การศึกษากุศโลบายของครูบาชัยยะวงศาพัฒนาในการสอนประชาชนให้มีศีลธรรมตามหลักพระพุทธศาสนา
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาประวัติและคำสอนของครูบาชัยยะวงศ์ษาพัฒนา 2) เพื่อศึกษากุศโลบายการสอนประชาชนให้มีศีลธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาของครูบาชัยยะวงศ์ษา พัฒนา 3) เพื่อเสนอแนวทางการประยุกต์กุศโลบายของครูบาชัยยะวงศ์ษาพัฒนา ในการสอน ประชาชนของพระสงฆ์ไทย เป็นการศึกษาโดยการใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการเก็บ มภาษณ์แบบเชิงลึก รวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก นำเสนอในรูปแบบพรรณนา แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ข้อหา แล้ว
ผลการศึกษาพบว่า ครูบาชัยยะวงศ์ษาพัฒนา ศ์ษาพัฒนา ยังมีกุศโลบายและการสอนประชาชนให้มี ยังมีกุศโลบายและการสอนประชาชน ศีลธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาโดยการนำหลักพุทธธรรมที่ใช้ในการทำงาน เป็นเรื่องง่าย ๆ ใกล้ตัว เช่น อิทธิบาท 4 มาปรับใช้ในการทำงาน รักงานที่ทำ ขยันทำงาน รับผิดชอบงาน และรู้จักไตร่ตรองให้ ถี่ถ้วน หลักพุทธธรรมกับการปฏิบัติที่ควบคู่กับการพัฒนาให้เกิดความเจริญทั้งทางด้านความคิด สติปัญญา และการดำรงชีวิต ท่านได้ใช้กุศโลบายในการเผยแผ่ธรรมะโดยการเล่านิทาน เพื่อให้ ชาวบ้านได้เข้าใจง่ายพูดเป็นภาษากะเหรี่ยงหรือภาษาชาวเขา กุศโลบายและการสอนประชาชนของครู บาชัยยะวงศ์ษาพัฒนา ทำให้ชาวกะเหรี่ยงเปลี่ยนความคิดและวิถีชีวิตก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็น ได้ชัด เป็นการใช้เหตุผลบนพื้นฐานความจริง การสร้างกิจกรรมแบบมีส่วนร่วม เพื่อให้ชาวบ้านได้ทำ กิจกรรมทางพระพุทธศาสนาร่วมกัน อันจะทำให้เกิดความรักสามัคคีในหมู่บ้าน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
บุญเพลิน ยาวิชัย. (2559). วิถีครูบากับการพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็ง ในชุมชนบ้านห้วยต้ม อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). วิทยาลัยสงฆ์ลำพูน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอดุลสีลกิตติ์. (2549). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาในล้านนา. เชียงใหม่: แสงศิลป์.
พระครูพุฒิธรรมสุนทร (โสดา ทาปัน). (2553). บทบาทของพระครูพัฒนกิจจานุรักษ์ (ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา) ในการสงเคราะห์ชุมชน (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสิริสุตาภิมณฑ์ (ศุภชัย สุทฺธิญาโณ). (2540). พระชัยยะวงศานุสสติ. กรุงเทพมหานคร: ป. สัมพันธ์การพิมพ์.
รอบทิศ ไวยสุศรี. (2550). การศึกษาวิเคราะห์พระเครื่องในฐานะเป็นกุศโลบายในการปฏิบัติธรรม (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระมหาสมณะเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2535).วินัยมุข เล่ม 2. (หลักสูตรนักธรรมชั้น โท). (กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามงกุฎราชวิทยาลัย.
สมชาย เหล็กเพชร. (2538). “วิเคราะห์งานของพระสงฆ์ในฐานะที่เป็นผู้นำพัฒนาชุมชน”. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.