การประยุกต์หลักพุทธจิตวิทยาบูรณาการในการสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจ ของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อรังในจังหวัดเชียงราย

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระบุญตา ฐานธมฺโม (ทองบ่อ)

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการรักษาโรคและการให้ก าลังใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วย
เรื้อรังในจังหวัดเชียงราย 2) เพื่อศึกษากระบวนการสร้างความเข้มแข็งทางด้านจิตใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วย
เรื้อรังตามแนวพุทธจิตวิทยา 3) เพื่อวิเคราะห์รูปแบบและการประยุกต์ใช้หลักพุทธจิตวิทยาบูรณาการใน
การสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อรังในจังหวัดเชียงราย การวิจัยครั้งนี้เป็นการ
วิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Reserch) เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่รวบรวมข้อมูลจากเอกสาร
(Document) และจากการสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า
1) การรักษาโรคและการให้กำลังใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังในจังหวัดเชียงราย พบว่า
การรักษาทางด้านร่างกายนั้นก็เป็นภาระของแพทย์ ที่จะพยายามจัดการแก้ไขไปตามวิชาการ ตามหลักของ
การรักษา แต่ทางด้านญาติของผู้ป่วย ต้องถือด้านจิตใจนี้เป็นเรื่องสำคัญ นอกจากการที่จะคอยเอื้ออำนวย
ให้ความสะดวก และการดูแลทั่ว ๆ ไปแล้ว สิ่งที่ควรทำก็คือ การรักษาทั้งจิตใจของตนเอง และจิตใจของ
ผู้ป่วย ให้เป็นจิตใจที่เข้มแข็ง
2) กระบวนการสร้างความเข้มแข็งทางด้านจิตใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังตามแนวพุทธ
จิตวิทยา พบว่า มีวิธีการให้กำลังใจดังนี้ คือกระบวนการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ตนเอง 8 ขั้นตอน คือ
1) รู้จักตัวเราเข้าใจเขา 2) เฝ้าประเมินตน 3) ค้นหาสภาวะ 4) ขวนขวายทางเลือก 5) ฟิตลงมือท า
6) ทะยานสู่หนทาง 7) ขยายแผนชีวิต 8) วัด skill พร้อมติดตาม
3) รูปแบบและการประยุกต์ใช้หลักพุทธจิตวิทยาบูรณาการในการสร้างความเข้มแข็งทาง
จิตใจของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคเรื้อรังในจังหวัดเชียงราย พบว่า 1) แหล่งสนับสนุนภายนอกที่ส่งเสริมให้มี
ความเข้มแข็งทางด้านจิตใจ 2) ความเข้มแข็งภายในของแต่ละบุคคล 3) ทักษะด้านการจัดการปัญหาและ
สัมพันธภาพระหว่างบุคคล 4) การสื่อสารระหว่างบุคคล 5) การวางแผน 6) การลงมือทำ บูรณาการเข้ากับ
หลักสัมมาทิฏฐิ สัมมาวายามะ และสัมมาสติ ตามพุทธวิธี

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

พระมหาสมพงษ์ สนฺตจิตฺโต. (2554.) สมาธิสร้างสุขภาพและบำบัดโรคเรื้อรังวิถีพุทธ. กรุงเทพมหานคร

: นิวธรรมดาการ.

มธุรส ศิริสถิตกุล. (2550). คู่มือการดูแลผู้ป่วยเรื้อรังในมิติสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร :

สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร

ทวี ตั้งเสรี. (2551). การพัฒนาแบบคัดกรองภาวะซึมเศร้าและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย .

กระทรวงสาธารณสุข.

วิศาล คันธารัตนกุล. (2555). การออกกำลังกายในภาวะโรคเรื้อรังใน. กรุงเทพมหานคร: คณะแพทย์

ศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.

แสง จันทร์งาม. (2544). พุทธศาสนวิทยา. กรุงเทพมหานคร: สร้างสรรค์บุ๊คส์.

พุทธทาสภิกขุ. (2559). ความหมดทุกข์. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.

สุจิตรา เหลืองอมรเลิศ. (2537). การพยาบาลผู้ป่วยเรื้อรัง : มโนมติสำคัญสำหรับการดูแล.

ขอนแก่น: ขอนแก่นการพิมพ์.

สุพัตรา ศรีวณิชชากร. (2552). ปรับตัว ปรับระบบอย่างไร ให้สอดคล้องกับโรคเรื้อรังวารสารระบบ

บริการปฐมภูมิและเวชศาสตร์ครอบครัว

ดุสิดา ตู้ประกาย และคณะ. (2552). การศึกษารูปแบบบริการการดูแลสุขภาพที่บ้านและการประเมิน

คุณภาพการดูแลโรคเรื้อรังของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในเขตภาคเหนือตอนบน. วารสาร

ระบบบริการปฐมภูมิและเวชศาสตร์ครอบครัว 1 (3) : 8.