การให้ความหมายของรูปแบบและแนวทางการพัฒนาวัดให้เป็นรมณียสถาน ด้วยการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษา: วัดนาคปรก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็น การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีวิทยา “การสร้างทฤษฎีฐานราก” เลือกพื้นที่ในการศึกษา
ที่มีความสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ และคําถามการวิจัย รวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสอบถาม การ
วิเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการแปลความหมายและตีความสําคัญของข้อมูลที่
ได้รับ ผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ พระสงฆ์ อุบาสก อุบาสิกา เจ้าหน้าที่วัด พุทธศาสนิกชน และประชาชนทั่วไป ที่เข้ามามี
ส่วนร่วมเกี่ยวข้องกับการพัฒนาวัดนาคปรก จํานวน 20 คน  
ผลการวิจัยพบว่า  
(1)การให้ความหมายของคําว่า “รูปแบบและแนวทางการพัฒนาวัดนาคปรกให้เป็นรมณียสถาน”จากผู้ที่
เกี่ยวข้องกับวัดนาคปรก คือ 1.การเข้ามาทําคุณประโยชน์ในทางพระพุทธศาสนา 2.การเข๎ามามีสํวนรํวมในกิจกรรม
ของวัดที่จัดขึ้น 3.การเข๎ามาเพื่อมีสํวนรํวมในการเสนอปัญหาและแนวทางพัฒนาวัดนาคปรก   
(2)รูปแบบและแนวทางการพัฒนาวัดให้เป็นรมณียสถานที่มีความสมบูรณ์มั่นคงในทางพระพุทธศาสนา อัน
เป็นแนวทางของหลักการสร้างวัดและการบริหารจัดการได้แก่ ด้านอาวาสสัปปายะ ด้านโคจรสัปปายะ ด้านภัสสะสัป
ปายะ ด้านปุคลสัปปายะ ด้านโภชนสัปปายะ ด้านอุตุสัปปายะ ด้านอิริยาปถสัปปายะ  ถือวําเป็นหลักการที่ก่อให้เกิด
กระบวนการพัฒนาวัดให้มีความรื่นรมย์ เป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของพุทธศาสนิกชน เป็นพื้นที่ให้พุทธศาสนิกชน
ได้มาเรียนรู้เพื่อพัฒนาด้านกาย ด้านจิตใจ ด้านอารมณ์ และด้านปัญญา 
(3)แนวทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในการพัฒนาวัดให้เป็นรมณียสถานในทางพระพุทธศาสนา ของวัดนาค
ปรก คือ ให้มีแผนโครงสร้างในการบริหารจัดการให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาวัด