วิถีศรัทธาตามแนวครูบาเจ้าศรีวิชัย
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นบทความวิชาการ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงวิถีศรัทธาตามแนวครูบาเจ้าศรีวิชัย
คำว่า ครูบา เป็นคำกล่าวที่ใช้ในการสื่อถึงพระสงฆ์ในดินแดนล้านนาที่มีศีลาจารวัตร หรือมีแบบปฏิบัติอัน
เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนทั่วไป เป็นผู้ที่มีความเสียสละ มุ่งมั่นทั้งในการพัฒนาจิตใจและสังคมไปพร้อม
กัน ในส่วนนี้ ครูบาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในล้านนา คือ ครูบาเจ้าศรีวิชัย บทความนี้ได้กล่าวถึงการสร้าง
ศรัทธาในรูปแบบของครูบาเจ้าศรีวิชัย ที่ครูบาได้มุ่งเน้นในเรื่องของการใช้ความสามัคคีเป็นเครื่องมือสำคัญ
การที่ครูบาเจ้าศรีวิชัยกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นที่ยอมรับของชาวล้านนาและคนไทยก็เนื่องด้วย
วัตรปฏิบัติอันเคร่งครัดของท่าน คือเป็นผู้มีศีลบริสุทธิ์ ท่านเป็นสัญลักษณ์หรือตัวแทนของการต่อสู้ทาง
อุดมการณ์ด้านศาสนา เป็นผู้นำในการก่อสร้างปฏิสังขรณ์โบราณสถานถาวรวัตถุจำนวนมากมายทั่ว
แผ่นดินล้านนา วิถีแห่งศรัทธาของครูบาเจ้าศรีวิชัยที่ปรกฏเป็นบทบาทสำคัญที่สร้างศรัทธาแก่
พุทธศาสนิกชนล้านนา สรุปเป็น 4 ประเด็นคือ 1) บทบาทในทางพุทธศาสนา 2) บทบาทด้านความ
เชื่อท้องถิ่น 3) บทบาททางการเมือง และ 4) บทบาทด้านขันติธรรมบารมี บทบาทนี้ถือได้ว่าเป็น
บทบาทที่สำคัญมากที่สุดในการสร้างความศรัทธาให้เกิดขึ้นของครูบาเจ้าศรีวิชัย ด้วยวาจาธรรมที่ว่า
“มารบ่มี บารมีบ่เกิด”
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กฤษณา หงส์อุเทน. (2564). “อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย ณ เชิงดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่: ปิดต านาน
ปาฏิหาริย์แห่งอมตะวาจาครูบาศรีวิชัย”. วารสารวิจิตรศิลป์. 12(2) : 227-228.
โชติกา นุ่นชู. (2564). “143 ปี ชาตกาล ครูบาศรีวิชัย เจ้าตนบุญแห่งล้านนาไทย”. วารสาร
ศิลปวัฒนธรรม. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.silpa-mag.com/this-day-in
history/article_33963
ณัฐพงศ์ ดวงแก้ว. (2559). “การศึกษากระแส “ครูบาคติใหม่” ในภาคเหนือของไทย ทศวรรษ 2530
2550”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. คณะศิลปะศาสตร์ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
__________. (2562). ครูบาคติใหม่ แต่งองค์ทรงเครื่อง พุทธศรัทธาหลังกึ่งพุทธกาล. กรุงเทพฯ :
ส านักพิมพ์มติชน.
พระครูปลัดสังวาลย์ เทวสโร (ศรีสุข). (2560). “ศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดเรื่องศรัทธาใน
พระพุทธศาสนาเถรวาท กับศาสนาพราหมณ์”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2552). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่
17. กรุงเทพฯ: ส านักพิมพ์จันทร์เพ็ญ.
พระมหานัทกฤต ทีปงฺกโร, ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์ และบรรจบ บรรณรุจิ. (2562). “วิถีแห่งศรัทธาใน
สหภาพเมียนมา”. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7(5) : 1493.
พระมหาสง่า ธีรส วโร. (2553). “ครูบา เนื้อนาบุญของล้านนา”. ใน เถราภิเษก พิธียกยอสมณศักดิ์
พระสงฆ์ในล้านนา. เชียงใหม่ : แม็กซ์พริ้นติ้ง.
เพ็ญสุภา สุขคตะ. (2562). “ครูบาเจ้าศรีวิชัย” เป็นบุคคลส าคัญของโลกต่อองค์การยูเนสโก. วารสาร
มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์. 3(2) : 107 - 108.
ภักดี กุลรัตนา และ ไพโรจน์ ไชยเมืองชื่น. (2566). การศึกษาคุณลักษณะของครูบาเจ้าศรีวิชัยในฐานะ
ต้นแบบพลเมืองโลก. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการมหาวิทยาลัยมหิดล. 10(1) : 134.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วนิดา ขำเขียว. (2543). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: พรานนกการพิมพ์.
สถาบันราชภัฏเชียงใหม่. (2539). พจนานุกรมภาษาถิ่นเหนือ. เชียงใหม่ : ส. ทรัพย์การพิมพ์.
สุวัฒน์ จันทรจ านง. (2540). ปรัชญาและศาสนา. กรุงเทพฯ: ส านักพิมพ์สุขภาพใจ.
อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว และคนอื่นๆ. (2539). พจนานุกรมศัพท์ล้านนาเฉพาะค าที่ปรากฏในใบลาน.
พิมพ์ครั้งที่ 2. เชียงใหม่ : สุริวงศ์บุ๊คเซนเตอร์.
อุดม รุ่งเรืองศรี. (2534). พจนานุกรมล้านนา-ไทย ฉบับแม่ฟ้าหลวง. กรุงเทพฯ : อมรินทร์.