาน

คณะกรรมการ การศึกษาแหงชาติ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริกหวานกราฟฟก จำกัด.

พระครูสิริจันทนิวิฐ (บุญจันทร์ เขมกาโม). (2549). ภาวะผู้นำเชิงพุทธ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์นิติ

ธรรมการพิมพ์.

พระเทพเวที(ประกอบ ธมฺมเสฏฺโ ). (2541). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์และกฎมหาเถรสมาคม.

กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหา

จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมวิสุทธิกวี(พิจิตร ฐิตวณฺโณ). (2546). คนไทยกับงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

พระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย.กรุงเทพมหานคร: จรูญการ

พิมพ์.

ประสาท สุขเกษม. (2542) “บทบาทพระภิกษุสงฆ์ในการขัดเกลาทางสังคมแก่เยาวชน : กรณีศึกษา

ค่ายคุณธรรมวัดอุโมงค์ จังหวัดเชียงใหม่”. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิต

วิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2548). การบริหารจัดการและการบริหารการพัฒนาขององค์กรตามรัฐธรรมนูญ

และหน่วยงานของรัฐ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.

วีระ อำพันสุข. (2526). พุทธธรรมกับการบริหารบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพมหานคร: เอราวัณการพิมพ์.

เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2540). พุทธวิธีสอนจากพระพระไตรปิฎก. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์.

แสวง อุดมศรี. (2530). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬา

ลงกรณราชวิทยาลัย.

แสง จันทร์งาม. (2526). วิธีการสอนของพระพุทธเจ้า. กรุงเทพมหานคร: กมลการพิมพ์.

สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดเชียงใหม่. ทำเนียบพระสังฆาธิการวัดในจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ.2563.

ม.ป.ท.: ม.ป.ป.