การศึกษาวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่อง“การศึกษาวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของกลุ่มชาติพันธุ์ไท
ลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน” มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของ
กลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อในอำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน 2) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของ
กลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน 3) เพื่อวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของ
กลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษา
เอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 12 รูป/คน สรุปผลการวิจัยพบว่า 1.ประวัติ
ความเป็นมาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน พบว่า ชาวไทลื้อในอำเภอบ้านธิ
จังหวัดลำพูน จากหลักฐานข้อมูลสันนิษฐานว่ามีการอพยพมาจากเมิงเจงฮุ่งในสิบสองปันนา ขึ้นตรง
กับมณฑลยูนนานของประเทศจีน คนไทลื้อส่วนใหญ่จึงยังคงรักษาเอกลักษณ์ของตนคือความเคารพ
บรรพบุรุษ นามสกุลจึงมักขึ้นต้นด้วยชื่อบรรพบุรุษ แล้วลงท้ายด้วยคำว่า “ใหญ่” เช่น ลูกหลานของ
พ่อหนานปัญโญ แม่อุ้ยขา ใช้นามสกุล ปัญโญใหญ่ ส่วนนามสกุลอื่น ๆ เช่น สิทธิใหญ่ ปัญญาใหญ่ ศรี
นวลใหญ่ สุยะใหญ่ ใจยาใหญ่ รวมทั้งนามสกุล เชียงรุ่ง ก็ถือว่าเป็นนามสกุลที่แสดงให้ถึงความรักใน
แผ่นดินเกิดของบรรพชน 2.อัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้ออำเภอบ้านธิจังหวัด
ลำพูน พบว่า กลุ่มชาวไทลื้อจะนับถือพระพุทธศาสนาผสมผสานกับความเชื่อในเรื่องภูตผีและวิญญาณ
จะมีการประกอบพิธีกรรม มีการเซ่นไหว้บวงสรวงบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย และทำบุญตามประเพณี
ทางพระพุทธศาสนาด้วยทุก ๆ เดือนในรอบปี 3.วิเคราะห์อัตลักษณ์ทางพระพุทธศาสนาของกลุ่มชาติพันธุ์ไทลื้อ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน พบว่า ชาวไทลื้อมีความเชื่อความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้
นำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาเป็นหลักในการประพฤติที่เรียกว่า หลักจริยธรรม ได้แก่ หลัก
จริยธรรมทางสังคมและหลักจริยธรรม มีความเชื่อเรื่องกรรมและผลของกรรมที่แต่ละบุคคลได้ทำไว้
ซึ่งตรงกับหลักศรัทธา 4 ในพระพุทธศาสนา คือ กัมมสัทธา ความเชื่อในเรื่องกรรม กรรมมีอยู่จริง
วิปากสัทธา ความเชื่อในผลของกรรม ทำดีได้ดี ทำชั่ว ได้ชั่ว ทำอะไรไว้ย่อมได้รับ ผลอย่างนั้น
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2565). เทศกาลและพิธีกรรมพระพุทธศาสนา
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ฐาปนีย์ เครือระยา. ไทลื้อ. สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.บทความ.
(วันที่ 14 ตุลาคม 2565) [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://artculture.cmu.ac.th/Lanna
เบญจวรรณ สุขวัฒน์.(2558). “การปรับตัวของกลุ่มชาติพันธุ์ไทเขิน : การต่อรองเพื่อสิทธิทางการเป็น
พลเมืองทางวัฒนธรรม”. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ไทยศึกษา). บัณฑิต
วิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บุญช่วย ศรีสวัสดิ์.(2547). ไทยสิบสองปันนา เล่ม 1. พิมพ์ครั้งที่ 2 .กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์
ศยาม.
เปรมวิทย์ วิวัฒนเศรษฐ์.( 2561). “อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ในพิธีกรรมแห่งชีวิตชาว ไท
ลื้อ จังหวัดพะเยา”. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ. ปีที่ 28 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม – ธันวาคม).
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฏกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราช
วิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2539.
องค์ สุริยเมฆะ.( 2558). “สถานภาพการศึกษาชาติพันธุ์ไทลื้อ ตั้งแต่ พ.ศ. 2480 2540”. วารสาร
รามคำแหง. ฉบับมนุษยศาสตร์. ปีที่ 34. ฉบับ 1 (มกราคม – มิถุนายน).
สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ความเป็นมา ศิลปวัฒนธรรม ไทยอง พม่า ลำพูน ไทย
เอกสาร “ไทยอง ชีวิต ศรัทธา สล่าแผ่นดิน”. เอกสารวิชาการ. (วันที่ 12 ตุลาคม 2565).
[ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.sac.or.th/ databases/ethnicredb/research