การเสริมสร้างเครือข่ายป่าชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามหลักนิเวศวิทยาเชิงพุทธ

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัย เรื่อง “การเสริมสร้างเครือข่ายป่าชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามหลักนิเวศวิทยา
เชิงพุทธ” มีวัตถุประสงค๑เพื่อศึกษาการเสริมสร้างเครือข่ายป่าชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามหลักนิเวศวิทยา
เชิงพุทธ และเพื่อวิเคราะห์เสริมสร้างเครือข่ายป่าชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามหลักนิเวศวิทยาเชิงพุทธ. 
เป็นการวิจัยผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปริมาณ พื้นที่วิจัย ได้แก่ ป่าชุมชนโคกชี จังหวัด
กาฬสินธุ์ ป่าชุมชนโคกใหญ่คําปลากั้ง ป่าชุมชนโคกเขวา จังหวัดร้อยเอ็ด และป่าชุมชนดงใหญ่ จังหวัดมหาสารคาม 
กลุ่มตัวอยําง ได้แก่ ชาวบ้านที่ทํางานเครือข่ายป่าชุมชน นักวิชาการ ผู้นําชุมชน และชาวบ้านผู้ใช้ประโยชน์ป่าชุมชน 
รวมทั้งสิ้น 50 รูป/คน เก็บข้อมูลโดยการสอบถาม สัมภาษณ์ และสนทนากลุ่มย่อย สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อย
ละ ค่าเฉลี่ย และคําเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า กิจกรรมในการจัดการป่าชุมชนที่สําคัญ ได้แก่ การปลูกป่า 
บวชป่า สํารวจพันธุ์ไม้และพืชสมุนไพร เข้าค่ายศึกษาป่า และจัดงานประจําปี การจัดการป่าเป็นลักษณะของ
เครือข่าย ข้อดีของการทํางานแบบเครือข่ายคือ ได้เพิ่มหรือขยายปริมาณงาน มีความหลากหลายของวิธีการทํางาน 
ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้การทํางานระหว่างกลุ่ม เกิดพลังแห่งความสามัคคี มีศักยภาพในการพัฒนางาน และการทํางาน
มีความมั่นคงยั่งยืน