การพัฒนากระบวนการเสริมสร้างขีดความสามารถขององค์กรทางพระพุทธศาสนาใน การลดปัจจัยเสี่ยงตามแนวพระพุทธศาสนา จังหวัดลำพูน

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

ไกรสร แสนวงศ์
พุทธิพงษ์ กันทะรส
พระมหาอรรถพล นริสฺสโร
พระครูสมุห์อุทัย อุทยเมธี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนากระบวนการเสริมสร้างขีดความสามารถของ
องค์กรทางพระพุทธศาสนาในการลดปัจจัยเสี่ยงตามแนวพระพุทธศาสนา จังหวัดลำพูน รูปแบบ
วิธีการวิจัยครั้งนี้ เป็นการศึกษาวิจัยโดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ( Qualitative research )
โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ด้วยการการขับเคลื่อนกิจกรรมการ
เสริมสร้างสุขภาวะเพื่อการลดปัจจัยเสี่ยงจังหวัดลำพูน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ การสัมภาษณ์
แบบมีโครงสร้าง (Structured Interview) การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง (Non -Structured
interview) การสนทนากลุ่ม (Focus Group) และการจัดประชุมสัมมนาทางวิชาการ เพื่อทำให้ข้อมูล
จากการศึกษาวิจัยแม่นยำมากขึ้น


ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการพัฒนาขีดความสามารถขององค์กรพระพุทธศาสนา ได้
ผลักนโยบายโดยอาศัยบทบาทสำคัญในการเสริมสร้างสุขภาวะและการเรียน รู้ตามแนว
พระพุทธศาสนา ด้วยการเครือข่ายการเสริมสร้างสุขภาพเพื่อการลดปัจจัยเสี่ยง จึงทำให้ภาคี
เครือข่ายมีความเข้มแข็งและก่อเกิดเครือข่ายร่วม ยังเกิดการยกระดับการพัฒนาคณะสงฆ์ในการ
เสริมสร้างสุขภาวะตามแนวพระพุทธศาสนา และการสร้างเสริมเครือข่ายลดปัจจัยเสี่ยงตามแนว
พระพุทธศาสนา จังหวัดลำพูน กลายเป็นนโยบายของคณะสงฆ์จังหวัดลำพูน ที่ขับเคลื่อนโครงการ
หมู่บ้านรักษาศีล 5 โดยการลดปัจจัยเสี่ยงของคนในชุมชน และเป็นการผลักดันนโยบายสู่องค์กร
ปกครองส่วนท้องถิ่น ที่ได้ให้ความสำคัญกับการขับเคลื่อนการลดปัจจัยเสี่ยงจังหวัดลำพูนต่อไป

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2538). เครื่องมือทำงานตามแนววัฒนธรรมชุมชน.

เกริกศักดิ์ บุญญาณุพงศ์. (2540). นโยบายของรัฐและแนวทางการจัดบริการสังคมแก่ผู้สูงอายุ.

สถาบันวิจัยสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

เดโช สวนานนท์. (2518). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.

สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. ประจำปี. (2554). โครงการรายงานสุขภาพจิต

และโครงการพัฒนาที่มีผลต่อวิถีการดำเนินชีวิตของผู้สูงอายุ. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัย

ประชากรศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

งามพิศ สัตย์สงวน. (2535). การวิจัยทางมานุษยวิทยา. กรุงเทพมหานคร :คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

จำนง ทองประเสริฐ. (2514). ประวัติพุทธศาสนาในเอเชียอาคเนย์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สาม

มิตร.

จำนง อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2532). สังคมวิทยา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราช

วิทยาลัย.

จำลอง ดิษยวณิช. (2543). วิปัสสนากรรมฐานและเชาว์อารมณ์. เชียงใหม่ : โรงพิมพ์แสงศิลป์.

จีรเดช มโนสร้อย และอรัญญา มโนสร้อย. (2537). เภสัชกรรมล้านนา: ตำรับยาสมุนไพรล้านนา.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.

ณรงค์ เส็งประชา. (2530). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

ประเวศ วะสี. (2525). บทบาทวัดและพระสงฆ์ไทยในอนาคต. กรุงเทพมหานคร: กรมศาสนา.

--------. (2541). บนเส้นทางใหม่ส่งเสริมสุขภาพอภิวัฒน์ชีวิตและสังคม. กรุงเทพมหานคร : หมอ

ชาวบ้าน.

ประภา ลิ้มประสูติ. (2543). “แนวคิดทางการพยาบาลและอนามัยชุมชน”. ในเอกสารการสอนชุด

วิชากรณีเลือกสรรการพยาบาลอนามัยชุมชน. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.

ป๋วย อึ้งภากรณ์. (2514) สังคมวิทยาชาวบ้าน. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระนคร ปรังฤทธิ์ และคณะ. (2549). สมุนไพรและการแพทย์พื้นบ้านล้านนา. เชียงใหม่ : โครงการ

สุขภาพแบบองค์รวม มูลนิธิพัฒนาศักยภาพชุมชน.

พระราชวรมุนี. (2527). กรมพัฒนาชนบทของพระสงฆ์ไทย. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจุฬา

ลงกรณราชวิทยาลัย.