การประยุกต์หลักพุทธธรรมการบริหารจัดการเครือข่ายชุมชนผลิตโคมของเทศบาลเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระศรัณยู ีสิริเมโธ (หมื่นอ้าย)

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหาร
จัดการเครือข่ายชุมชนผลิตโคม 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารจัดการเครือข่าย
ชุมชนผลิตโคม และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมการบริหารจัดการเครือข่าย
ชุมชนผลิตโคม ของเทศบาลเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ดำเนินการวิจัยโดยการวิจัยแบบผสานวิธี
(Mixed Methods) คือเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อย
ละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าทีและค่าเอฟ ในส่วนของแบบสัมภาษณ์ ท า
การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาโดยวิธีการพรรณนาอ้างอิงคำพูดบุคคล
ผลการวิจัย 1) ประชาชนผู้ตอบแบบสอบถามมีระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหาร
จัดการเครือข่ายชุมชนผลิตโคม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (X= 3.70) 2) การทดสอบสมมติฐาน
พบว่า ประชาชนที่มีรายได้แตกต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับระดับศักยภาพเครือข่ายชุมชนผลิตโคม
แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย ส่วนด้านเพศ อายุ
วุฒิการศึกษา สถานภาพ และอาชีพ มีระดับความคิดเห็นไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานที่ตั้งไว้
และ 3) ผู้ให้ข้อมูลสำคัญส่วนใหญ่เน้นในเรื่องของการสร้างการมีส่วนร่วมในการประชุม หมั่นประชุม
พร้อมกันตามตารางกำหนด การยอมรับมติที่ประชุม หรือข้อตกลงต่าง ๆ การส่งเสริมให้ผู้สูงอายุ ผู้
พิการ หรือผู้ด้อยโอกาสได้เข้ามาเป็นสมาชิกของกลุ่ม การสร้างความตระหนักในการสืบทอดอัตลักษณ์
ประเพณีวัฒนธรรมล้านนาด้านการทำโคม และการนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาคือ หลักสามัคคี
ธรรม และหลักสังคหวัตถุ 4 มาเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารจัดการเครือข่าย

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

เทศบาลเมืองลำพูน. (2562). บัญชีรายชื่อสมาชิกเครือข่ายผลิตโคมเทศบาลเมืองลำพูน. ลำพูน :

กองการศึกษา เทศบาลเมืองลำพูน. (อัดสำเนา).

นรินทร์ สังข์รักษา. (2551). ผลดีของการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในกระบวนการ

เรียนรู้และการจัดการความรู้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของวิสาหกิจชุมชน กรณีศึกษาจังหวัด

ราชบุรี. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้ง

ที่ 12. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาวิวัต ฌาเนสโก (ศิริรัตน์) และคณะ. (2564). การพัฒนาเครือข่ายการบริหารงานของคณะ

สงฆ์ไทยในทวีปยุโรป. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 8(1) : 346.

วิจิตราภรณ์ โตแก้ว (2558). การมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายในการบริหารการศึกษานอกระบบ และ

การศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี. การค้นคว้าอิสระครุศาสตรมหา

บัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.

เอมิกา เหมมินทร์. (2557). “พฤติกรรมการใช้และความคิดเห็นเกี่ยวกับผลที่ได้จากการใช้เครือข่าย

สังคมออนไลน์ (Social Media) ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสาร

มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต. 9-10(16-17) : 121.

Paul Starkey. (1997). Networking for Development. London: International Forum for

Rural Transport and Development).