การพัฒนาพลเมืองเชิงพุทธบูรณาการของหมู่บ้านสามขา อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระชวลิต ปญฺญาวชิโร (แสงบุญเรือง)

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดทฤษฎีการพัฒนาพลเมืองตามบรรทัดฐานของ สังคมไทย 2) เพื่อศึกษาหลักพุทธธรรมที่เกื้อหนุนต่อการพัฒนาพลเมือง และ 3) เพื่อสังเคราะห์แนว จังหวัดลำปาง รูปแบบการ ทางการพัฒนาพลเมืองเชิงพุทธบูรณาการของหมู่บ้านสามขาอำเภอแม่ทะ วิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพภาคเอกสารผสมภาคสนาม พื้นที่วิจัย คือ หมู่บ้านสามขา อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ กลุ่มผู้นำชุมชน และกลุ่มปราชญ์ชาวบ้าน ได้แก่ พระสงฆ์ ผู้นำทางศาสนาวัฒนธรรม ผู้นำภูมิปัญญาท้องถิ่น และข้าราชการ จำนวน 12 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบ แบบเจาะจงตามคุณสมบัติ (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ 1) ศึกษา เอกสารที่เกี่ยวข้อง 2) สัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ผลการวิจัย พบว่า 1) แนวคิดทฤษฎีการพัฒนาพลเมืองตามบรรทัดฐานของ สังคมไทย การพัฒนาคุณภาพคนเป็นกลไกสำคัญในการสร้างคนให้มีความเป็นพลเมืองดีปฏิบัติตาม บรรทัดฐานของสังคม มีทัศนคติและค่านิยมที่ดีต่อสังคม มีความสุขดำรงชีวิตอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้ มีปัญญาและ มีศักยภาพพร้อมที่จะพัฒนาสังคมและประเทศชาติ ซึ่งความเป็นพลเมืองดีเป็นสิ่งสะท้อน ให้เห็นถึงคุณสมบัติพื้นฐานสำคัญของบุคคลในฐานะที่ทุกคนล้วนเป็นพลเมืองตามระบอบประชาธิปไตย โดยมีคุณสมบัติของความเป็นพลเมืองดีที่เหมาะสมกับสังคมศตวรรษที่ 21 2) หลักธรรมมงคลสูตรเป็น เป้าหมายการพัฒนาพลเมือง ได้แก่ (1) อัตตสัมมาปณิธิ ตั้งตนไว้ชอบ (2) วินโย จ สุสิกขิโต การมีระเบียบวินัย 3) อนากุลา จ กัมมันตา การทำงานไม่คั่งค้าง (4) อนวัชชานิ กัมมานิ การประกอบ อาชีพสุจริต (5) ญาตกานัญจ สังคโห การสงเคราะห์ญาติ (3) แนวทางการพัฒนาพลเมืองเชิงพุทธ บูรณาการของหมู่บ้านสามขา พบว่าสมาชิกในหมู่บ้านสามขาทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน มีการรับฟัง ความคิดเห็นซึ่งกัน สามารถพึ่งพาตนเองได้ ดำเนินชีวิตร่วมกับธรรมชาติอย่างอิงอาศัย มีกฎระเบียบ ของหมู่บ้านที่ผ่านการประชาคม

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). งานวิจัยและวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ปรีดี พนมยงค์. (2552). แนวความคิดประชาธิปไตยของ ปรีดี พนมยงค์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.

พระครูสิริสุตานุยุต (สมาน จนฺทร์สี). (2556). “ศึกษาพัฒนาการมงคลสูตรในพระพุทธศาสนา” (สารนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ป.ธ.9). (2542). มงคล 38 ประการ. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554.กรุงเทพมหานคร : ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2554). ยุทธศาสตร์พัฒนาการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง พ.ศ. 2553-2561. กรุงเทพมหานคร: วี.ที.ซี. คอมมิวนิเคชั่น