พระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมกระแสนิยม

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระครูสุนทรวีรบัณฑิต
พระครูสุเมธจันทสิริ
อิสรพงษ์ ไกรสินธุ์

บทคัดย่อ

มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่อยู่ร่วมกันเป็นกลุ่ม มนุษย์กับสังคมจึงแยกกันไม่ได้ เพราะมนุษย์เกิดมา ต้องอาศัยสังคม พึ่งพาอาศัยและมีความสัมพันธ์ต่อกัน มีการจัดระเบียบในการมีชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมี แบบแผน เพื่อเป็นหลักในการดำเนินชีวิตและการอยู่รอด และสร้างความเจริญก้าวหน้าให้แก่ตนเอง และสังคมเพราะมนุษย์มีแบบแผนในการดำรงชีวิต ซึ่งแบบแผนของมนุษย์ได้จากการเรียนรู้ การสร้าง สม การสืบต่อ การถ่ายทอด จนทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์


ค่านิยมเป็นสิ่งที่คนในสังคมยอมรับว่ามีคุณค่าการปลูกฝังค่านิยมในสังคมไทยเป็นส่วนหนึ่ง ของวัฒนธรรมซึ่งเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมของบุคคลในการดำเนินชีวิตระหว่างสมาชิกในสังคมให้ สอดคล้องสัมพันธ์กันช่วยเสริมสร้างความเป็นปึกแผ่นให้แก่สังคม เมื่อมีการรับวัฒนธรรมต่างชาติเข้า มาทำให้มีผลกระทบต่อ การดำเนินชีวิต จึงจำเป็นที่จะต้องปลูกฝังค่านิยมไทย ให้เยาวชนได้รับรู้และ สืบทอดต่อไป


หลักการเรียนการสอนในพระพุทธศาสนาคือ การฝึกอบรมบุคคลให้พัฒนาปัญญา ให้เกิด ความรู้ความเข้าใจในข้อเท็จจริงและสภาวะของสิ่งทั้งหลาย มีทัศนคติต่อสิ่งทั้งหลายอย่างถูกต้องปฏิบัติ และจัดการกับสิ่งทั้งหลายตามที่ควรจะเป็น เพื่อให้เกิดเป็นประโยชน์ตน คือ ความมีชีวิตอยู่อย่างสำเร็จ ผลดีที่สุด มีจิตใจเป็นอิสระ มีสุขภาพจิตสมบูรณ์ และประโยชน์ผู้อื่น คือ สามารถช่วยสร้างสรรค์ ประโยชน์สุขแก่ชนทั้งหลายที่อยู่ร่วมกันเป็นสังคมได้

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2539). สื่อส่องวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิภูมิปัญญา.

คูณ โทขันธ์. (2537). พุทธศาสนากับชีวิตประจำวัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.

ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2536). อัตลักษณ์ วัฒนธรรม และการเปลี่ยนแปลง (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2559). ความต่างของวิธีคิดต่อวัฒนธรรมกระแสนิยม. วารสารมานุษยวิทยา, 1(1). ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.

นิภาพรรณ สุขศิริ. (2541). ทิศทางการดูแลสุขภาพในรายการสุขภาพทางโทรทัศน์. ใน กาญจนา แก้วเทพ, สื่อส่องวัฒนธรรม. มูลนิธิภูมิปัญญา.

พัฒนา กิติอาษา. (2546). คนพันธุ์ป็อป ตัวตนคนไทยในวัฒนธรรมสมัยนิยม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.

พิทยา ว่องกุล. (2541). วิกฤติสื่อมวลชนในยุคจักรวรรดินิยมข่าวสาร. ใน พิทยา ว่องกุล (บก.), วิกฤติ สื่อมวลชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการวิถีทรรศน์.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2532). คืนสู่ความหมายแท้ของสังคมสงเคราะห์. นิตยสารการประชาสงเคราะห์, 32(2).

อุบล ศิริยุวศักดิ์. (2546). การสื่อสารและการครอบงำทางวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.