ธรรมจริยา : บทบาทนักการเมืองท้องถิ่นกับการสื่อสารทางการเมือง
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งเน้นนำเสนอความคิดเห็นที่มีต่อหน้าที่ของนักการเมืองท้องถิ่นในด้านการ
สื่อสารทางการเมืองบนพื้นฐานการปฏิบัติที่ดีตามหลักคุณธรรม โดยยึดหลักการสื่อสารทางการเมือง
ด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาอันจะทำให้เกิดการสร้างประโยชน์ให้กับส่วนรวม ดังคำว่า
ธรรมจริยาที่หมายถึงการประพฤติถูกต้องตามธรรมอันจะทำให้เกิดคุณธรรมในการเป็นนักการเมืองที่ดี
ซึ่งนักกการเมืองท้องถิ่นมีส่วนสำคัญในการช่วยให้เกิดวัฒนธรรมทางการเมืองที่ดีในท้องถิ่น การนำ
หลักทฤษฎีการสื่อสารทางการเมืองคือ SMCR ประกอบด้วย ผู้สื่อสาร เนื้อหาของสาร ช่องทางการ
สื่อสาร และผู้รับสาร ทั้งนี้ยังได้นำหลักสังคหวัตถุธรรมมาเป็นหลักด้านคุณธรรมอีด้วย จากหลัก
ดังกล่าวสามารถวิเคราะห์บทบาทนักการเมืองท้องถิ่นที่ดีได้ดังนี้ นักปฏิบัติที่ดีคือการทำตนให้เป็น
แบบอย่างที่ดีในการยึดถือความซื่อสัตย์และรับผิดชอบในการทำหน้าที่ นักสร้างสรรค์คือการริเริ่มสร้าง
วัฒนธรรมทางการเมืองที่ดีให้กับประชาชนและนักการเมืองด้วยกันเอง นักสังคมสงเคราะห์คือการ
เสียสละช่วยเหลือสังคมอย่างเต็มความสามารถ นักพัฒนาคือการเป็นผู้ที่พัฒนาตนเอง คณะทำงาน
องค์กร และท้องถิ่นให้มีความเจริญก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง นักประสานคือการเป็นผู้ที่สามารถเชื่อมโยง
ความร่วมมือให้เกิดในท้องถิ่นได้อย่างดี จากบทบาทที่กล่าวมาทั้ง 5 ประเด็นนี้นอกจากจะช่วยให้เกิด
วัฒนธรรมทางการเมืองที่ดีแล้ว ยังช่วยให้เกิดภาพลักษณ์ที่ดีอันส่งผลต่อความน่าเชื่อถือในตัว
นักการเมืองอีกด้วย
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
จรัส สุวรรณมาลา. (2550) วัฒนธรรมการเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า.
ปีที่ 5 ฉบับที่ 3 (กันยายน - ธันวาคม: 83.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3.กรุงเทพมหานคร : บริษัทพิฆเณศ
พริ้นติ้ง เซ็นเตอร์ จำกัด.
บุญสิริ ชวลิตธำรง. ธรรมโอสถ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์การพิมพ์. 2529.
พระศกลวัธน์ จิตฺตปญโญ (วงวิวงษ์). (2563). บทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในการพัฒนาเทศบาล
ตำบลนาหนาด อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. สารนิพนธ์ปริญญารัฐศาสตร
มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2525). พุทธศาสนากับคนรุ่นใหม่และสังคมไทยในอนาคต. กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์ สุขภาพใจ.
สุรพงษ์ โสธะเสถียร. (2545). สื่อสารกับการเมือง. พิมพครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : ประสิทธิภัณฑ
แอนด พริ้นติ้ง.
เสถียร เชยประทับ. (2540). การสื่อสารกับการเมือง : เน้นสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร :
สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
David K. Berlo. (1960). The Process of Communication. New York: Holf. Rinehart and
Winston Inc..
G. Yukl. 1998). Leadership in Organizations. 4 thed. Engle woof Cliffs. New Jersey:
Prentice – Hill.
Kokphon. (2009). Khukhit khumue kan mi suanruam khong prachachon sum rap nak
borihan thongthin.
Partners. Public participation handbook for local
administrators. Bangkok : Charan Sanit Wong Kan Phim.
Ritthit. W. 1995). Sư̄muanchon kap khwāmrapphit thāng kotmāi. Mass media and legal
liability. Bangkok : winyuchon.