แนวคิดเกี่ยวกับการสื่อสารและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาค้นคว้าเอกสาร เพื่อค้นหาคำตอบของความ
สนใจแนวคิดเกี่ยวกับการสื่อสารและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ เพราะการเมืองใน
สังคมไทยเป็นการเมืองที่อยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านระหว่างยุคเก่ากับยุคใหม่ และระหว่างอำนาจนิยมกับเสรี
นิยม การชุมนุมเรียกร้อง ของบรรดานักเรียน นิสิต และนักศึกษา ต้องเรียนรู้จารีตประเพณีทาง
การเมืองแบบเก่าควบคู่กับสิทธิเสรีภาพการสื่อสารของสังคมยุคใหม่ เพื่อให้การเปลี่ยนผ่านทาง
การเมือง มีลักษณะเชื่อมโยงอย่างเป็นกระบวนการ ซึ่งการเปลี่ยนผ่านที่เป็นกระบวนการนั้นต้องเริ่ม
ด้วยการจัดระเบียบสังคมให้บังเกิดความสุขสงบและเรียบร้อยเป็นเบื้องต้น เพื่อให้เกิดภาพลักษณ์ ใน
สายตาของทุกภาคส่วนของสังคมในเชิงบวก ซึ่งเรียกว่า “การตกผลึกร่วมกัน” จากนั้นจึงก้าวสู่สังคม
แห่งสิทธิเสรีภาพในการสื่อสารทางการเมืองใหม่ หากต้องการสิทธิเสรีภาพบนพื้นฐานของการชุมนุม
เรียกร้องด้วยวิธีกดดัน บีบคั้น และต่อต้าน นอกจากจะไม่ได้สิทธิเสรีภาพตามเจตจ านงแล้ว ยังถูก
จำกัดการสื่อสารการมีส่วนร่วมทางการเมือง จากสิทธิเสรีภาพจากฝ่ายอ านาจนิยมอีกด้วย และมีความ
จำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องพัฒนาประยุกต์การมีส่วนร่วมของคนรุ่นใหม่ในด้านต่าง ๆ ให้ร่วมสมัย และ
สอดรับกับความต้องการทางการเมืองมากยิ่งขึ้น เพราะปัจจุบันการเข้าถึงสื่อข้อมูลข่าวสาร มีความ
ก้าวกระโดดซึ่งแตกต่างจากอดีตเป็นอย่างมาก
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2546). สื่อสารมวลชนทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3.
กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ศาลาแดง.
กิตติทัศน์ ผกาทอง. (2563). คนรุ่นใหม่กับกิจกรรมทางการเมือง. [ออนไลน์] แหล่งที่มา.
https://www.matichon.co.th/columnists/news. [18 มกรคม 2566].
ชำนาญ จันทร์เรือง.คอลัมนิสต์ประจ าคอลัมน์ "มองมุมใหม่" 11 พฤษภาคม 2559. [ออนไลน์]
แหล่ง ที่มา. https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/637713 [18 มกรคม
2566].
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2551). ภาษากับการเมือง/ความเป็นการเมือง. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรม ศาสตร์.
ทวี สุรฤทธิ กุล. (2562). คนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยใหม่ . [ออนไลน์] แหล่งที่มา.
https://www.posttoday.com/politic/columnist/603407. [18 มกรคม 2566].
ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ. (2556). "สิทธิ" และ "เสรีภาพ" ในประวัติศาสตร์การเมืองไทย กรุงเทพมหานคร:
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง:ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. พิมพ์ครั้งที่ 2.
กรุงเทพมหานคร : แมสมีเดีย.
บุญเชิด มารศรี. (2553). บทบาทก านัน ผู้ใหญ่บ้าน ที่มีต่อการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมือง
ของ ประชาชน ศึกษากรณีอำเภอบึงสามัคคี จังหวัดก าแพงเพชร. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตร
มหาบัณฑิต.มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภูสิทธ์ ขันติกุล. (2553). รายงานการวิจัยเรื่อง รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เขต
ดุสิต กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
รจิตลักขณ์ แสงอุไร. (2548). การสื่อสารของมนุษย์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. พิมพ์ครั้งที่ 1
กรุงเทพมหานคร : บริษัท 21 เซ็นจูรี่จำกัด.
ลขิติ ธรีเวคิน. (2552). การเมืองไทยและประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร : มิสเตอร์ก๊อป.
ส. ศิวรักษ์. (2564). นักปรัชญาการเมืองฝรั่ง. พิมพ์ครั้งที่ 5 (ปรับปรุงใหม่) กรุงเทพมหานคร : สยาม
ปริทัศน์.
สุภางค์ จันทวานิช. (2542). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร :
จุฬาลงกรณ์มหา วิทยาลัย.
เสถียร เชยประทับ. (2540). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการสื่อสารทางการเมืองในสหรัฐอเมริกา.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2546). “การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสาร”. เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎี
การสื่อสาร. พิมพ์ครั้งที่ 20. นนทบุรี :มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Gabriel A. Almond and Sidney Verba. (1965). Political Culture and Political Develop
ment. Princeton: Princeton University Press.