แนวปฏิบัติและกระบวนการสื่อสารวัฒนธรรมเพื่อการเรียนรู้ของเครือข่ายพระนักพัฒนา บนพื้นที่สูง: พื้นที่ต้นแบบ สบเมย แม่ลาน้อย ขุนยวม เมืองแม่ฮ่องสอน

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาแนวทางปฏิบัติในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมใน การสื่อสารวัฒนธรรม ติดตามผลการดำเนินการด้านวัฒนธรรม วิเคราะห์แนวปฏิบัติของเครือข่ายพระ นักพัฒนาและกระบวนการสื่อสารวัฒนธรรมเพื่อการเรียนรู้ และสังเคราะห์องค์ความรู้ของพื้นที่ ต้นแบบ (Model) ในการสื่อสารวัฒนธรรมเพื่อการเรียนรู้ของกลุ่มชาติพันธุ์บนพื้นที่สูงในพื้นที่ต้นแบบ สบเมย แม่ลาน้อย ขุนยวม เมืองแม่ฮ่องสอนของเครือข่ายพระนักพัฒนา เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง (Structured In-Depth Interview) และการสนทนากลุ่มเพื่อถอดบทเรียน (Lesson Learned Focus Group Discussion) วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้โดยใช้วิธีการ วิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาความ

ผลของการศึกษาพบว่า แนวทางปฏิบัติในการประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการสื่อสาร วัฒนธรรม คือ ทำงานเชิงรุกเน้นธรรมะที่ชาวบ้านสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน การใช้สื่อบุคคลที่ เป็นแบบอย่างในชุมชนเป็นตัวอย่าง และเทคโนโลยีช่วยในการเผยแผ่ ผลการดำเนินการด้านวัฒนธรรม คือ ชาวบ้านในชุมชนสามารถอ่าน เขียนภาษาถิ่นได้ดีขึ้น มีความรู้และเข้าใจหลักธรรมพระพุทธศาสนา มากขึ้น ชาวบ้านมีความสามัคคี ประกอบอาชีพสุจริต และสนับสนุนกิจกรรมของอาศรม และชาวบ้าน อนุรักษ์และสืบทอดวัฒนธรรมของตนเอง แนวปฏิบัติและกระบวนการสื่อสารวัฒนธรรมเพื่อการเรียนรู้ สื่อสาร (Channel) 4. ผู้รับสาร (Receiver) 5. เครือข่าย (Network) พระนักพัฒนากับกลุ่มชาติพันธุ์ ทำงานร่วมกันเป็นทีมและเครือข่าย ดังรูปแบบแนวปฏิบัติและกระบวนการสื่อสารวัฒนธรรมเพื่อการ เรียนรู้ที่ประกอบด้วย ใยแมงมุม + ภูเขา + สายน้ำ ที่ช่วยกันสื่อสารวัฒนธรรมกับกลุ่มชาติพันธุ์บน พื้นที่สูงขึ้นอยู่กับองค์ประกอบและปัจจัยดังต่อไปนี้ 1.ผู้ส่งสาร (Sender) 2. สาร (Message) 3. ช่องทาง