พุทธวิธีและวิถีครูบากับการพัฒนาสังคม
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
“ครูบา” เป็นต าแหน่งของพระสงฆ์ที่ได้น าแนวทางพระธรรมวินัยมาประพฤติปฏิบัติที่ดี
เป็นแบบอย่างที่ดีควรแก่การยกย่องและปฏิบัติตามเป็นแนวทางในการด าเนินชีวิตตามแนวทาง
พระพุทธศาสนา ผู้ที่ได้รับการพิจารณาคัดสรรแล้วว่ามีสีลาจารวัตรเรียบร้อย มั่นคงในพระธรรมวินัย
เป็นที่ยอมรับทั้งส่วนของพระสงฆ์และประชาชนทั่วไป หรือมีผลงานปรากฏแก่ชุมชน เป็นผู้อุทิศชีวิต
เพื่อพระพุทธศาสนา เป็นที่พึ่งของประชาชน ในล้านนาพระสงฆ์ผู้มีศีลอันงดงามไม่ด่างพร้อย มีจริยา
วัตรเป็นที่เคารพ แก่คนทั่วไป เป็นผู้ปฏิบัติดี สันโดษบวชตั้งแต่เป็นเณร และเป็นพระ ไม่เคยสึก และ
มีครอบครัวมาก่อน และถึงเวลาอันสมควรแล้วชาวบ้านทั้งหมดจะพร้อมใจกัน ยกยอเอา พระสงฆ์รูป
นั้นเป็นครูบา ครูบาจึงเป็นคำยกย่องในฐานะนักบุญ หรือตนบุญเช่น ครูบาเจ้าศรีวิชัย นักบุญแห่ง
ล้านนา เป็นต้น ซึ่งเป็นแนวทางพระธรรมวินัยของพระสงฆ์หรือครูบา วิธีประพฤติปฏิบัติที่ดี เป็น
แบบอย่างที่ดีควรแก่การยกย่องและปฏิบัติตามเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตตามแนวทาง
พระพุทธศาสนา และมีพุทธวิธีและวิถีการปฏิบัติที่เป็นอัตลักษณ์ส าคัญของการพัฒนาสังคม ได้แก่ 1)
วิถีครูบาในฐานะเป็นทุนทางวัฒนธรรม อันเป็นพื้นฐานให้เกิดแนวความคิดในการที่จะนำเอาวัฒนธรรม
ที่ดีงามมาพัฒนาให้เกิดคุณค่าและมูลค่า อันส่งผลต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีงาม อันได้แก่ วิถี ด้าน
ความเชื่อ วิถีด้านอาชีพ และวิถีชีวิต 2)วิถีครูบากับการนำพุทธวิธีในการพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็ง โดย
ได้นำพุทธวิธีของพระพุทธเจ้ามาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาชุมชน ได้แก่ พุทธวิธีในการพัฒนาด้านบุคคล
พุทธวิธีในการพัฒนาด้านชุมชน พุทธวิธีในการพัฒนาด้านองค์กร และ 3) หลักพุทธวิธีเชิงจริยธรรม
ของวิถีครูบา ในฐานะเป็นเครื่องมือพัฒนาในชุมชนให้เกิดสันติสุขในสังคม
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กาญจนา แก้วเทพ. (2538). เครื่องมือการท างานแนววัฒนธรรมชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สภา
คาทอลิกแห่งประเทศ ไทยเพื่อการพัฒนา.
จีรพรรณ กาญจนจิตรา. (2539). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ฑิตยา สุวรรณชฎ. (2527). ชุมชนชนบทไทยในการบริหารงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร :
โอเดียน สโตร์.
ณรง ค์ ศ รีสวัส ดิ์ . (2527). สังคมวิทยาชนบท. กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตร
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทวี ทิมขา. (2528). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โอ เอส พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ประเวศ วะสี. (2547). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาสังคมอย่างยั่งยืน. องค์ปาฐกในงานสัมมนาการ
จัดทำแผนที่ข้อมูลทางสังคม จังหวัดกาญจนบุรี.
พระครูสิริสุตาภิมณฑ์ (ศุภชัย สุทฺธิญาโณ). (2540). พระชัยยะวงศานุสสติ. กรุงเทพมหานคร: ป.
สัมพันธ์การพิมพ์.
พระอ่อนแก้ว ชยเสโน. (2539). ประทีปธรรมในดวงใจ. กรุงเทพมหานคร: ป.สัมพันธ์การ
พิมพ์.
พระพงษ์ศักดิ์ คมฺภีรธมฺโม. (2541). โพธิญาณแห่งล้านนา. กรุงเทพมหานคร: ป. สัมพันธ์การพิมพ์.
พัฒน์ บุญรัตพันธุ์. (2517). การสร้างพลังชุมชนโดยขบวนการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: ไทย
วัฒนาพานิช.
พัฒน์ สุจำนงค์ และคณะ. (2525). การพัฒนาชนบทแบบประสานสำหรับประเทศไทย.
กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2524). การบริหารงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2525). การพัฒนาชุมชน: เอกสารประกอบการบรรยายวิชาการพัฒนาชุมชน.
กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมศาสตรมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิทยา เชียงกุล. (2525). การพัฒนาชนบทแบบผสมผสานส าหรับประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: ไทย
วัฒนาพานิช.
วิทย์ วิศทเวทย์. (2519). จริยศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: ส านักพิมพ์อักษรเจริญทัศน์.
สนธยา พลศรี. (2533). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
สานิตย์ บุญชู. (2525). การพัฒนาชุมชน: ชุมชนศึกษาและการวางแผนชุมชน. กรุงเทพมหานคร:
ส านักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2525). การพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สุวิทย์ ยิ่งวรพันธ์. (2525). การพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สุเทพ เชาวลิต. (2524). หลักการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
อาภรณ์พันธ์ จันทร์สว่าง. (2525). การพัฒนากลุ่มบุคคลและชุมชน. กรุงเทพมหานคร: ส านักพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัจฉรา โพธิยานนท์. (2539). การศึกษากับการพัฒนาชุมชน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร :
คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา.