บทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจ พอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วม
ของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ 2) เพื่อศึกษา
ความสัมพันธ์ระหว่างหลักสังคหวัตถุ 4 กับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชน
ในการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ 3) เพื่อศึกษาปัญหาอุปสรรค
และข้อเสนอแนะของบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเศรษฐกิจ
พอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงผสานวิธี ได้แก่
การวิจัยเชิงปริมาณใช้วิธีการวิจัยเชิงสำรวจจากการแจกแบบสอบถาม จำนวน 346 คน ใช้โปรแกรม
สำเร็จรูปทางสังคมวิเคราะห์ข้อมูลหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตร และหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์
แบบเพียร์สัน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจากแบบ
สัมภาษณ์จำนวน 11 รูป/คน และใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา
เศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
(x̅ = 4.04)
2) หลักสังคหวัตถุ 4 กับบทบาทของผู้นำท้องที่ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนใน
การพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ มีความสัมพันธ์เชิงบวกอยู่
ในระดับสูงมาก (r = .854**)
3) ปัญหาอุปสรรค พบว่า ผู้นำท้องที่ยังขาดความรู้ความเข้าใจการวางแผนพัฒนา และยัง
ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียง การ
ประชาสัมพันธ์ยังเข้าไม่ถึงประชาชนทุกกลุ่ม ข้อเสนอแนะ พบว่า ผู้นำท้องที่ควรทำความเข้าใจ และ
ให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียงภายใน
ชุมชน และมีการประชาสัมพันธ์ภายสื่อเทคโนโลยีเพื่อให้เข้าถึงประชาชน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
จักรพันธ์ ลิ่มมังกร และเสกชัย ชมพูนุช. (2563). แนวทางการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุค
ไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์. 3 (2) 139 : 149.
พระธีระพงษ์ ธีรงฺกุโร (พลรักษา). (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการให้บริการประชาชนของ
สำนักงานเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิต
วิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวิเศษ กนฺตธมฺโม (มั่งคั่ง). (2561). บทบาทผู้นำฝ่ายปกครองในการจัดการปัญหาความขัดแย้งใน
ชุมชนอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, (บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระหมี ถิรจิตฺโต (สีทน). (2561). การพัฒนาชุมชนตามแนวทางปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของหมู่บ้าน
เศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบบ้านหนองเอาะ อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี. สารนิพนธ์
รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัลลภัช สุขสวัสดิ์. (2561). การวิจัยเชิงปริมาณทางรัฐศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์
มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560.
กรุงเทพมหานคร : สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุวรรณ์ แก้วนะ. (2561). การบริหารจัดการการใช้แรงงานต่างด้าวของผู้ประกอบการในอำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
องค์การบริหารส่วนตำบลไทรย้อย. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.saiyoiphrae.go.th/องค์การ
บริหารส่วนตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่/ศูนย์ข้อมูลกลางด้านชุมชนครัวเรือน
ต้นแบบชีววิถี [30กันยายน 2563].
อภิชาติ พานสุวรรณ และอดิสร ภู่สาระ. (2562). บทบาทผู้นำในการพัฒนาชุมชนบ้านลาว อำเภอไชโย
จังหวัดอ่างทอง. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์. 21 (1) 53 : 62.
สมนึก ภัททิยธนิ. (2549). การวัดผลการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 5. กาฬสินธุ์ : ประสานนักการพิมพ์.
สุวรีย์ ศิริโภคารภิรมย์. (2546). การวิจัยทางการศึกษา. ลพบุรี : สถาบันราชภัฏเทพสตรี