การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้าน ในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระสมุห์กิตติพงษ์ กิตฺติวํโส (สมณะ)
พระครูโสภณปริยัติสุธี

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของ
กำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง 2) เปรียบเทียบการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับ
ท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง และ 3) ประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมใน
การมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง โดย
ใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยในเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง
คือ กำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง จำนวน 87 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน12 คน
จากการวิจัยพบว่า ระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้าน
ในอำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง มีค่าเฉลี่ยการมีส่วนร่วมอยู่ในระดับมาก ผลรวมค่าเฉลี่ย (x̄) = 3.71
เมื่อจำแนกเป็นรายข้อพบว่า ด้านการมีส่วนร่วมในการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็น
อันดับแรก มีค่าเฉลี่ย (x̄) = 4.28 ด้านการมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาระดับท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ย (x̄) =
3.72 และด้านการจัดการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ย (x̄) = 3.12 ตามลำดับ
การเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอ
แม่ทะ จังหวัดลำปาง พบว่า กำนันและผู้ใหญ่บ้านที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา ระยะเวลาในการดำรง
ตำแหน่ง และตำแหน่งปัจจุบันมีระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่ไม่แตกต่างกัน การนำหลักพุทธ
ธรรมประยุกต์ใช้กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านในอำเภอแม่ทะ
จังหวัดลำปาง พบว่า ได้มีการประยุกต์หลักพุทธธรรมมาใช้ในการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่น
คือ หลักอปริหานิยธรรม

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

ส่วน

บทความวิจัย

การอ้างอิง

ฉลวย พ่วงพลับ. (2548). “บทบาทของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน :ศึกษากรณีอำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัด

สงขลา”. ปัญหาพิเศษปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานโยบายสาธารณะ.

วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ : มหาวิทยาลัยบูรพา.

ไททัศน์ มาลา. (2559). “การคงอยู่ของกำนันผู้ใหญ่บ้านในบริบทของการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น :

กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา”. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและ

พัฒนา : มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์.

บงกชมาศ เอกเอี่ยม. (2557). “กำนัน-ผู้ใหญ่บ้าน: การวิเคราะห์บทบาทและภาวะความเป็นผู้นำกับ

ความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อผู้นำชุมชนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่”. รายงานการวิจัย.

วิทยาลัยบริหารศาสตร์: มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

พิชยุตม์ อินทะเสน,จุฑามาส ชมผาและมาลี ไชยเสนา. (2563). “รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำการ

เปลี่ยนแปลงของกำนันผู้ใหญ่บ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง”. วารสารสันติศึกษา

ปริทรรศน์ มจร. 8 (4): 1294-1307.

สมบัติ ธำรงธัญญวงศ์. (2548). การเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร : เสมาธรรม.

สุภาณี วงศ์แก้ว และคณะ. (2562). “การมีส่วนร่วมในการพัฒนาท้องถิ่นของกำนันและผู้ใหญ่บ้านใน

จังหวัดนครศรีธรรมราช”. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 12 (2): 115-121

สำนักวิชาการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (24 สิงหาคม 2563). อดีต ปัจจุบัน และอนาคต

ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.parliament.go.th/library

อนุสรณ์ ลิ่มมณี และวรวลัญชี โรจนพล. (2561). ปรัชญาและวิธีการแสวงหาความรู้ทางรัฐศาสตร์และ

สังคมศาสตร์. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.