การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้าน ในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของ
กำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง 2) เปรียบเทียบการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับ
ท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง และ 3) ประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมใน
การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง โดย
ใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยในเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง
คือ กำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง จำนวน 87 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน12 คน
จากการวิจัยพบว่า ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้าน
ในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง มีค่าเฉลี่ยการมีส่วนร่วมอยู่ในระดับมาก ผลรวมค่าเฉลี่ย (x̄) = 3.71
เมื่อจำแนกเป็นรายข้อพบว่า ด้านการมีส่วนร่วมในการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็น
อันดับแรก มีค่าเฉลี่ย (x̄) = 4.28 ด้านการมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาระดับท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ย (x̄) =
3.72 และด้านการจัดการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ย (x̄) = 3.12 ตามลำดับ
การเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอ
แม่ทะ จังหวัดลำปาง พบว่า กำนันและผู้ใหญ่บ้านที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา ระยะเวลาในการดำรง
ตำแหน่ง และตำแหน่งปัจจุบันมีระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่ไม่แตกต่างกัน การนำหลักพุทธ
ธรรมประยุกต์ใช้กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ
จังหวัดลำปาง พบว่า ได้มีการประยุกต์หลักพุทธธรรมมาใช้ในการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่น
คือ หลักอปริหานิยธรรม
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
ฉลวย พ่วงพลับ. (2548). “บทบาทของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน :ศึกษากรณีอำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัด
สงขลา”. ปัญหาพิเศษปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานโยบายสาธารณะ.
วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ : มหาวิทยาลัยบูรพา.
ไททัศน์ มาลา. (2559). “การคงอยู่ของกำนันผู้ใหญ่บ้านในบริบทของการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น :
กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา”. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและ
พัฒนา : มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์.
บงกชมาศ เอกเอี่ยม. (2557). “กำนัน-ผู้ใหญ่บ้าน: การวิเคราะห์บทบาทและภาวะความเป็นผู้นำกับ
ความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อผู้นำชุมชนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่”. รายงานการวิจัย.
วิทยาลัยบริหารศาสตร์: มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
พิชยุตม์ อินทะเสน,จุฑามาส ชมผาและมาลี ไชยเสนา. (2563). “รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำการ
เปลี่ยนแปลงของกำนันผู้ใหญ่บ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง”. วารสารสันติศึกษา
ปริทรรศน์ มจร. 8 (4): 1294-1307.
สมบัติ ธำรงธัญญวงศ์. (2548). การเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร : เสมาธรรม.
สุภาณี วงศ์แก้ว และคณะ. (2562). “การมีส่วนร่วมในการพัฒนาท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านใน
จังหวัดนครศรีธรรมราช”. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 12 (2): 115-121
สำนักวิชาการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (24 สิงหาคม 2563). อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.parliament.go.th/library
อนุสรณ์ ลิ่มมณี และวรวลัญชี โรจนพล. (2561). ปรัชญาและวิธีการแสวงหาความรู้ทางรัฐศาสตร์และ
สังคมศาสตร์. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.