ศึกษาวิเคราะห์การบริหารจัดการเชิงพุทธของเทศบาลตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาระบบและกลไกการบริหารจัดการเชิง พุทธ ของเทศบาลตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน 2) เพื่อศึกษากิจกรรมการบริหารจัดการเชิงพุทธ ของเทศบาลตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน 3) เพื่อวิเคราะห์การประยุกต์การบริหารจัดการเชิง พุทธ ของเทศบาลตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน การวิจัยนี้ ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษา เก็บรวบรวมข้อมูล จากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งกลุ่มผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญ ประกอบด้วยกลุ่มบุคคลในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เทศบาลตำบลวังดิน อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน จำนวน 20 คน แล้วนำข้อมูล มาวิเคราะห์เชิงเหตุผล ในรูปแบบพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่าระบบและกลไกการบริหารและการพัฒนาของเทศบาลตำบลวังดินเป็น ภารกิจหลักขององค์การบริหารส่วนท้องถิ่น ภายใต้การปฏิรูประบบราชการแบบใหม่จึงมีการ ปรับเปลี่ยนการบริหารราชการให้เป็นระบบมากขึ้น ปัจจุบันมีการปรับปรุงแผนพัฒนาแบบใหม่ จากเดิม กิจกรรมเชิงพุทธของเทศบาลตำบลวังดินหรือยุทธศาสตร์การพัฒนาด้านศาสนา ศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น ได้มีการส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพของบุคลากร ด้านกิจกรรม จริยธรรมและคุณธรรมทุกกลุ่มองค์กร ส่งเสริมสนับสนุนอนุรักษ์ศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี และ วัน สำคัญทางพระพุทธศาสนา อนุรักษ์ ฟื้นฟู สืบสาน เผยแพร่ ศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น อนุรักษ์และพัฒนาแหล่งโบราณสถาน โบราณวัตถุ และสถานที่สำคัญของพระพุทธศาสนา การบริหาร เชิงพุทธของเทศบาลตำบลวังดินนั้น พบว่ามีการนำหลักพุทธธรรมมาประยุกต์ใช้ยังไม่เพียงพอ
มีข้อเสนอแนะให้ผู้บริหารและพนักงานราชการ บริหารองค์กรโดยการนำหลักพุทธธรรม มา บูรณาการให้สอดคล้องกับหลักธรรมาภิบาลทั้ง 6 ด้าน เพราะหลักธรรมาภิบาลเป็นการบริหาร การ ปกครองที่ดี ที่ทุก ๆ ภาคส่วนเห็นว่าเป็นสิ่งที่ดีงามเหมาะที่จะนำมาใช้ในการบริหารองค์กรเทศบาล ตำบลวังดิน ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรรมการมูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2521). ลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ไทยโดยสังเขป ใน ประวัติการปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
กรมการศาสนา. (2537). หลักสูตรศาสนศึกษา สำหรับผู้บวชระยะสั้น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนาและสำนักงานสภาสถาบันราชภัฏ. หลักการบริหารและการจัดการวัดในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิซิเมนต์ไทย.
กิตติ ตยัคคานนท์. (2538). นักบริหารทันสมัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์บัลเตอร์ฟลาย.
กัญจนา ไชยวงค์. (2548). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติตามหลักธรรมาภิบาลของสถานประกอบการอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อม ในจังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
กัลยา เนติประวัติ. (2544). การยอมรับรูปแบบการจัดองค์การทางสังคมแบบใหม่ ตามหลักการบริหารจัดการบ้านเมืองและสังคมที่ดีในองค์การภาครัฐ ศึกษากรณีสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เกษม วัฒนชัย. (2552). พฤติกรรมผู้นำในการครองตน ครองคน และครองงาน ของผู้บริหารสถานศึกษา ตามทรรศนะของผู้บริหาร ครู และผู้ปกครอง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาลพบุรี (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
จิรพรรณ กาญจนจิตรา. (2536). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จิตรี ภู่ตระกูล. (2545). การบริหารจัดการกลุ่มอาชีพหัตถกรรมจาก ในเขตพื้นที่จังหวัดบุรีรัมย์ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
เฉลิม เที่ยงสงฆ์. (2549). การศึกษาพฤติกรรมการบริหารตามหลักธรรมาภิบาลของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษากาฬสินธุ์ เขต 2 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2541). Good Governance กับการปฏิรูปการศึกษา - การปฏิรูปการเมือง. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
ไชย ณ พล. (2537). การปกครองของพระพุทธเจ้าระบบธรรมธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ลักษณ์.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2542). การสร้างหลักธรรมาภิบาลในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ปกรณ์ มหากันธา. (2556). รูปแบบและกระบวนการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเชิงพุทธบูรณาการ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีการบริหาร (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.