ผลสัมฤทธิ์ในการประเมินโครงการแก้ปัญหาการฆ่าตัวตาย โดยคณะสงฆ์อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่อง “ผลสัมฤทธิ์ในการแก้ปัญหาการฆ่าตัวตาย โดยคณะสงฆ์อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน” มีวัตถุประสงค์ ๒ ข้อ ได้แก่ ๑. เพื่อศึกษาสภาพสาเหตุและแนวทางออกของการแก้ปัญหาการฆ่าตัวตายในเขตอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ๒. เพื่อศึกษาปัจจัยผลสัมฤทธิ์ของโครงการบิณฑบาตความทุกข์ ของคณะสงฆ์อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ในการแก้ปัญหาการฆ่าตัวตายด้วยการประเมินแบบ CIPP Model ผลการศึกษา พบว่า สาเหตุของการฆ่าตัวตายในเขตอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน พบว่า เพศชาย มีโอกาสฆ่าตัวตายมากกว่าเพศหญิง และส่วนใหญ่จะเป็นคนวัยกลางคน คืออายุ ๔๖–๖๐ ปี คนที่มีคู่ครองมีโอกาสฆ่าตัวตายมากที่สุด สาเหตุของการฆ่าตัวตาย (ไม่สำเร็จ) ในด้านน้อยใจคนใกล้ชิดดุด่า ตำหนิ ทะเลาะกับคนใกล้ชิด ปัญหาโรคผิดหวังในความรักและปัญหาการดื่มสุรา ปัญหาโรคเรื้อรังและปัญหาสุขภาพจิต/จิตเวช คนในครอบครัวติดสุรา/ยาเสพติด คนในครอบครัวขัดแย้งกัน ปัญหายาเสพติด นอกจากนี้ยังพบว่ามีวิธีการฆ่าตัวตาย (ไม่สำเร็จ) ดังต่อไปนี้ การแขวนคอ กินยาฆ่าแมลง กินน้ำยาล้างจาน/ล้างห้องน้ำ กินยาแก้แพ้ ใช้มีดกรีดแขนตนเอง ผลสัมฤทธิ์จากการดำเนินงานของพระสงฆ์อำเภอแม่ทาในโครงการบิณฑบาตความทุกข์ ผลการวิจัยพบว่าวิธีการดำเนินงานตามโครงการบิณฑบาตความทุกข์โดยการร่วมมือระหว่างพระสงฆ์กับโรงพยาบาลแม่ทา ทั้ง ๔ ด้าน ได้แก่ ผลการประเมินโครงการด้านสภาวะแวดล้อม ผลการประเมินโครงการด้านปัจจัย ผลการประเมินโครงการด้านกระบวนการ ผลการประเมินโครงการด้านผลผลิต มีผลสัมฤทธิ์ของการดำเนินงาน อยู่ในระดับดีมาก ซึ่งเป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. แนวปฏิบัติบริการสุขภาพในโครงการหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าเรื่องการฆ่าตัวตาย. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข, ๒๕๔๗.
ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์. การวิจัยประเมินผล เอกสารการสอนประกอบวิชาการวิจัยประเมินผล คณะรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, ๒๔๓๙.
มานิต ศรีสุรภานนท์ และจำลอง ดิษยวาณิช. ตำราจิตเวชศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ ๑. เชียงใหม่: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ๒๕๔๒.
มาโนช หล่อตระกูล, เธียรชัย งามทิพย์วัฒนา, และประเวช ตันติพิวัฒนสกุล. แนวทางการรักษาผู้ที่มีความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย. กรุงเทพฯ: ราชวิทยาลัยจิตแพทย์แห่งประเทศไทยและกรมสุขภาพจิต, ๒๕๔๔.
มาโนช หล่อตระกูล. พฤติกรรมการฆ่าตัวตาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน, ๒๕๔๖.
มาโนช หล่อตระกูล. การฆ่าตัวตายในประเทศไทย. วารสารสวนปรุง, ๒๕๔๗.
สุกมล วิภาวีพลกุล. คู่มือ Counselor เรื่องการช่วยเหลือผู้มีแนวโน้มฆ่าตัวตาย. พิมพ์ครั้งที่ ๔. เชียงใหม่: กิตติการพิมพ์, ๒๕๔๖.
สุวนีย์ เกี่ยวกิ่งแก้ว. การพยาบาลจิตเวช. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์, ๒๕๔๕.
อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล, ชำนิจิต ตรีประเสริฐ, ทัศนีย์ สุมามาลย์, บุญเรือง ไตรเรืองวรวัฒน์, วัชรพล ภูนวล, สมเกียรติ โพธิสัตย์ และคณะ. เส้นทางสู่โรงพยาบาลคุณภาพ รูปแบบสำหรับบริการสุขภาพ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข, ๒๕๔๒.
American Psychiatric Association. Practice Guideline for the Assessment and Treatment of Patient with Suicidal Behaviors. The American Journal of Psychiatry, 2004.
Kenney, J. W. Evaluation. In Christensen, P. L., & Kenney, J. W. (Eds.). Nursing Process Application of Conceptual Models. Missouri: Mosby, 1990.
Kerkhof, A. J. F. M. Suicide and Attempted Suicide. Current Awareness, 1994.
Sacckett, D. L., Rosenberg, W. M. C., Gray, J. A. M., Haynes, R. B., & Richardson, W. S. Evidence-Based Medicine: What It Is and What It Is Not. British Medical Journal, 1996.
Stufflebeem, D. L. The CIPP Model for Evaluation. Present at the 2003 Annuals Conference of the Oregon Program Evaluations Network (OPEN), 2003.