การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน ตามหลักพุทธธรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารจัดการ
แห ล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก
2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
โดยใช้ชุมชนเป็นฐานของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล
3) เพื่อนำเสนอแนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานตามหลัก
พุทธธรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี โดยเป็นการวิจัยเชิง
ปริมาณ มีกลุ่มตัวอย่างที่ก าหนดไว้จ านวน 242 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และการ
วิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมด้วยวิธีสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความคิดเห็นของประชาชนต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว
เชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของส านักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก
(X= 3.51, S.D. = 0.327) 2) ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนต่อการบริหารจัดการ
แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก ในภาพรวม
จำแนกตาม เพศ ระดับการศึกษา และอาชีพ แตกต่างกัน จึงยอมรับสมมติฐานการวิจัย และจำแนก
ตามอายุ รายได้ต่อเดือน และตำแหน่งหรือบทบาท ไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐานการวิจัย
3) แนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานตามหลักพุทธธรรม
ของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก พบว่า 1.ประชุมอย่างสม่ำเสมอ สร้างความสามัคคี2.มีความพร้อม ชัดเจนในประชุม 3.ออกกฎระเบียบที่ยึดความถูกต้อง ไม่ขัดต่อวัฒนธรรมวิถีชีวิต 4.สร้างจิตสำนึกให้เคารพนับถือกันและกัน 5.ส่งเสริมบทบาทสตรี 6.อนุรักษ์อัตลักษณ์ของชุมชน 7.บูรณาการและสนับสนุนการทำงาน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
พระธนิต อธิจิตฺโต (คงเนียม). (2561). การบริหารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเทศบาลเมืองชัยภูมิ
จังหวัดชัยภูมิ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมุนินทร์ มุนินฺทโร (กองจันทร์ดี). (2561). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัด ใน
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธัชธร สิริมงฺคโล (มาตรา). (2556). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดหนองแวง (พระอาราม
หลวง) อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ชนัณท์ธิณิดา กิตติอนันต์ธาดา. (2562). ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตพื้นที่สามเหลี่ยม
ปากแม่น้ำยม-น่าน อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหา
จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดบุญเลิศ กตปุญฺโ (สุทธิมาลย์). (2560). การจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธ: กรณีศึกษาวัดใหญ่ บางปลากด.
บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดสุรพงษ์ ฐิตญาโณ (แก้วกอ). (2555). การศึกษาวิเคราะห์การบริหารองค์กรปกครองส่วน
ท้องถิ่นตามหลักอปริหานิยธรรม: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลขามใหญ่ อำเภอเมือง
อุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณัฏยาณี บุญทองคำ. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการน้ำเพื่อการเกษตร ในลุ่มน้ าป่าสัก
จังหวัดเพชรบูรณ์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประยงค์ พรมมา. (2556). การบริการงานตามหลักอปริหานิยธรรมขององค์การบริหารส่วนจังหวัด
ขอนแก่น. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เจ้าอธิการ พิชิตศักดิ์ สุภาจาโร (จีบสันเทียะ). (2560). การมีส่วนร่วมตามแนวพระพุทธศาสนาของ
ประชาชนในการด าเนินงานของ สภาองค์กรชุมชนในจังหวัดชลบุรี . บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทักษิณ ประชามอญ. (2560). รูปแบบการบริหารงานแบบมีส่วนร่วมตามหลักพุทธธรรมขององค์การ
บริหารส่วนจังหวัด ในกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จำนงค์ กันทมาดา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันทรัพยากรป่าไม้ ของตำบลดงดำ
อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน.บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระคำรณ อติภทฺโท (ทองน้อย) . (25562). การบริหารจัดการเชิงเครือข่ายเศรษฐกิจชุมชนของกลุ่ม
เกษตรกร ผู้ปลูกข่าตามหลักอปริหานิยธรรมในเขตเทศบาลตำบลทุ่งน้อยอำเภอ โพทะเล
จังหวัดพิจิตร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.