การเมือง : ปัจจัยความเสื่อมและความเจริญของพระพุทธศาสนาในประเทศเวียดนาม

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

จันทรัสม์ ตาปูลิง
ธันวา ชัยแก้ว

บทคัดย่อ

การเมืองเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพันกับอำนาจและการปกครอง ไม่ว่าสภาวการณ์ใดหรือสถาบันใด หากมีการ
ต่อสู้แข่งขันกัน เพื่อแสวงหาอำนาจที่เหนือกว่ากันแล้ว ก็เป็นการเมืองทั้งสิ้น การเมืองจึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์
และเป็นสิ่งที่ดีงาม เป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ของการปกครอง ซึ่งสามารถศึกษาและเรียนรู้ได้เช่นเดียวกับศิลปะและ
ศาสตร์สาขาอื่นที่มีอยู่ในโลก นอกจากนั้นการเมืองยังเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อความรุ่งเรื่องและความเสื่อมของ
พระพุทธศาสนา โดยเฉพาะประเทศเวียดนามถือเป็นประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาประเทศหนึ่ง จาก
ประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาในเวียดนามความเจริญและความเสื่อมของพระพุทธศาสนา มาจากปัจจัยสำคัญ
ได้แก่ ปัจจัยด้านผู้นำการปกครองของประเทศ ปัจจัยด้านนโยบายของประเทศในการสนับสนุนการดำเนินการ
กิจกรรมพระพุทธศาสนา ปัจจัยด้านความเป็นเอกภาพของคนในชาติในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาและปัจจัยด้าน
การนำหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนามาใช้ในวิถีชีวิตของประชาชนและผู้นำประเทศ
นอกจากนั้นแล้ว หลักธรรมทางพระพุทธศาสนามีความสำคัญต่อการปกครองประเทศของผู้นำ เนื่องจาก
นักปกครองเป็นผู้ที่มีอำนาจในการปกครอง สามารถจะออกกฎระเบียบและนโยบายต่าง ๆ เพื่อบริหารประเทศเพื่อให้
มีการพัฒนาทั้งในด้านกายภาพและทางจิตใจ หลักธรรมสำหรับนักปกครองที่สำคัญอันได้แก่ พรหมวิหาร 4 อคติ 4
ราชสังคหวัตถุจักรวรรดิวัตร อปริหานิยธรรม และทศพิธราชธรรม

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิชาการ

การอ้างอิง

เขียน ธีระวิทย์, เวียดนาม: สังคม เศรษฐกิจ ความมั่นคง การเมือง และการต่างประเทศ,กรุงเทพมหานคร:

สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542.

จำนงค์ ทองประเสริฐ, ประวัติพุทธศาสนาในเอเชียอาคเนย์, (พิมพ์ครั้งที่3).กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ดวงแก้ว,

2554.

ปรีชา ช้างขวัญยืน, ทรรศนะทางการเมืองของพระพุทธศาสนา, กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช

วิทยาลัย , 2550.

พ ระพุทธศ าสน าในป ระเทศเวียดน าม , ค้นห าเมื่อวันที่ 20 มิถุน ายน 2563 แหล่งข้อมูล (ออนไลน์)

https://th.wikipedia.org/wiki

พระปลัดระพิน พุทธิสาโร, พุทธศาสนาเถรวาท : อัตลักษณ์ ชาติพันธุ์ และการคงอยู่ของ “ขะแมร์ กรอม” ใน

เวียดนาม Theravada Buddhism: Identity, Ethnic, Retention of “Khmer’s Krom” in Vietnam.

วารสารโพธิวิจัย [โพธิวิชชาลัย] มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 2560. http://gps.mcu.ac.th/wpcontent/uploads/2013/02/11004-32450-1-SM-1.pdf

พระมหาดาวสยาม ปญฺญาวชิโร, พระพุทธศาสนาในเวียดนาม-Buddhism in Vietnam. กรุงเทพ ฯ : เม็ดทรายพ

ริ้นติ้ง, 2557.

พระเทพเวที (ปอ.ปยุตฺโต), พุทธธรรม, กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย , 2555

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต), พระพุทธศาสนาในเอเชีย, กรุงเทพ ฯ : ธรรมสภา, 2555.

มนธิรา ราโท, ภาพสะท้อนทางสังคมและวัฒนธรรมจากนิทานพื้นบ้านภาคใต้ของเวียดนาม,วารสารศิลปศาสตร์

มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี(ฉบับพิเศษ) พิพิธทัศนาภาษาและวัฒนธรรมเวียดนาม. 2556.

ยุกติ มุกดาวิจิตร, เวียดนามที่ไม่ใช่มังกรน้อย: อ่านประวัติศาสตร์เวียดนามผ่านพื้นผิวของอดีต.วารสารศิลป ศาสตร์

มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี(ฉบับพิเศษ) พิพิธทัศนาภาษาและวัฒนธรรมเวียดนาม 2556.

อุทัย เอกสะพัง,พระพุทธศาสนาในประเทศเวียดนาม, สืบค้นเมื่อ 20 มิถุนายน 2563 แหล่งข้อมูล (ออนไลน์)

http://prapirod.blogspot.com/2011/07/blog-post_1471.html (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)