บทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจ พอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ธิติศิริพัฒน์ รุ่งพรหมมา
สายัณห์ อินนันใจ
สมจิต ขอนวงค์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วม
ของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ 2) เพื่อศึกษา
ความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุ 4 กับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชน
ในการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ 3) เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรค
และข้อเสนอแนะของบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจ
พอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงผสานวิธี ได้แก่
การวิจัยเชิงปริมาณใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจจากการแจกแบบสอบถาม จำนวน 346 คน ใช้โปรแกรม
สำเร็จรูปทางสังคมวิเคราะห์ข้อมูลหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตร และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์
แบบเพียร์สัน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจากแบบ
สัมภาษณ์จำนวน 11 รูป/คน และใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา
เศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
(x̅ = 4.04)


2) หลักสังคหวัตถุ 4 กับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนใน
การพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ มีความสัมพันธ์เชิงบวกอยู่
ในระดับสูงมาก (r = .854**)


3) ปัญหาอุปสรรค พบว่า ผู้นำท้องที่ยังขาดความรู้ความเข้าใจการวางแผนพัฒนา และยัง
ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียง การ
ประชาสัมพันธ์ยังเข้าไม่ถึงประชาชนทุกกลุ่ม ข้อเสนอแนะ พบว่า ผู้นำท้องที่ควรทำความเข้าใจ และ
ให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงภายใน
ชุมชน และมีการประชาสัมพันธ์ภายสื่อเทคโนโลยีเพื่อให้เข้าถึงประชาชน

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

จักรพันธ์ ลิ่มมังกร และเสกชัย ชมพูนุช. (2563). แนวทางการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุค

ไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์. 3 (2) 139 : 149.

พระธีระพงษ์ ธีรงฺกุโร (พลรักษา). (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการให้บริการประชาชนของ

สำนักงานเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิต

วิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาวิเศษ กนฺตธมฺโม (มั่งคั่ง). (2561). บทบาทผู้นำฝ่ายปกครองในการจัดการปัญหาความขัดแย้งใน

ชุมชนอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, (บัณฑิตวิทยาลัย :

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระหมี ถิรจิตฺโต (สีทน). (2561). การพัฒนาชุมชนตามแนวทางปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของหมู่บ้าน

เศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบบ้านหนองเอาะ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี. สารนิพนธ์

รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วัลลภัช สุขสวัสดิ์. (2561). การวิจัยเชิงปริมาณทางรัฐศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์

มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560.

กรุงเทพมหานคร : สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สุวรรณ์ แก้วนะ. (2561). การบริหารจัดการการใช้แรงงานต่างด้าวของผู้ประกอบการในอำเภอบางพลี

จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย :

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

องค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อย. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.saiyoiphrae.go.th/องค์การ

บริหารส่วนตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่/ศูนย์ข้อมูลกลางด้านชุมชนครัวเรือน

ต้นแบบชีววิถี [30กันยายน 2563].

อภิชาติ พานสุวรรณ และอดิสร ภู่สาระ. (2562). บทบาทผู้นำในการพัฒนาชุมชนบ้านลาว อำเภอไชโย

จังหวัดอ่างทอง. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์. 21 (1) 53 : 62.

สมนึก ภัททิยธนิ. (2549). การวัดผลการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 5. กาฬสินธุ์ : ประสานนักการพิมพ์.

สุวรีย์ ศิริโภคารภิรมย์. (2546). การวิจัยทางการศึกษา. ลพบุรี : สถาบันราชภัฏเทพสตรี