ศึกษาวิเคราะห์บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ)

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูบรรพตขันตยานุยุต
พระครูสิริสุตานุยุต
ธวัชชัย ไชยวุฒิ

บทคัดย่อ

  
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1. ศึกษาบทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์
ของพระสงฆ์ พบว่า การศึกษาสงเคราะห์ของพระสงฆ์ คือ การจัดการศึกษาเพื่อช่วยเหลือ เกื้อกูล 
การศึกษา สถาบันการศึกษา หรือบุคคลผู้กำลังศึกษาเล่าเรียน เป็นการสงเคราะห์พระภิกษุ สามเณร 
ประชาชนให้ได้รับการศึกษาในระดับต่าง ๆ โดยอาศัยเสนาสนะต่าง ๆ ของวัดเป็นโรงเรียน หรือ วัด 
พระสงฆ์ และคณะสงฆ์ให้การสนับสนุนแก่สังคม 4 ประเภท คือ โรงเรียนการกุศลของวัดใน
พระพุทธศาสนา  ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด โรงเรียนพระ
ปริยัติธรรม แผนกธรรม/ แผนกสามัญศึกษา และมหาวิทยาลัยสงฆ์ 2. ศึกษาบทบาทด้านการศึกษา
สงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) พบว่า พระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) มี
บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ในการดำเนินงานที่ปรากฏเป็นที่ประจักษ์ให้เห็นสรุปเป็นประเด็น
สำคัญ 5 ด้าน คือ 1) ด้านการเพิ่มทุนและมอบทุนการศึกษา 2) ด้านการก่อสร้างอาคารเรียนและ
อาคารหอพัก 3) ด้านการสร้างศาสนทายาท 4) ด้านการส่งเสริมกิจกรรมและการ และ 5) ด้าน
กิจกรรมสาธารณะกุศล 3. วิเคราะห์บทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ของพระเทพรัตนนายก (จ ารัส 
ทตฺตสิริ) พบว่า ปรากฏให้เห็นถึงพุทธรรมที่นำหลักการของ สังคหวัตถุ 4 และ พรหมวิหาร 4 มา
ขับเคลื่อนงานด้านการศึกษาสงเคราะห์ เพื่อสร้างรูปแบบการทำงานสาธารณะกุศลตามแนวทางพระพุทธศาสนา ที่เป็นบทบาทด้านการศึกษาสงเคราะห์ พระเทพรัตนนายก (จำรัส ทตฺตสิริ) เจ้าคณะ
จังหวัดลำพูน 

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กองการศึกษาสงเคราะห์ . (2541). ระเบียบการรับเด็กเข้าเรียนโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ .

กรุงเทพมหานคร: กรมสามัญศึกษา.

บุญศรี พานะจิตต์. (2545). ความส าเร็จในการปฏิบัติภารกิจของวัด. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริก

หวานกราฟฟิก จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จรูญการ

พิมพ์.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). สถาบันสงฆ์กับสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จรูญการ

พิมพ์.

พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2540). คู่มือพระสังฆาธิการ ว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และ

การพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.

พุทธทาสภิกขุ. (2547). พุทธศาสนากับความสำเร็จของสังคม. กรุงเทพหมานคร: สุขภาพใจ.

มาณพ พลไพรินทร์. (2541). คู่มือการบริหารกิจการคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: หจก.ชุติมาการ

พิมพ์,

พระมหาปริญณภัสทร์ รุจิธมฺโม (ทองมา) และปฐมพงศ์ ศุภเลิศ. (2559). พระสงฆ์กับการจัดการศึกษา

สงเคราะห์. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม-สิงหาคม 2559.

พระครูพิฑูรนคราภิรักษ์ (อนุชาติ นรินฺโท) และพระมหาสุเมฆ สมาหิโต.(2564). ทักษะการบริหาร

กิจการคณะสงฆ์. วารสารวิจัยวิชาการ, ปีที่ 4 ฉบับที่ 2 เมษายน-มิถุนายน 2564.

พระครูปริยัติ กิตติธำรง (ทองขาว กิตติธโร). ผศ.ดร.. (2553). “บทบาทพุทธศาสตรบัณฑิตสังคมพึง

ประสงค์”. พุทธจักร. ปีที่ 64 ฉบับที่ 5 พฤษภาคม 2553.

พระครูวินัยธรจักรี ศรีจารุเมธีญาณ และสัญญา เคณาภูมิและวิทยา เจริญศิริ. (2559). บทบาท

พระสงฆ์ไทยในสังคมยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, ปีที่ 4 ฉบับที่ 1,

2559.

ประทุม อังกูรโรหิต. “สถาบันทางพระพุทธศาสนากับงานสังคมสงเคราะห์”. (2550). รายงานการ

วิจัย. ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไอศูรย์ อินทร์เพชร. (2553). “บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคม : ศึกษาเฉพาะกรณีพระเทพ

สาครมุนี (แก้ว สุวณฺณโชโต)”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย:

มหาวิทยาลัยลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.