การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาค้นคว้าเอกสารเพื่อค้นหาค าตอบของความ
สนใจการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นปัจจุบันเป็นที่ทราบกันว่าปัญหาการสื่อสาร
ทางการเมืองไทยมีหลายประการไม่ว่าจะเป็นปัญหาการครอบง าสื่อปัญหาการสื่อสารทางการเมือง
ในแง่ของจริยธรรมของผู้ใช้สื่อและปัญหาด้านบุคลากรที่ท าหน้าที่สื่อมวลชนอย่างไรก็ตามแนวโน้ม
การสื่อสารทางการเมืองไทยนั้นสื่อน่าจะมีความเป็นสาธารณะร่วมกันมากขึ้นอันเนื่องจากการปฏิรูป
สื่อรวมทั้งเสรีภาพของหนังสือพิมพ์และสื่อสิ่งพิมพ์ที่จะมีเพิ่มมากขึ้นซึ่งในปัจจุบันสถานการณ์สังคม
การเมืองปัจจุบันสื่อคือเครื่องมือที่ส าคัญในการช่วงชิงหรือการมีส่วนร่วมและการครอบครองสื่อ นับว่า
เป็นหัวใจในการด าเนินงานขององค์กรธุรกิจองค์กรราชการรวมกระทั่งการเมืองภาคพลเมืองหรือ
การเมืองภาคประชาชนก็นับว่าเป็นหัวใจส าคัญในการเคลื่อนไหว ดังนั้นการเคลื่อนไหวทางราชการ
ทางธุรกิจและการเคลื่อนไหวทางสังคมการเมืองจึงมีความปรารถนาเหมือนกัน นั่นคือ ความต้องการ
มี สื่ อในครอบครอง ซึ่งหมายถึงมีเค รื่องมือห รือมีช่องทางในการส ร้างความ รู้ความเข้าใจ
การประชาสัมพันธ์และการโฆษณาชวนเชื่อกับสาธารณชนจะเห็นได้ว่าผลกระทบต่อสังคมอันเกิดจาก
อิทธิพลของการสื่อสารมวลชนในการสื่อสารทางการเมืองมีอยู่หลายประการ เช่น ผลกระทบต่อ
โครงสร้างของสังคม การจัดระเบียบสารสนเทศทางการเมือง ชนชั้นใหม่ในการสื่อสารทางการเมือง
กรรมสิทธิ์ในสารสนเทศทางการเมือง การมีส่วนร่วมทางการเมืองและบทบาทของอ านาจอธิปไตย
รวมทั้งกระแสโลกาภิวัตน์
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
ส่วน
การอ้างอิง
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2545). การสื่อสารกับการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : ประสิทธิ์
ภัณฑ์แอนด์พริ้นติ้ง.
เสถียร เชยประทับ. (2540). การสื่อสารกับการเมืองเน้นสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร :
จุฬาลงกรมหาวิทยาลัย.
Becker Lec, Maxwell McCombs and Jack McLcod. (1975). The Development of Political
Cognition, In Political Communications: Issues and Stralegies for
Research,ed. Stven Chaffcc, Beverly Hills: Sage.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2540). ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมรูปแบบใหม่/ขบวนการเคลื่อนไหว
ประชาสังคมในต่างประเทศ. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์วิจัยและผลิตต ารา มหาวิทยาลัย
เกริก.
สุวรรณา สถาอานันท์ และ เนื่องน้อย บุณยเนตร. (2542). ร่องรอยความคิด ความเชื่อไทย.
กรุงเทพมหานคร : ส านักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
David K. Berlo. (1960) The Process of Communication. New York : Holl. Reneheart and
Winston Inc.
จุฑาพรรธ์ (จามจุรี) ผดุงชีวิต. (2551). วัฒนธรรม การสื่อสาร และอัตลักษณ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. (กรุงเทพฯ
: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภชัย ยาวะประเภทาษ. (2551). การสื่อสารทางการเมืองภาครัฐ ประมวลสาระชุดวิชาการเสถียร
เชยประทับ การสื่อสาร การเมืองและประชาธิปไตยในสังคมพัฒนาแล้ว. กรุงเทพฯ :
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2551). การสื่อสารทางการเมืองPolitical Communication.
นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เสรี วงษ์มณฑา. (2546). “การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสาร,” ในหลักและทฤษฎีการสื่อสาร.
พิมพ์ครั้งที่ 20. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมควร กวียะ. (2545). การสื่อสารมวลชน : บทบาทหน้าที่สิทธิ เสรีภาพ ความรับผิดชอบ.
พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์อักษราพิพัฒน์.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2549). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จุมพล หนิมพานิช. (2552). กลุ่มผู้ลประโยชน์กับการเมืองไทยแนวเก่าแนวใหม่และกรณีศึกษา.
พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระพงศ์ ธนเจริญรัตน์. (2553). หลักสูตรการพัฒนาภาวะผู้น าของผู้บริหารคู่กลางการประกันภัย.
ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุจิต บุญบงการ. (2537). การพัฒนาทางการเมืองของไทย : ปฏิสัมพันธ์ระหว่างทหาร สถาบันทาง
การเมืองและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.