การอนุรักษ์และสืบสานศิลปะการแสดงฟ้อนยองในเขตอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์ของชาวยอง 2)เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมา สังคม และวัฒนธรรมของชาวยอง และศิลปะการแสดงฟ้อนยอง ในเขต อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ตลอดจนคุณค่า และสภาพปัญหาของศิลปะการแสดงฟ้อนยองในเขตป่า ซาง จังหวัดลำพูน และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการอนุรักษ์และสืบสานศิลปะการแสดงฟ้องยองในเขต อำเภอป่าซางจังหวัดลำพูนให้ดำรงคงอยู่สืบไป ซึ่งเป็นการศึกษาภาคเอกสารและภาคสนามใช้วิธีการ สำรวจทางกายภาพ สังเกตการณ์ สัมภาษณ์เพื่อเก็บข้อมูลของชุมชน และศิลปะการแสดงฟ้อนยอง ทำ การวิเคราะห์ รวมทั้งเก็บข้อมูลความคิดเห็น และข้อเสนอแนะจากประชาชนและนักวิชาการ รวมถึงผู้ สืบทอดศิลปะการแสดงฟ้อนยอง
ผลการศึกษาพบว่าศิลปะการแสดงฟ้อนยองเป็นศิลปะการแสดงที่บ่งบอกถึงอัตลักษณ์ของชาว ยอง ซึ่งมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมสืบทอดกันมาช้านาน จึงสร้างรูปแบบทางวัฒนธรรมของชาวยอง ขึ้นมาในรูปของการฟ้อนรำ เพื่อเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางวัฒนธรรมร่วมกันของชาวยองและเผยแพร่ให้ ปรากฏแก่คนทั่วไป แต่ปัจจุบันศิลปะการแสดงฟ้อนยองเริ่มไม่ได้รับความสนใจจากคนรุ่นใหม่ หรือชาวบ้านในชุมชนมากนัก มีเพียงตามสถานศึกษาโดยเฉพาะโรงเรียนวชิรป่าซางเท่านั้นที่คงยังสืบทอด ศิลปะการแสดงฟ้อนยอง เมื่อมีงานประจำปีหรืองานสำคัญต่างๆ จึงควรมีแนวทางในการวิธีการอนุรักษ์ และสืบสานศิลปะการแสดงฟ้อนยองในเขตอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน เพื่อให้ยังคงคุณค่า และรักษา วัฒนธรรมของชาวยองให้ยังคงอยู่ต่อไป ซึ่งในการดำเนินการให้บรรลุเป้าหมายนั้น ควรได้รับการให้ ความร่วมมือของชุมชนเข้ามามีส่วนสนับสนุนด้วย
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
โครงการพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมและชาติพันธุ์ล้านนา สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2551ก). ไทยอง ชีวิต ศรัทธา สล่าแผ่นดิน. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
โครงการพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมและชาติพันธุ์ล้านนา สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2551ข). ไท ยอง ชีวิต ศรัทธา สล่าแผ่นดิน. เอกสารประกอบการสัมมนาเรื่องกลุ่มชาติพันธุ์ไทในล้านนา: กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ไทยอง ไทลื้อ ไทใหญ่. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นราธิป ทับทัน และชินศักดิ์ ตัณฑิกุล. (2560). ปริทัศน์การศึกษาว่าด้วยชาติพันธุ์ไทยวน (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย. (2549). สืบสานภูมิปัญญาและวัฒนธรรมชาวยอง รากเหง้า ความเคลื่อนไหว และความเปลี่ยนแปลง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รุจน์จรุง มีเหล็ก. (2548). ฟ้อนสาวไหม: กรณีศึกษาครูบัวเรียว รัตนมณีภรณ์และครูคำ กาไวย์ ศิลปินแห่งชาติ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานาฏยศิลป์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนะ ตาแปง. (2555). การศึกษาและผลงาน บัวเรียว รัตนมณีภรณ์ ช่างฟ้อนล้านนา (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานวัฒนธรรมศึกษา). มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
โรงเรียนวชิรป่าซาง สภาตำบลนครเจดีย์ และคณะกรรมการพัฒนาสตรี. (2535). การอนุรักษ์และเผยแพร่วัฒนธรรมท้องถิ่น; ฟ้อนยอง. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ครองช้าง.