การวิเคราะห์เปรียบเทียบปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ ในพระวินัยปิฎกกับความผิดต่อชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา

บทคัดย่อ

ผลการวิจัยพบว่า พระบัญญัติส่วนย่อยที่ ๑ การพรากกายมนุษย์จากชีวิต เปรียบเทียบกับความผิดต่อชีวิต ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา โดยเปรียบเทียบองค์ประกอบของความผิดอาญา ๕ ด้าน พบว่ามีองค์ประกอบที่เหมือนกัน ๔ ด้าน คือ ๑) ด้านเนื้อหาของพระบัญญัติ ๒) ด้านองค์ประกอบภายนอก ๓) องค์ประกอบภายใน และ ๔) ผลของการกระทำ ส่วนองค์ประกอบที่ ๕ ต่างกัน คือ โทษที่จะได้รับ พระบัญญัติส่วนย่อยที่ ๒ แสวงหาศัสตราอันจะพรากกายมนุษย์ เปรียบเทียบกับความผิดต่อชีวิตฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา โดยเปรียบเทียบองค์ประกอบของความผิดอาญา ๕ ด้าน พบว่ามีองค์ประกอบเหมือนกันเพียง ๑ ด้าน คือ องค์ประกอบภายใน ส่วนอีก ๔ ด้าน จะต่างกัน และพระอนุบัญญัติ การกล่าวพรรณนาคุณความตายหรือชักชวนเพื่อความตายโดยประการต่าง ๆ เปรียบเทียบกับความผิดต่อชีวิตฐานช่วยหรือยุยงเด็กหรือผู้อื่นให้ฆ่าตนเอง

ดังนั้น ปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ ทั้งพระบัญญัติ และอนุบัญญัติ จึงเปรียบเทียบกับความผิดต่อชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญา ได้เพียง ๒ ฐานความผิดเท่านั้น คือ ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา และช่วยหรือยุยงเด็กหรือผู้อื่นให้ฆ่าตนเอง และอีก ๔ ฐานความผิดต่อชีวิตในวินีตวัตถุ เรื่องที่พระพุทธองค์ทรงวินิจฉัยแล้ว ๑๐๓ เรื่อง ซึ่งเมื่อนำฐานความผิดต่อชีวิตตามประมวลกฎหมายอาญาทั้งหมด ๖ ฐานไปวิเคราะห์เปรียบเทียบด้วย พบว่า ๑) ความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา ๕๕ เรื่อง ๒) ความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนา ๑ เรื่อง ๓) ความผิดฐานประมาททำให้คนตาย ๒๐ เรื่อง ๔) ปฏิบัติทารุณแก่ผู้อื่นเพื่อให้ฆ่าตนเอง (ไม่มี) ๕) ช่วยหรือยุยงเด็กหรือผู้อื่นให้ฆ่าตนเอง ๒ เรื่อง ๖) ร่วมในการชุลมุนต่อสู้และมีคนตาย (ไม่มี) ๗) ฐานความผิดนอกหมวดความผิดต่อชีวิต คือหมวดความผิดฐานทำให้หญิงแท้งลูก ๗ เรื่อง และ ๘) ไม่ผิดอาญาฐานใดเลย ๑๘ เรื่อง รวม ๑๐๓ เรื่อง ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบพบว่า ๑) เป็นความผิดต่อชีวิต (รวมทั้งความผิดอาญาอื่นนอกหมวด) ๘๕ เรื่อง ๒) ไม่เป็นความผิดอาญาฐานใดเลย ๑๘ เรื่อง สรุปได้ว่า ปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ ในพระวินัยปิฎก ยังบังคับใช้ในสังคมสงฆ์ไทยปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้จะล่วงเวลา ๒,๖๐๐ ปีแล้วก็ตาม